ประกาศิตกามเทพ
ตอนที่ 8
“แต่ฉันไม่เคยรักเธอเลย ไม่เคยแม้แต่จะคิด...ปล่อยฉัน!”
แหวพลางสะบัดตัวออกโผหาเหมันต์ หริทธ์ฮึดฮัด เหมันต์ต้องเอ็ด “หยุดบ้าได้เลย พี่กับลาวัลย์เราไม่ได้...”
“แกไม่ใช่พี่ชายฉันอีกต่อไป!”
ooooooo
หริทธ์ผลุนผลันออกจากบ้านไปแล้ว เหมันต์หมดปัญญาจะตามจึงหันไปเอาเรื่องลาวัลย์แทน
ลาวัลย์ไม่ยอมรับว่าโกหกเอาตัวรอด แถหน้าตายว่าหนีออกจากบ้านเพราะถูกพ่อบังคับทุกเรื่อง
“ที่นั่นมันไม่ใช่ครอบครัวแต่เป็นคุก คุกที่มีแต่คนโรคจิต วัลย์ขอร้อง...ขอวัลย์ซ่อนตัวที่นี่ วัลย์จะหางาน จะ...”
“ไม่ได้! หริทธ์จะยิ่งเข้าใจผิดไปใหญ่ พี่จำเป็นต้องแก้ปัญหาภายในบ้านของพี่ก่อน เลิกทำตัวอ่อนแอแล้วหันไปสู้กับปัญหา เข้มแข็งให้เหมือนกับพี่สาวของคุณ”
“พี่เหมันต์ชอบผู้หญิงเลือดเย็นอย่างพี่น้ำตาลเหรอคะ”
“คุณตาลเขามีความรับผิดชอบต่างหาก เขาก็มีปัญหาไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าคุณ ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องครอบครัว แต่เขาก็อดทนกล้าเผชิญปัญหา คุณวัลย์เองก็คือทายาทของเหมทองคนหนึ่ง ทำไมถึงจะยอมแพ้คุณน้ำตาลล่ะ...”
คำเตือนสติกึ่งท้าทายของเหมันต์ทำให้ลาวัลย์ฮึดสู้ อยากลงสนามแย่งเขาคืนจากผาณิตาสักครั้ง
ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ตาม...แม้แต่ทำตามความต้องการของพ่อ
เหมันต์ส่งลาวัลย์กลับบ้านได้ก็พยายามติดต่อ
หริทธ์แต่อีกฝ่ายไม่รับสาย ผาณิตาเห็นคู่หมั้นหนุ่มดูเครียดๆเลยชวนเขาไปเปลี่ยนลุค ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมให้สมกับตำแหน่งผู้จัดการแผนกของเหมทองกรุ๊ปและว่าที่หลานเขยของเหมทอง
เอมกับรุ่งอรุณได้เจอเหมันต์ในห้างโดยบังเอิญ หงุดหงิดและหัวเสียมากเมื่อเห็นเขามากับผาณิตา เหมันต์เข้าไกล่เกลี่ยและแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกันแต่ก็ไม่ค่อยได้ผล เอมเริ่มปักใจแล้วว่าเขาเปลี่ยนไป
เหมันต์ไม่มีเวลาอธิบายเอมและผาณิตาเพราะต้องรับศึกใหม่ เกรียงโทร.บอกว่ามีคนงานหมดสติแต่อุดมผู้จัดการโรงงานไม่พาส่งโรงพยาบาล ผาณิตาตกใจมาก เลิกงอนและตามเหมันต์กลับโรงงานจึงได้รู้ความจริงอันน่าตกตะลึงว่าคนงานหมดสติเพราะโดนสารพิษจากกาวที่ใช้ในโรงงาน!
ผลการตรวจยืนยันว่าคนงานได้รับสารพิษในปริมาณที่มากเกินไป ผาณิตาแปลกใจมากเพราะรู้ว่ามีระบบรักษาความปลอดภัยในโรงงานรวมทั้งหน้ากากกันสารพิษ เหมันต์ถอนใจยาวก่อนเล่าเรื่องที่สืบได้ว่าโรงงานเคยมีทุกอย่างเมื่อปีที่แล้ว ปีนี้ไม่มีแต่เหล่าคนงานไม่กล้าเรียกร้องเพราะกลัวถูกผู้จัดการโรงงานไล่ออก
เหมันต์กับผาณิตารีบนำเรื่องคนงานหมดสติเข้าที่ประชุมกับเหมทอง ปราการซึ่งรับหน้าที่ดูแลฝ่ายผลิตออกตัวรับผิดชอบเต็มที่ทั้งค่ารักษาพยาบาลและแผนการปรับปรุงระบบรักษาความปลอดภัยในโรงงาน เหมันต์ทนฟังอยู่นาน ทนไม่ได้เมื่อปราการพูดเหมือนว่าปัญหาที่เกิดไม่ใช่เรื่องใหญ่
