ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

แผลที่ท้องปวัตรไม่ลึกมากถูกเย็บห้าเข็มและกลับบ้านได้ ลวิตามีท่าทีเป็นห่วงเขามาก ไตรภพแยกไปคุยโทรศัพท์ ลวิตาจึงถามปวัตรว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเล่าเรื่องไพรัตน์ให้ฟัง

“ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าฉันไปทำอะไรให้เขา ทำไมเขาถึงต้องการทำลายฉันนัก...”

ไตรภพเดินกลับมาบอกว่าได้โทร.เลื่อนงานไปชั่วโมงหนึ่ง แล้วบอกปวัตรให้กลับไปพักผ่อน ตนจะพา

ลวิตาไปเอง ลวิตามองปวัตรอย่างห่วงใย ไตรภพไม่พอใจจับมือเธอดึงไป ปวัตรมองตาม ในใจสับสนนึกถึงคำพูด ของไพรัตน์ที่ว่า ตนกำลังปกป้องคนไม่ดี

ไตรภพพยายามถามลวิตาว่าใครทำร้ายปวัตร เธอนิ่งเงียบไม่แน่ใจว่าควรเล่าให้เขาฟังหรือไม่ แม้เขาจะขอโทษ ถ้าเธอยังโกรธเรื่องที่เขาพาไปพบจิตแพทย์ เขาจะเคารพในความคิดเธอ

ปวัตรมาหาทรงพลที่ออฟฟิศ บอกเหตุผลที่ช่วยลวิตาเพราะเธอถูกผลักตกระเบียงไม่ใช่การฆ่าตัวตาย ทรงพลตกใจแล้วทำไมเพื่อนต้องเอาตัวไปเกี่ยวข้องด้วย ปวัตรถอนใจบอกว่าไม่มีใครเชื่อเธอแม้กระทั่งแฟนเธอ ทรงพลจึงถามจี้ใจ

“ไอ้วัตร ฉันถามจริง แกชอบคุณลวิตาเหมือนอย่างที่รีบอกรึเปล่า”

“เปล่า...ฉันก็แค่อยากช่วย”

“ถ้าแค่นั้นมันก็โอเค แต่ถ้าแกเริ่มรู้ตัวว่าชอบเขาเมื่อไหร่ แกต้องรีบตัดใจและถอยออกมาให้ได้ คุณลวิตาเธอเป็นดาราดัง เธออยู่คนละโลกกับพวกเรา อย่าปล่อยให้ถลำลึกไปมากกว่านี้ เพราะแกจะเสียใจ”

ปวัตรนิ่งฟัง ในใจแอบกังวลกับหัวใจตัวเองเหมือนกัน ...บ่ายวันนั้นนรีเอาเอกสารไปซีรอกซ์ลืมหยิบโทรศัพท์ไปด้วย ชมพูนุชได้โอกาสแอบเอาโทรศัพท์มาเปิดดูว่ามีอะไรจะทำให้นรีเสื่อมเสียได้บ้าง แล้วก็พบรูปภาพที่คิดว่าเด็ดมาก

คืนนั้นปวัตรถอดเสื้อกำลังจะล้างแผลที่หน้าท้อง เสียงออดดังขึ้นจึงสวมเสื้อคลุมเดินไปเปิดประตู ลวิตาเดินเข้ามาเห็นที่โต๊ะมีอุปกรณ์ล้างแผลจึงอาสาช่วย ปวัตรปฏิเสธแล้วถอดเสื้อจะทำเอง แต่ด้วยความที่ไม่ถนัดขัดตา ลวิตาจึงจัดการทำให้ ปวัตรมองหน้าเธอที่อยู่ใกล้ด้วยใจหวิวพยายามไล่ความรู้สึกนั้น เปลี่ยนมาถามเธอทำไมไม่บอกเรื่องมีคนส่งรูปมาขู่

“ฉันรับมือได้”

“ลืมไปรึเปล่าว่าคุณเป็นผู้หญิง คุณจะไปสู้อะไรกับเขาได้”

“ถึงสู้ไม่ได้ก็ต้องสู้ ฉันไม่อยากพึ่งคุณไปตลอดชีวิต”

“แต่ผมเต็มใจ” ลวิตาปิดปลาสเตอร์ให้แล้วถอยห่าง ปวัตรย้ำ “รับปากกับผมได้ไหมว่าคุณจะไม่ทำแบบนี้อีก คุณให้ผมมาดูแลคุณ แล้วผมจะปล่อยให้คุณเผชิญปัญหาคนเดียวได้ไง”

ลวิตาสบตาอย่างรู้สึกดี “ฉันไม่อยากให้คุณมองว่าฉันอ่อนแอ”

“มันไม่เกี่ยวกับว่าอ่อนแอหรือไม่ มันคือความ

ปลอดภัย ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะรู้สึกผิดอย่างมากนะครับ”

“คุณปวัตร...ทำไมคุณถึงต้องดีกับฉันขนาดนี้”

“ทำไมน่ะเหรอ”