ประกาศิตกามเทพ
ตอนที่ 8
มิตรให้พวกลูกน้องตระเวนหาชาญอีกทาง เหมันต์ซาบซึ้งใจมากกับน้ำใจของเพื่อนบ้านและคนรอบตัว เมื่อเจอหน้าหริทธ์ที่เพิ่งกลับมาเลยหัวเสียเพราะคิดว่าน้องชายยังไม่รู้เรื่องพ่อหายตัวไป
“ทำไมเพิ่งกลับมา ไม่เป็นห่วงพ่อหรือไง”
“พี่พูดเหมือนว่าพี่ห่วงพ่อเป็นอยู่คนเดียว ผมมันเห็นแก่ตัวเป็นลูกอกตัญญูงั้นสิ”
“พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแต่ในเวลาที่ครอบครัวกำลังเกิดเรื่องพี่ก็อยากเห็นหน้านาย”
“แต่ผมไม่อยากเห็นหน้าพี่ พ่อเองก็คงไม่อยากเห็นหน้าผม บ้านนี้มีแค่พี่คนเดียวก็พอแล้ว”
เหมันต์สะเทือนใจมาก พยายามแก้ต่างแทนพ่อ “วันนั้นที่พ่อดุนายพ่อเขาเสียใจมากจนป่วยเข้าโรงพยาบาล ขนาดฟื้นขึ้นมาก็ยังเรียกหานายแล้วบ้านนี้มันจะขาดนายไปได้ยังไง”
“พี่เลิกปั้นคำพูดสวยๆมาหลอกผมสักที ผมรู้หมดแล้วว่าพี่แอบคบกับใครอยู่ พี่สองคนรวมหัวกันหลอกผม”
“นายพูดอะไรของนาย”
“อย่ามาตีหน้าไม่รู้เรื่อง ขนาดประธานเหมทองปู่ของเขายังมาหาพี่ถึงบ้าน ที่พ่อหนีหายไปอาจเพราะรู้เรื่องที่พี่ไปทำงานให้คนตระกูลนี้แล้วก็ได้”
“มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ”
“แล้วมันเพราะอะไรที่พ่อต้องหนีไป พี่รู้ก็บอกมาสิ”
“นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”
“พี่ไม่กล้ายอมรับกับผมมากกว่าว่ามันเป็นเพราะพี่คนเดียว!”
หริทธ์ผลุนผลันออกจากบ้านอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเพราะเรื่องพ่อยังไม่ทันเคลียร์เขาก็ได้เจอหวานแม่แท้ๆที่ทิ้งเขาตั้งแต่เด็กแบบไม่ทันตั้งตัว
หวานเคยทำงานที่ร้านคาราโอเกะของรุ่งอรุณ ชาญเคยหลงรักแต่เธอไม่รักตอบแถมหนีตามเหมาผู้ชายที่มาติดพันเพราะหวังจะมีชีวิตครอบครัวที่ดี แต่ความฝันเธอก็พังพินาศเพราะเหมาไม่ใช่คนดี เมื่อเธอท้องหริทธ์เหมาก็ขู่ให้เอาไปทิ้ง เธอเลยต้องฝากลูกไว้กับชาญก่อนจะถูกหลอกไปขายซ่อง!
รุ่งอรุณไม่อยากยุ่งเรื่องแม่ลูกปล่อยให้หวานคุยกับหริทธ์ตามลำพัง
“ฉัน...ฉันเป็นคนที่คลอดเธอออกมาแล้วก็ยกเธอให้พี่ชาญไปเลี้ยง”
“คุณเป็น...พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง คุณคงจำผิดคนแล้ว”
“ฉันไม่มีที่ไป...ชีวิตแม่ไม่มีใครเลยนอกจากลูกคนเดียว”
หวานหนีจากซ่องหวังจะเจอลูกชายแต่หริทธ์กลับผลักไสด้วยความรังเกียจ “คุณมันเห็นแก่ตัว ในเมื่อหายตัวไปแล้วจะกลับมาหาสวรรค์วิมานอะไร ผมไม่เคยมีแม่ แม้แต่จะคิดว่าแม่ตัวเองเป็นใครก็ไม่เคย...จะไปตายที่ไหนก็ไป!”
หริทธ์เดินหนี ทิ้งหวานให้มองตามด้วยหัวใจแตกสลาย แต่เพียงไม่นานก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อแมงดาคุมซ่องที่เธอทำงานตามมาพบและแทงเธอตายคาที่!
ooooooo
มนตราอาละวาดอยากเจอเหมวัต ทุกคนในบ้านแม้แต่เหมทองก็เอาไม่อยู่ กระทั่งเหมันต์ซึ่งอดห่วงไม่ได้แวะมาเยี่ยมมนตราเลยสงบลง
