ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ในเวลานั้นปวัตรเข้ามาที่ตึกนี้ทำทีบอกพนักงานว่า มาหาไตรภพ ช่วยให้โทร.ตามลงมา พนักงานมีท่าทีอึกอักก่อนจะบอกว่าไตรภพไม่ได้พักที่นี่ ปวัตรจึงถามใหม่ว่าเขาเคยมาที่นี่ไหม พนักงานตอบว่าไม่เคยเห็น

ปวัตรกลับออกมายืนมองตึกอย่างแปลกใจ...ไตรภพลงมา พนักงานรีบรายงานเรื่องปวัตร แล้วเปิดภาพกล้องวงจรปิดให้ดูว่าปวัตรยังรออยู่หน้าตึก ไตรภพโกรธมากกัดกรามแน่น

ไตรภพขึ้นรถขับออกจากที่จอด เห็นปวัตรยืนอยู่ก็ขับพุ่งเข้าใส่ ปวัตรตกใจกระโดดเข้าพุ่มไม้ข้างทาง มองรถที่เกือบเอาชีวิตตนอย่างเห็นไม่ชัดว่ารถใคร แต่พอจำเลขทะเบียนได้

ooooooo

ทรงพลนั่งทำงานอยู่ในห้อง คิดถึงคำพูดของนรีที่บอกว่า การรักใครซักคนไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อรักแล้วก็จะรักตลอดไป...เขาอิ่มเอมหัวใจมองไปเห็นนรีเดินผ่าน ต่างสบตาอย่างรู้ใจกัน

ทรงพลคิดว่าจะต้องจัดการเรื่องกชกรให้เรียบร้อย เขาพยายามโทร.หาเธอแต่เธอไม่รับ จึงมาหาที่บ้านยามค่ำ กชกรใจไม่ดีอ้างว่าลืมปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ไม่ได้คิดหลบหน้า แล้วขอตัวไปทำธุระ ทรงพลจึงโพล่งขึ้นว่า เราเลิกกัน! กชกรตกใจฝืนคิดว่าเป็นเรื่องตลก

“ผมพูดจริง เราเข้ากันไม่ได้หรอกกช ถึงแม้ว่าเราจะพยายามแค่ไหน แต่สุดท้ายมันก็ต้องจบแบบเดิม”

“ไม่! กชไม่เลิกกับคุณ ไม่มีวัน!”

“ถ้าคุณไม่เลิกไม่เป็นไร แต่ผมจะเลิก เราอย่ามาเจอกันอีก”

“อ๊าย...นังนรีมันพูดยังไงถึงทำให้คุณเปลี่ยนใจ หรือว่ามันยอมนอนกับคุณ”

“หยุดหยาบคายกับรีได้แล้ว! เรื่องนี้รีไม่เกี่ยว

ผมรู้ใจตัวเองดีว่าผมรักใคร และผมก็ไม่อยากตัดโอกาสคุณในการที่คุณจะได้เจอคนที่เขารักคุณจริงๆ” ทรงพลเริ่มโมโห

กชกรไม่ยอมโผเข้ากอดเขาพร่ำบอกว่ารักเขา แต่พอทรงพลพูดแทงใจว่า ถ้าเธอรักเขาจริง คงไม่ทิ้งเขาไปหาคนอื่น หญิงสาวผงะมองหน้าเขา

“ที่แท้คุณก็ยังไม่หายโกรธกชเรื่องนี้ จะต้องให้กชบอกอีกกี่ร้อยกี่พันครั้งว่ากชขอโทษ กชสิ้นคิดที่ทิ้งคุณไปหาคนอื่น กชสัญญาว่ากชจะไม่ทำแบบนี้อีก”

“ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณ ผมต้องขอบคุณคุณ

ด้วยซ้ำที่คุณทิ้งผมไป ทำให้ผมตาสว่างรู้ว่าผมรักคนผิด คุณอย่าหลอกตัวเองอีกเลย คุณก็รู้ว่าตั้งแต่ที่เราแต่งงานกันเรามีปัญหากันมาตลอด คุณใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล คุณทำลายทุกคนที่เข้าใกล้ผมจนทำให้ผมเสียงาน ผมพยายามอย่างมากที่จะเข้าใจคุณ แต่คุณกลับคิดว่าผมไม่ปรับตัว ไม่รักคุณ และสุดท้ายคุณก็เลือกผู้ชายคนนั้น...