ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

เวลานั้นลวิตาให้จีน่าหาที่อยู่ไพรัตน์จนเจอ จีน่าแนะนำให้บอกปวัตรเพราะมันเป็นเรื่องอันตราย แต่ลวิตาคิดว่าจะไปถามไพรัตน์เองว่ามีปัญหาอะไรกับตน...ทั้งสองบุกไปที่แฟลตที่อยู่ของไพรัตน์ จีน่าเห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่จึงแอบส่งไลน์ไปบอกปวัตรพร้อมแชร์โลเกชันให้ด้วย

สองสาวไปถึงหน้าห้อง เคาะประตูแล้วไม่มีใครเปิด จึงลองบิดลูกบิดประตู เผอิญไม่ได้ล็อก จึงถือวิสาสะเข้าไป ภายในห้องรกและสกปรกมาก ลวิตาเห็นโน้ตบุ๊กเปิดเว็บค้างไว้วางอยู่กับเอกสารมากมาย พอส่องไฟดูเห็นที่กำแพงมีแต่รูปลวิตากับไตรภพ สองสาวตกตะลึง ลวิตารีบเอามือถือเก็บภาพทุกอย่างไว้ แล้วต้องชะงักเมื่อเห็นหัวกระดาษเป็นโลโก้ตัวเอส ภาพในหัวผุดขึ้นที่เธอเห็นนามบัตรข้างศพสมมาตรที่ตกมาตายแต่ไม่เห็นหน้าเขา

สองสาวออกจากห้องตกใจที่เห็นไพรัตน์กลับมาพอดี จึงวิ่งหนีจะลงบันไดก็ไม่ทัน จึงวิ่งขึ้นไปจนถึงดาดฟ้า ไพรัตน์ตามขึ้นมายิ้มเหยียด ลมพัดเปิดหน้าทำให้ลวิตาเห็นรอยปานที่หน้าเขา เธอตกใจมาก จำได้ว่าไพรัตน์เป็นคนบังคับให้เธอกระโดดจากระเบียง ถ้าไม่โดดจะทำร้ายพ่อกับแม่เธอ โดยเอารูปทั้งสองออกมาขู่...

ลวิตาเห็นภาพตอนนั้นแล้วร้องกรี๊ดขึ้นมา จีน่าตกใจว่าเพื่อนเป็นอะไร ทันใดนั้นเองไตรภพโผล่มาตวาดลั่นว่าจะทำอะไรลวิตา

ไพรัตน์ตกใจวิ่งหนี ไตรภพจะตามแต่จีน่าเรียกไว้ให้มาพาลวิตาส่งโรงพยาบาลก่อน...ลวิตานอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ ไตรภพโทร.บอกมยุราแล้วหันมาขอโทษลวิตาที่เขาแอบโหลดแอปติดตามตัวในมือถือเธอเพราะเป็นห่วง

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักคำไม่ต้องแก้ตัวหรอก ถ้าคุณไม่ทำแบบนี้ ฉันอาจจะตายไปก็ได้”

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ฉันจำได้แล้วว่าใครที่ทำให้ฉันกระโดดตึก คนนั้นคือไพรัตน์ เขาถือปืนขู่ให้ฉันกระโดดลงมา ถ้าฉันไม่ทำเขาจะทำร้ายพ่อกับแม่ของฉัน”

ไตรภพปลอบว่าตนจะจัดการเรื่องนี้เอง ลวิตาดีใจที่เขายอมเชื่อตนแล้ว...ปวัตรตามมาที่โรงพยาบาล ขอโทษจีน่าที่มาช้าเพราะติดสอนกว่าจะเห็นข้อความที่เธอส่งไป ไตรภพออกมาเจอปวัตรก็โทษเป็นความผิดของเขา เขาบกพร่องต่อหน้าที่ให้ลาออกไป จีน่าเข้ามาดูลวิตาและบอกว่าสองหนุ่มคุยกันอยู่ ลวิตากังวลใจว่าคุยกันเรื่องอะไร

พอไตรภพเข้ามาในห้อง ลวิตาก็ถามหาปวัตร ไตรภพบอกว่าเขาลาออกไปแล้ว ต่อไปตนจะเป็นคนดูแลเธอเอง ลวิตาโวยเล็กๆว่าไม่ใช่ความผิดของปวัตร เขาไม่รู้เรื่องที่ตนกับจีน่าทำ ไตรภพไม่สนใจ ท่าทางเขาเอาจริงกับเรื่องนี้มาก