ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
กวินถามว่าทัฬห์ว่าอะไรหรือเปล่า ตนเป็นห่วง
“ไม่มีอะไรค่ะ ลดากำลังจะไปอาบน้ำ...ค่ะ... ขอบคุณนะคะ พี่วินขับรถกลับดีๆนะคะ...แหม...ลดาจะไม่เป็นห่วงพี่วินได้ยังไง...โอเคค่ะ...บ๊ายบาย”
เฟื่องลดาตัดการติดต่อนั่งอย่างยังไม่หายเหนื่อยก็ต้องตกใจเมื่อเสียงประตูระเบียงเปิดเข้ามา พอหันมองก็ชะงัก เห็นทัฬห์ก้าวเข้ามาพูดประชด
“ต้องรายงานตัวยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเหรอ”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“อ้าว...ก็ฉันเห็นเพิ่งมาส่งกันยังไม่ถึงสิบนาทีเลย โทร.มาเช็กอีกแล้ว ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถามเธอมากกว่าว่าหมายความว่ายังไง”
เฟื่องลดาไม่ตอบ ลุกไปหยิบเสื้อผ้าเตรียมไปอาบน้ำ ได้ยินเสียงทัฬห์ถามเรียบๆว่า
“เธอกับกวินเคยเป็นแฟนกันมาก่อนใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ” เฟื่องลดาสะอึกอึ้ง แต่แกล้งตอบให้สะใจ
“น่าเสียดายนะ อุตส่าห์ไปเรียนถึงเมืองนอกแต่ยังไม่มีความคิด”
เฟื่องลดาถามงงๆว่าทำไม
“เขาก็รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว ถึงจะเคยเป็นแฟนก็ควรจะมีความคิด มีความยับยั้งชั่งใจ ไม่พาเมียคนอื่นไปไหนดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้”
เฟื่องลดาโมโห สวนไปทันทีว่าเขาไม่มีสิทธิ์ว่าพี่วินเพราะตนเป็นคนขอให้พี่วินพาออกไป และที่กลับดึกก็เพราะตนต้องการเองไม่ใช่พี่วิน โต้อย่างไม่หวั่นเกรงแล้วย้ำตอนท้ายว่า
“อ้อ...และที่สำคัญฉันไม่ใช่เมียคุณ”
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอคงบอกพี่วินของเธอด้วยสินะว่าเธอยังไม่ใช่เมียฉัน”
“แน่นอนค่ะ”
“มิน่า เขาก็เลยมองฉันเป็นไอ้โง่ ถึงได้กล้าทำขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นฉันควรจะฉลาดได้แล้วใช่ไหม”
พูดขาดคำทัฬห์ก็จู่โจมเข้ากระชากตัวเฟื่องลดาเข้ามาจูบอย่างรุนแรง เธอตกใจตะลึงงันทำอะไรไม่ถูก พอทัฬห์ปล่อยมือเธอก็ยังยืนตะลึงมองเขานิ่งแล้วเป็นลมล้มไป ทัฬห์ประคองไว้ทัน รีบอุ้มเธอไปที่เตียง มองเธอนอนหมดสติ ส่ายหน้าพึมพำ
“ความจริงเธอไม่ได้เก่งเหมือนอย่างท่าทางเลยสักนิด...เด็กหนอเด็ก...”
ทัฬห์ลูบผมเฟื่องลดาแผ่วเบา ยิ้มเอ็นดู แต่เผลอแววตาเปิดเผยความรู้สึกภายในออกมา...
ooooooo
ดึกมากแล้ว เฟื่องลดารู้สึกตัวในห้องที่มืดสลัว เมื่อรู้ว่านอนอยู่ในห้องนอนก็จะหลับต่อ แต่แล้วก็ตกใจเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ทะลึ่งพรวดขึ้นมองสำรวจตัวเอง เห็นว่ายังอยู่ในชุดเดิม
เมื่อทบทวนเหตุการณ์แล้วจำได้ว่าตนเถียงกับทัฬห์และถูกเขาจู่โจมเข้าคว้าตัวไปจูบจนตนเป็นลม คิดแล้วตัวร้อนวูบวาบใจเต้นแรงยกมือทาบอกถามตัวเองว่า
“ทำไมใจเราเต้นแรงแบบวันนั้นอีกแล้ว...”
สำรวจตัวเองจนทั่วแล้วโล่งใจที่ไม่มีอะไรเสียหาย คว้าหมอนมากอดมองที่ประตูกลางอย่างระแวงจนเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตัวแต่ในยามหลับก็ฝันว่าตัวเองแอบหนีโดยมีกระเป๋าเป้ใบเล็กติดตัวไปด้วย แต่หนีไม่พ้นถูกทัฬห์จับได้ถามเสียงเย็น เรียบ
“เธอจะไปไหน ทำไมแต่งตัวแบบนี้ แล้วกระเป๋าเป้นั่นคืออะไร”
เธอตกใจอึกอัก ตัดสินใจวิ่งหนีเอาดื้อๆ แต่ถูกทัฬห์ร้องเรียกวิ่งตามไปจนถึงประตูรั้วก็คว้าตัวไว้ได้ ถามว่าจะไปไหน เธอดิ้นสุดฤทธิ์ตะโกนให้ปล่อย ตนจะกลับบ้าน ไม่ว่าทัฬห์จะถามอย่างไรเธอก็ดิ้นรนตะโกนให้ปล่อยไม่หยุดปาก จนทัฬห์โมโหจับขึ้นบ่าแบกเข้าตึกไปวางไว้บนเตียงก็ยังไม่วายจะกระโดดหนี
ทัฬห์โถมเข้าจับกดลงบนเตียงตัวเองก็เสียหลักล้มลงไปด้วย แต่เธอยังไม่หมดฤทธิ์ ทัฬห์ถามว่า
“เธอนี่ยังเด็กอยู่จริงๆ แค่ฉันจูบเธอก็กลัวถึงกับจะหนีออกจากบ้านเลยเหรอ”
