ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
เมื่อสั่งก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่มาแล้วสร้อยสนชมว่าหน้าตาน่าทานมาก ไทว์หยิบซอสพริกบอกว่าต้องใส่เจ้านี่ด้วยถึงจะอร่อยตามสูตรต้นตำรับ เทซอสพริกให้บอกให้คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วลงมือทานเลย
สร้อยสนทำตามที่เขาแนะนำ พอคำแรกเข้าปากก็ชมว่าอร่อยจริงๆด้วย
“ระวังเผ็ดนะครับ เดี๋ยวก็ร้องไห้ไปทานไปเหมือนก๋วยเตี๋ยวต้มยำอีก”
สร้อยสนทานไปได้ไม่กี่คำก็นึกได้ถามว่าหมวดมีเรื่องอะไรจะให้ตนช่วยหรือ บอกได้หรือยัง
“ก็ได้ครับ...คือผมจะขอสิแต่งงานครับ”
สร้อยสนชะงักหยุดทานมองหน้าไทว์อย่างคาดไม่ถึง เสียใจจนจุก น้ำตารื้นแล้วไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ไทว์ตกใจอุทานเรียก
“คุณสน...”
สร้อยสนได้สติ รีบเช็ดน้ำตาก้มหน้า ไทว์หัวเราะคิดว่าสร้อยสนเผ็ดจนน้ำตาไหล สร้อยสนผสมโรงพูดขำๆปนน้ำตาว่าเผ็ดจริงๆตนไม่น่าเติมซอสพริกเพิ่มเลย
เมื่อตั้งสติได้แล้ว สร้อยสนแสดงความยินดีกับไทว์ ไทว์บอกว่าอย่าเพิ่งเลยเพราะสิเขายังไม่ตอบตกลงแต่ตนอยากเซอร์ไพรส์สิริโสภาเลยอยากขอความช่วยเหลือจากเธอหน่อย
สร้อยสนบอกว่ายินดีทั้งที่ใจเศร้า ไทว์จึงบอกว่า... พรุ่งนี้เย็นตนจะชวนสิริโสภาไปดินเนอร์ที่โรงแรม อยากให้เธอช่วยทำอาหารจานพิเศษสวยๆ แล้วเอาแหวนซ่อนไว้ ถามว่า
“คุณสนช่วยผมได้ไหมครับ”
“ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งค่ะ”
“ขอบคุณครับ” ไทว์ดีใจ หยิบกล่องแหวนให้ สร้อยสนรับมามองอย่างสะเทือนใจแต่ฝืนยิ้มให้ไทว์
พอกลับบ้านหยิบแหวนออกมาดูอย่างเจ็บปวดใจ ประกายเพชรล้อแสงไฟเข้าตาสร้อยทองอย่างจังดี๊ด๊าเข้ามาชมว่าน้ำง้ามงามแต่เม็ดเล็กไปหน่อย ถามว่าหมวดให้ใช่ไหม ให้ใส่เล่นหรือขอแต่งงาน
เป็นคำถามที่สะเทือนใจสร้อยสนจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ สร้อยทองมโนว่าสร้อยสนดีใจจนร้องไห้ เพ้อเจ้อว่า
“ท่าทางยัยสนจะดวงกำลังขึ้น ฮ้า...ฉันเป็นแม่ ดวงก็ต้องขึ้นเหมือนกันน่ะสิ ถ้างั้นพรุ่งนี้ต้องไปเสี่ยงดวงซะหน่อยแล้ว...”
สร้อยทองถูมือไปมาอย่างมันเขี้ยวมาก และไม่ได้สนใจสร้อยสนอีกเลย
ooooooo
ทัฬห์กลับถึงคฤหาสน์ไม่เห็นลูกแก้ว ถามดวงใจว่าลูกแก้วอยู่ไหน ดวงใจบอกว่าหลับแล้ว เขาถามอีกว่าเฟื่องลดาอยู่ในห้องลูกแก้วใช่ไหม
“เปล่าค่ะ...” เห็นทัฬห์ทำหน้าแปลกใจก็อ้อมแอ้ม “เอ้อ...คุณครูลดาไม่อยู่ค่ะ”
ทัฬห์ยิ่งสงสัยถามว่าไปไหน พอดวงใจบอกว่าไม่ทราบ ก็บ่นว่าไปไหนทำไมไม่บอกใครไว้
“ปกติเธอจะไปไหนมาไหนก็บอกนะคะ เห็นเปี๊ยกว่าเมื่อเช้ามีคนมาหา”
“ผมรู้แล้ว เขาชื่อกวิน หรือว่าออกไปกับกวิน”
พอทัฬห์เอะใจ ดวงใจจึงบอกว่าเห็นเปี๊ยกก็บอกอย่างนั้น ทัฬห์บอกให้ลองโทร.เข้ามือถือถามว่าจะกลับกี่โมง ป้าจะได้ไม่ต้องคอยดวงใจบอกว่าตนโทร.แล้วแต่วันนี้คุณครูลดาไม่ได้เอามือถือไป เธอทิ้งไว้ที่โต๊ะในสวน ทัฬห์บอกว่าถ้าอย่างนั้นเขาคงไม่อยากให้ตาม ดวงใจรีบแก้ให้ว่า
“คงไม่ใช่อย่างนั้นมังคะ”
