ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตาได้ยินถึงกับทนฟังต่อไม่ไหว หันหลังเดินจ้ำออกไปทันที จึงไม่ได้ฟังปวัตรพูดต่อว่า...เป็นความรักของพี่ชายที่มีให้กับน้องสาว นรีน้ำตาคลอ ปวัตรให้นรีไปบอกพ่อกับแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องของตน ตนจำคำสอนของแม่ได้เสมอว่า

“ถ้ามีคนมาขอความช่วยเหลือจากเรา นั่นแสดงว่าเขาต้องใช้ความกล้าอย่างมาก เพราะไม่มีใครอยากให้คนอื่นมองว่าตัวเองอ่อนแอ พี่ต้องช่วยคุณลวิตา ตามที่พี่สัญญากับเธอเอาไว้” นรีพยักหน้าเข้าใจ ปวัตรจับหัวเธอโยกไปมาด้วยความเอ็นดู

ในคืนนั้นปวัตรส่งข้อความหาลวิตาว่า ถ้ายังไม่นอนเรามาคุยกัน แต่เธอเสียใจไม่ตอบ

ooooooo

วันต่อมาไตรภพมาบ้านพ่อบุญธรรม เสี่ยมนูญกับมีนาถามไถ่ทุกข์สุขแล้วบ่นว่าคิดถึงลวิตา ให้ชวนมาทานข้าวที่บ้านเย็นนี้ ไตรภพอึกอักอ้างกลัวเธอไม่ว่าง มีนาอาสาโทร.ไปชวนเอง...

ปวัตรมาหาลวิตาแต่เช้า ถามเธอนอนเร็วหรือถึงไม่เห็นข้อความที่ตนส่งมา ลวิตาทำเป็นไม่เห็น ปวัตรจึงขอคุยด้วย มยุราเดินออกมามองปวัตรอย่างไม่ไว้ใจ แล้วว่าวันนี้ไม่มีงานเขาจะมาทำไม ลวิตาออกตัวแทนว่าเรียกเขามาคุยเรื่องงาน มยุราจะนั่งฟังด้วย ลวิตาถอนใจ ดึงปวัตรเข้าห้องนั่งเล่นแล้วปิดประตูล็อก มยุราหงุดหงิดอยากรู้ว่าคุยอะไรกัน พยายามแนบหูฟัง

ปวัตรจ้องหน้าลวิตาจนเธอถามว่ามีอะไร เขาถามที่เธอพูดเมื่อวานหมายความว่าอย่างไร เธอบ่ายเบี่ยงว่าจำไม่ได้ พอปวัตรพูดซ้ำว่า...อย่ามาดูถูกความรู้สึกที่เธอมีให้ตน มันคืออะไร เธอบอกไม่มีอะไร เขาไม่เชื่อดึงเธอเข้ามาอย่างแรงทำให้เธอเซชนเขาล้มลงไปบนโซฟา ปวัตรกอดเธอไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะบอก เธอเขินอายหน้าแดงโวยเบาๆ

“เอ๊ะ! บอกว่าไม่มีก็คือไม่มี พูดจาไม่รู้เรื่อง”

“คุณนั่นแหละที่พูดจาไม่รู้เรื่อง คุณไม่ตอบก็ไม่เป็นไรผมจะพูดตามที่ผมเข้าใจให้คุณฟัง” ลวิตาไม่ฟังจะผละตัวออก เขากอดเธอแน่นขึ้น ทำให้เธอเสียหลักหน้าแนบไปที่จมูกเขา

ทันใดเสียงโทรศัพท์ลวิตาดังขึ้น ทั้งสองผละออกจากกัน ลวิตารับสาย มีนาชวนให้ไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้ เธอรับคำ พอวางสายปวัตรถามทันทีว่าจะไปไหนตนจะมารับ ลวิตาปัดว่าไม่ต้อง ไตรภพจะมารับไปบ้านพ่อเขา แล้วบอกให้ปวัตรกลับได้

ทันทีที่เปิดประตูออก มยุราซึ่งแอบฟังเซรีบทรงตัวทำทียืดเส้นยืดสาย ปวัตรไม่พูดอะไรเดินไปอีกทาง นึกเสียดายที่เค้นความจริงจากลวิตาไม่ได้...มยุรารีบเข้าไปถามลวิตาว่าคุยอะไรกัน เธอบอกไม่มีอะไรและกำลังจะไปทานข้าวบ้านเสี่ยมนูญ มยุราได้ยินดีใจลืมเรื่องอื่นหมด