ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
สาบอกไม่ต้องสงสัยแล้ว สองคนต้องทะเลาะกันแน่
“จะทะเลาะกันเรื่องอะไร หรือว่าคุณครูลดาไม่พอใจเรื่องคุณมณเมื่อเช้า”
สาว่าเรื่องเมื่อเช้าไม่เท่าไหร่ อย่ามีอะไรมากกว่านั้นก็แล้วกัน ดวงใจบอกว่าไม่มีอะไรหรอก สาคิดมากไปเอง ผัวเมียกันเดี๋ยวก็ดีกัน แล้วไล่สาไปนอนเสีย แต่พอสาไปนอน ตัวเองกลับพึมพำ...
“คุณทัฬห์...คุณมณ...ไม่น่ะ ถ้าจะมีอะไรกันจริงๆก็คงมีไปตั้งนานแล้ว...”
คิดแล้วตัดใจล้มตัวลงนอนดีกว่า...
ooooooo
เฟื่องลดาเข้าห้องนอนอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนแล้วเข้ามาที่เตียง เธอชะงักเมื่อเห็นเตียงมีรอยยับทั้งที่เมื่อเช้าดึงไว้ตึงเรียบร้อยดีแล้ว แต่พอหยิบหมอนมาตบให้ฟู ก็ชะงักกึกเมื่อต่างหูข้างหนึ่งร่วงลงมา
“ต่างหูของใคร”
นึกถึงเมื่อเช้าที่มณฑิรามาทักที่โต๊ะอาหารก็เจ็บจี๊ดเมื่อจำได้ว่าเป็นต่างหูของมณฑิรา เลยมโนไปต่างๆนานา ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ...น้อยใจ ตัดสินใจโทร.ไปคุยกับกานดา
กานดากำลังเดินมาหยิบน้ำในตู้เย็นที่ห้องครัว พอได้ฟังเฟื่องลดาเล่าแล้วรับไม่ได้
“อะไรนะแก เขากล้าทำขนาดนี้เลยเหรอ ใจเย็นๆนะลดา ฉันเข้าใจแกนะ ถึงแกกับคุณทัฬห์จะไม่ได้มีอะไรกัน แต่เป็นฉันฉันก็โกรธ มันหยามกันเกินไป...เออ...โอเค ได้ๆ...แล้วค่อยคุยกัน”
พอกานดาหันกลับมาก็เห็นกวินยืนอยู่ที่ประตู กวินถามอย่างไม่สบายใจว่า
“หมายความว่ายังไงที่ลดากับสามีของเขาไม่ได้มีอะไรกัน” กานดาอึกอัก “บอกความจริงพี่มาให้หมดนะ ตกลงลดาแต่งงานเพราะอะไรกันแน่”
เห็นกานดาอึดอัด กวินคาดคั้นจนกานดาต้องเล่าความจริงเรื่องการแต่งงานของเฟื่องลดาให้ฟัง
ooooooo
ทัฬห์จะเข้าห้องนอนไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน เขาเคาะประตูก็ไม่ได้ยินเสียงจากข้างใน จึงเปิดเข้าไปหยิบชุดนอนกับผ้าขนหนูออกไป อาบน้ำเสร็จกลับมาเคาะประตูจะเข้าไปก็ไม่มีเสียงตอบรับอีก
ทัฬห์สงสัยว่าเฟื่องลดาหายไปไหน แต่ก็เปิดประตูห้องกลางเข้าไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
ที่แท้เฟื่องลดาอยู่ที่ห้องลูกแก้ว จนลูกแก้วหาว สาจึงบอกให้คุณครูลดากลับห้องเถอะดึกแล้ว แต่เฟื่องลดากลับบอกให้สาไปนอน ตนจะนอนกับลูกแก้วเอง
ลูกแก้วดีใจ บอกว่าอยากให้พี่ลดานอนกับตนทุกคืนเลย เฟื่องลดารีบรับปาก
“ได้สิคะ ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้พี่ลดาจะนอนกับลูกแก้วที่ห้องนี้ทุกวันเลยดีไหมคะ”
“ดีค่ะ” ลูกแก้วหันกอดดีใจ สาพูดไม่ออก ได้แต่มองอย่างไม่สบายใจ
เฟื่องลดากล่อมลูกแก้วหลับไปแล้ว แต่ตัวเองยังนอนลืมตา ใจว้าวุ่นสับสนกับเรื่องความสัมพันธ์ของมณฑิรากับทัฬห์...ที่นอนที่ยับยู่ยี่และต่างหูที่หล่นอยู่บนที่นอน...ในที่สุดก็เดินออกจากห้องไป...
ฝ่ายทัฬห์กลับไปที่ห้องทำงานเปิดโน้ตบุ๊กแต่ไม่มีสมาธิ ในความคิดวนเวียนเห็นแต่ภาพที่เฟื่องลดาหัวเราะอย่างร่าเริงกับกวิน แม้จะพยายามดึงสมาธิกลับแต่ก็ทำไม่ได้ ในที่สุดก็ถอนใจ ปิดโน้ตบุ๊ก
เฟื่องลดานอนไม่หลับเดินมาที่สนามหน้าตึก แหงนมองท้องฟ้ารำพึงเศร้า...
“พ่อจ๋า...ลดาอยากกลับบ้านเรา ลดาไม่อยากอยู่ที่นี่”
“ที่นี่ทำให้เธออึดอัดมากขนาดนั้นเลยเหรอ”
เฟื่องลดาสะดุ้งกับเสียงทัฬห์ที่แทรกขึ้นจากที่มืดข้างหลัง ทัฬห์ค่อยๆเดินออกมาจากความมืด เฟื่องลดาหายตกใจแต่ยังยืนนิ่ง ทัฬห์ย้ำเตือนว่าเธอยังไม่ตอบคำถามตนเลย เฟื่องลดาตอบเต็มปากเต็มคำว่า
“ใช่ค่ะ ฉันอึดอัด”
“คงอึดอัดเพราะกลัวจะไม่ได้เจอกับคนที่อยากเจอใช่ไหม”
