ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

“ลูกจะไปจัดการอะไรมันได้ ลูกน่ะง้อมันจะตาย เอะอะอะไรก็เข้าข้างแต่มัน มันดีไปหมดทุกอย่าง เดี๋ยวพอมันอ้อนลูกหน่อยเดียวลูกก็ใจอ่อน เชื่อมันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งๆที่มันเกือบทำให้ลูกแม่ต้องตาย”

“แม่ก็รู้นี่คะว่ามิคเป็นยังไง แล้วแม่ยังอยากให้หนูแต่งงานกับเขาอยู่อีกเหรอคะ”

“การแต่งงานของลูกกับมิคมันไม่เกี่ยวกับความรักอีกแล้ว แต่มันเป็นเรื่องของการดึงชื่อเสียงของลูกกลับคืนมา คนเขาอยากให้ลูกแต่งงานกับมิค แล้วลูกจะทำให้พวกเขาผิดหวังได้ไง”

“ตกลงว่าชีวิตของหนูต้องอยู่เพื่อคนอื่น หนูจะมีความสุขไม่ได้เลยใช่ไหมคะ”

“มันช่วยไม่ได้...ก็ลูกเป็นคนของประชาชน เรื่องของมิคแม่จะเค้นถามมัน ลูกอยู่เฉยๆ”

ลวิตาบ่นว่าแม่เป็นแบบนี้ถึงไม่อยากเล่าอะไรให้ฟัง มยุราไม่พอใจเอ็ดตะโรใส่ ปวัตรมองผ่านกระจกมองหลังแววตาเห็นใจลวิตา มยุราเริ่มลำเลิกบุญคุณ

“ที่ฉันพูดปากเปียกปากแฉะ คอยจ้ำจี้จ้ำไชแก เพราะว่าฉันหวังดีกับแก ฉันต้องเสียสละความสุขทั้งชีวิตเพื่อให้แกมีความสุข แต่แกกลับไม่เคยสำนึกบุญคุณของฉัน ดีแต่ด่าแต่ว่าฉัน”

ปวัตรสุดทนเบนรถเข้าจอดข้างทาง แล้วบอกมยุราช่วยลงไปคุยกับตน สองแม่ลูกแปลกใจ มยุราลงมายืนคุยกับปวัตร ลวิตายืนมองไม่ห่าง...ปวัตรเปิดฉาก

“ผมไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของพวกคุณหรอกนะครับ แต่ผมทนไม่ไหว ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับลูก...คุณพยายามเลี้ยงคุณลวิตาให้เป็นนกน้อยในกรงทอง คนภายนอกอาจจะรู้สึกดีกับคำนี้ แต่ผมรู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน ลูกคุณไม่ได้รับอิสระ ไม่เคยได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง แม่ทุกคนอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของลูก เพราะทำให้ลูกเกิดมา แต่มันไม่ใช่...คนเป็นแม่มีหน้าที่แค่ส่งลูกให้ไปในทางที่ดี ไม่ใช่ดึงลูกเข้ามาอยู่ในทางที่ตัวเองสร้างเอาไว้”

ลวิตาซาบซึ้งในคำพูดของปวัตร ผิดกับมยุราที่โมโหมาก “คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอน มาวิจารณ์ความเป็นแม่ของฉัน”

“ผมไม่มีสิทธิ์หรอกครับ ผมก็แค่คิดว่าผมควรจะพูดในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าบอกกับคุณ เพราะไม่อย่างนั้นแล้วคุณก็จะไม่รู้ตัว ว่าสิ่งที่คุณคิดว่าทำเพื่อลูก มันไม่ใช่เลย”

“คุณกำลังจะบอกว่าคุณหวังดีกับยัยหลิวมากกว่าฉันที่เป็นแม่งั้นเหรอ!”

“ใช่ครับ อย่างน้อยผมก็ไม่เคยทวงบุญคุณคุณลวิตาเหมือนอย่างที่คุณทำตอนนี้ ไม่มีแม่ที่ไหนที่คิดแบบคุณหรอกนะครับ”

มยุราโกรธมากตบหน้าปวัตรเต็มแรง ลวิตาตกใจเข้ามาขวาง มยุราโวยไม่ได้ยินหรือว่าเขาด่าแม่ ลวิตากลับบอกว่าได้ยินว่ามีคนปกป้องตนมากกว่าแม่ มยุราเต้นเร่าๆ ลวิตาดึงปวัตรมาดูว่าเขาเจ็บไหมแล้วขอบคุณที่พูดแทนใจ ด้านมยุรากลับขึ้นรถ กดโทรศัพท์หาใครบางคน