พชรมนตรา
ตอนที่ 6
“อุ๊ยตาย คุณพยาบาลเปื่อยซะเอง นี่แหละน้า... ทำร้ายฉัน บาปกรรมมันเลยตามมาทันแบบติดจรวด”
“ฉันไม่ค่อยสบายของฉันอยู่แล้ว” ปัทมาวางท่าแล้วพยายามเดินมานั่งที่โต๊ะ เห็นแท็บเล็ตมีภาพไอ้เหมียวบนศาลพระภูมิก็แปลกใจ จะหยิบมากดขยายภาพแต่มาริสาเดินมาดึงมันคืนไปเสียก่อน
“ตายแล้ว...หน้าซีดน่าดู หรือว่าจะท้องจริงๆอย่างที่จันว่า”
ปัทมาปรายตามองแล้วยิ้มมุมปาก สายตาดูถูกดูแคลน “ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่กล้าว่าใครเรื่องนี้เลยนะ”
มาริสาโกรธเม้มปากแน่น จ้องปัทมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ยังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้
“ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร ถ้าว่างจากดูแลคุณอาแล้ว เธอควรไปหายาสลายมโนมากินบ้างนะ”
“เธอน่าจะฝึกเก็บอารมณ์หน่อยนะมาริสาทุกอย่างมันฟ้องออกมาที่ตาเธอแล้ว”
มาริสาเม้มปากจนสั่น เดินไปหยิบมีดแหลมคมหมายเล่นงานปัทมา แต่กลายเป็นตัวเองตกใจปล่อยมีดหล่นจากมือเมื่อเห็นดวงตาแมวในแท็บเล็ตวาววาบใหญ่ขึ้นจนน่ากลัว!
“คิดจะทำอะไรน่ะ” ปัทมาเตรียมตัวสู้
“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ ว่าจะเอาไปเก็บที่”
มาริสาจะก้มลงเก็บมีดแต่กลับเปลี่ยนใจปล่อยไว้ที่พื้นแบบนั้น แล้วคว้าแท็บเล็ตเดินออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว ปัทมาเก็บมีดขึ้นมาดูตกใจอยู่เหมือนกัน
ooooooo
ค่ำนั้นณดลขับรถกลับบ้านโดยมีเพชรกับอาทิตย์นั่งมาด้วย...ต่างคนต่างนั่งเงียบมาตลอดทาง ณดลหน้าเครียด ถอนหายใจเป็นระยะ เพชรลูบหัวแมว สายตาเหม่อมองข้างทาง ขณะที่อาทิตย์ง่วนอยู่กับเอกสารมากมายบนตัก สลับกับเสิร์ชหาข้อมูลในโทรศัพท์
ในที่สุดอาทิตย์ก็เงยหน้าจากงาน ทำลายความเงียบขึ้นว่า “ตกลงไม่มีใครเอาปากกลับบ้านมาด้วยเหรอวะ”
ณดลกับเพชรเหลียวมองอาทิตย์แวบหนึ่งแล้วหันกลับไปถอนหายใจกันอย่างเดิม
“อะไรวะ แกเป็นอะไรกันนักหนาเนี่ย ก็ในเมื่อเรายังไม่ได้คำตอบก็ต้องหากันไปก่อน ทำหน้าเป็นตูดกันแบบนี้มันจะได้อะไรขึ้นมา”
“แกจะให้ฉันเริงร่าท้าฝนหรือไง ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าทำอะไรแล้วจะผิด ทำอะไรแล้วจะถูก จะเก็บไว้ก็ไม่ได้ จะเอาไปคืนก็ไม่รู้ว่าดีหรือเปล่า”
“ส่งให้พิพิธภัณฑ์ดีไหม”
“ไอ้อาทิตย์!”
“ฉันซีเรียส ตามหลักมันก็ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
“แต่ถ้าเอาตามความจริง เรากำลังโยนความซวยให้คนอื่นนะ”
เพชรเอาหัวพิงกระจกมองทอดสายตายาวออกไปไกลไม่สนใจว่าณดลกับอาทิตย์ทะเลาะกันเรื่องอะไร แล้วเพชรก็เห็นวิทย์เดินออกจากร้านขายยาข้างทาง รีบเปิดกระจกชะเง้อมองจนเหลียวหลัง
“เพชร! ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!” ณดลตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง เพชรเปิดประตูพรวดพราดลงไปทันที พยายามจะวิ่งกลับไปทางเดิมแต่ณดลวิ่งอ้อมมาคว้าตัวไว้
“แกเป็นอะไรอีกเนี่ย”
“นาย...เพชรเห็นพ่อ...เห็นพ่อจริงๆ” เพชรพูดเสียงเครือน้ำตาคลอ...ณดลสีหน้าอ่อนลง หันไปสบตากับอาทิตย์อย่างไม่รู้จะทำยังไงดี
ooooooo
