ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

กชกรไม่ยอมแพ้ที่จะเสียทรงพลไป พยายามโทร.หาเขา เมื่อเขาไม่รับสายก็ส่งข้อความไปว่าให้เขามาพบที่บ้าน ถ้าเขาไม่มาภายในหนึ่งชั่วโมงจะฆ่าตัวตาย ทรงพลไม่สนใจ เธอก็ส่งรูปขวดยานอนหลับ มาให้พร้อมคำว่า ลาก่อน เขาชักหวั่นใจ

 ไม่นานทรงพลก็มาถึงบ้าน มองหากชกรทั่วบ้าน ได้ยินเสียงแก้วแตกบนห้องก็ตกใจวิ่งขึ้นมาดู เห็นแก้วแตกบนพื้น กชกรในชุดนอนวาบหวิวโผล่มาด้านหลังเขาแล้วสวมกอด พยายามเล้าโลมให้เขาใจอ่อนไม่ว่าเขาจะผลักไสอย่างไร ทันใดมีเสียงกระแอมดังขึ้นกชกรสะดุ้งหันมอง เห็นนรียืนอยู่ตรงประตู เธอยิ้มๆบอกว่าทรงพลพาตนมาด้วย กชกรหันมองทรงพลตากร้าว

“ผมคิดว่าถ้ามันเป็นแผนของคุณ ผมจะได้มีพยานยืนยันว่าเราไม่ได้มีอะไรกัน และผมก็คิดไม่ผิด คุณมันไว้ใจไม่ได้จริงๆ” ทรงพลหันหลังกลับจับมือนรีจะออกไป

กชกรโมโหมากตวาดกร้าวไม่คิดว่าตนจะกล้าหรือ ว่าแล้วก็คว้ากระปุกยามาเทใส่มือ นรีสุดทนท้าว่า ถ้าอยากตายก็กินเข้าไปให้หมด ถ้าไม่มีน้ำจะไปเอามาให้ กชกรกรี๊ด...ปายาทิ้ง

“ฉันจะไม่ยอมตายเพื่อให้แกมีความสุขกับพลเด็ดขาด”

“แบบนี้สิคะ ค่อยสมกับเป็นคุณกชกรหน่อย”

“วันนี้แกอาจจะชนะ แต่จำเอาไว้เลยนะว่าฉันจะขัดขวางแกกับพลทุกทาง”

“ค่ะ แล้วฉันจะรอดู แต่คุณคงต้องใช้ความพยายามมากหน่อย เพราะฉันไม่กลัวคุณอีกแล้ว ยิ่งเห็นคุณใช้วิธีนี้มาเรียกร้องความสนใจจากพี่พล มันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ความจริงแล้วคุณมันขี้ขลาดมากแค่ไหน” นรีมองกชกรหัวจดเท้า

กชกรปรี๊ดปร๊าดเข้าตบนรี แต่ทรงพลเอาตัวขวางจึงโดนเต็มหน้า สองสาวตกตะลึง กชกรละล่ำละลักว่าไม่ได้ตั้งใจ ทรงพลบอกให้เธอหยุดทำกิริยาต่ำๆเสียที อย่าทำให้ตนรังเกียจเธอมากไปกว่านี้ ว่าแล้วก็จูงมือนรีกลับไป กชกรแค้นใจอย่างมาก นรีหันมาเห็นสายตาชักหวั่นใจ

ขณะเดินออกมาจากบ้าน นรีเตือนทรงพลให้ระวังกชกรทำอะไรอีก ทรงพลเป็นห่วงเธอมากกว่าจะไปรับไปส่งเธอทุกวัน กชกรมองสองคนเครียดเอาเล็บจิกเนื้อตัวเองจนเลือดซิบ

ooooooo

ลวิตามาถึงบ้านเสี่ยมนูญ ทั้งมีนาและเสี่ยมนูญต้อนรับอย่างอบอุ่น เพราะเธอยังจำพวกเขาไม่ค่อยได้ พอกำลังจะลงมือทานอาหาร มีโทรศัพท์เข้ามา ไตรภพเห็นหน้าจอก็ขอตัวออกไปคุยข้างนอก ลวิตาเอะใจทำทีขอไปเข้าห้องน้ำ แล้วแอบไปฟังไตรภพคุยโทรศัพท์

“หมดแล้ว! ทั้งๆที่ฉันเพิ่งโอนไปให้แก ฉันไม่มีให้...นี่แกขู่ฉัน คิดว่าฉันจะกลัวรึ ยังไงหลิวก็ไม่มีวันเชื่อคำพูดของแก หลิวเป็นคู่หมั้นฉัน เขาต้องเชื่อฉันไม่ใช่ไอ้กุ๊ยอย่างแก...” ไตรภพได้ยินเสียงเหยียบกิ่งไม้จึงหันไปมอง