พชรมนตรา
ตอนที่ 6
ภายในสถานที่จัดนิทรรศการ อาทิตย์ยืนคุยกับตำรวจนายหนึ่ง ส่วน รปภ.ให้การกับตำรวจอีกนาย เขาแน่ใจว่าตัวเองโดนวางยาถึงหลับไม่รู้เรื่อง
เมื่อณดลมาถึงพร้อมเพชรและแมวหนึ่งตัว เพียงเข้ามาในบริเวณนี้แมวของเพชรก็ส่งเสียงร้องและขู่รูปภาพรัตนมณีเทวีไม่หยุด
“แกเป็นอะไรของแกเนี่ยไอ้เหมียว ขู่อยู่ได้”
“เป็นไปได้ไหมวะว่าเทวีนั้นออกมาเพื่อปกป้อง คนร้ายมันถึงได้โดนซะเละเทะขนาดนี้”
ณดลมองอาทิตย์ประมาณว่าพูดอะไรไร้สาระ
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย ฉันรู้ว่าแกคิดว่าฉันบ้า ฉันก็แค่มองในอีกมุมหนึ่งเท่านั้น ผิดตรงไหนวะ”
“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรแกสักคำเลย”
ณดลถอนใจ ปรายตาไปมองรูปภาพแล้วหันมาพูดกับอาทิตย์ “ปกป้อง? ถ้ามันเป็นอย่างที่แกพูดจริง งั้นเทวีก็เป็นคนดีแล้วถูกใส่ร้ายจริงๆน่ะสิ”
“นี่แกหัวไปฟาดอะไรมาหรือเปล่า หรือหมอเขาฉีดยาไอ้เหมียวผิดมาฉีดให้แกแทน”
“ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ฉันก็แค่คิดตามเรื่องราวที่มันน่าจะเป็น”
“แต่ถ้าเทวีดีจริง ที่ผ่านมาทำไมถึงทำร้ายคุณท่านแล้วก็พวกเราล่ะฮะ”
“นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่น่าสงสัย”
“เพชรว่าเราน่าจะรีบๆเอามันไปคืนที่น่าจะดีที่สุด” เพชรพูดด้วยสีหน้าหวั่นกลัวเอามากๆ
เวลาเดียวกันนั้นวิทย์ซึ่งได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับวิญญาณเทวีเมื่อคืน เขากำลังทำแผลให้ตัวเองที่โดนเล็บข่วนเหวอะหวะเลือดไหลซึมออกมาเป็นทางด้วยการใช้สมุนไพรบดแล้วนำมาพอกแผลข้างหลังอย่างทุลักทุเล
“ครั้งนี้ประมาทมันไปหน่อย” วิทย์ทั้งเจ็บทั้งแค้น หยิบขวดยาเล็กๆจากย่ามออกมาเปิดจุกแล้วบริกรรมคาถาก่อนเป่าพรวดไปที่ขวด จากนั้นค่อยๆเทยาลงที่แผลด้านหลัง เกิดฟองฟู่และควันจางๆเหมือนเนื้อไหม้
วิทย์กัดปากตัวเองอดทนไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา พอความเจ็บจางลงก็สบถถ้อยคำอาฆาตแค้นผู้กระทำ
“ข้าจะเอาคืนเป็นเท่าตัวเลย อีเทวี!”
ooooooo
ที่บ้านประพจน์...มาริสาเสียบกล้องถ่ายรูปเข้ากับแท็บเล็ตของเธอเพื่อก๊อปรูปลงเครื่อง ครู่เดียวหน้าจอก็ปรากฏรูปต่างๆที่ถ่ายมามีทั้งรูปที่รกร้างและรูปไอ้เหมียวแมวของเพชรนั่งอยู่บนศาลพระภูมิ
มาริสาเพ่งรูปนี้อย่างแปลกใจ เหมือนมีออร่าจางๆออกมาจากตัวไอ้เหมียว เธอกดดูภาพไปเรื่อยแล้วเดินออกจากห้องมาจนถึงห้องครัวเกือบชนปัทมาที่ยืนดื่มน้ำอยู่ ปัทมาผลักไหล่มาริสาอย่างแรงแทบหงายหลัง
“โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย”
“เดินไม่รู้จักดูทาง”
“ก็บอกกันดีๆก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำรุนแรงแบบนี้เลย” มาริสาลูบไหล่ตัวเอง วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ มองค้อนปัทมาแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น “แรงเยอะขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นพยาบาลธรรมดาๆ”
“แล้วเธอจะให้ฉันเป็นอะไร ยอดมนุษย์หรือไง” ปัทมาสะบัดเสียงใส่ แต่เกิดหน้ามืดจนต้องหาที่พยุงตัวเอง
