ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
มณฑิราทำเป็นโล่งใจว่าเป็นพี่ชายกานดานี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว คงรักและเอ็นดูเฟื่องลดาเหมือนน้อง แล้วพูดเป็นนัยยั่วทัฬห์ว่า
“แหม...นี่ถ้าไม่รู้จากทัฬห์มณคงเข้าใจผิดไปแล้ว...งั้นต้องลบคลิปนี้ทิ้งไปซะ ไร้สาระจริงๆ”
“คลิปอะไรครับ”
“ก็มณเข้าใจผิดน่ะค่ะ เห็นเขาสนิทสนมกัน ก็เลยไม่อยากให้ทัฬห์ เอ่อ...”
มณฑิราทำเป็นลังเล จนทัฬห์ขอดูคลิปเธอรีบเปิดให้ดูทันที เป็นภาพที่เฟื่องลดากำลังร้องไห้และกวินเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ ทัฬห์ถึงกับอึ้ง มณฑิราแอบดูสีหน้าทัฬห์อย่างสมใจ
ooooooo
หลังจากสิริโสภาสืบได้ว่าไทว์มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของพฤทธานนท์ครึ่งหนึ่งก็เริ่มตีตัวออกหากจากกาย เมื่อกายมาหาที่บ้านก็ไปหลบที่สวนหลังบ้านจนพ่อสงสัยเมื่อกายกลับไปแล้วพ่อถามว่าทำไมต้องหลบหน้ากายด้วย เธออ้างว่าตนทำตามแผนที่พ่อแนะนำ พ่อไม่อยากให้ตนคบซ้อนไม่ใช่หรือ พ่อรู้ทัน ดุว่าอย่าเฉไฉ บอกมาตรงๆว่าทำไม
สิริโสภาจึงเล่าให้ฟังว่าคืนก่อนไทว์พาตนไปพบ พี่ชายเขา ทานข้าวด้วยกันคุยกันหลายเรื่อง อะไรที่ค้างคาใจก็เลยเคลียร์ได้หมด พ่อดักคอว่าเรื่องทรัพย์สมบัติของเขาใช่ไหม
“ค่ะ สิเลยคิดว่าถ้าสิเลือกไทว์น่าจะมีความมั่นคงมากกว่า”
พ่อพูดอย่างระอาใจว่าในที่สุดก็ไม่เคยเชื่อพ่ออยู่ดี
“ก็ไหนพ่อบอกว่าพ่อชอบไทว์ อยากให้สิเลือกเขานี่ สิก็ทำตามแล้วไง”
“ฉันบอกให้แกเลือกคนดี ไม่ใช่เลือกที่วัตถุหรือทรัพย์สมบัติของเขา แกก็ยังเป็นเหมือนเดิมสักวันแกจะเสียใจ ถ้าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่แกคิดหรือหวังเอาไว้”
“ไม่มีทางหรอกค่ะที่สิจะผิดหวัง” สีหน้าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอวดดีถือดี “สิเชื่อว่าไทว์คงต้องขอสิแต่งงานเร็วๆนี้แน่”
“ก็คอยดูไป” พ่อตัดบทลุกไปอย่างอ่อนใจ สิริโสภามองตามพ่อไปอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ติดใจคิดอะไร เล่นโทรศัพท์ต่ออย่างสบายใจ
ooooooo
คืนนี้สร้อยสนไปนั่งที่ริมแม่น้ำที่เคยมานั่งทายปัญหากับไทว์ สร้อยสนนั่งเศร้าเมื่อคิดถึงการพบกันครั้งหลังที่ไทว์บอกเศร้าๆว่าสิริโสภาขอเลิกกับตน
ไทว์ถามปัญหาหัวใจของตนว่าถ้าเธอเป็นแฟนตน เธอทำผิดแล้วจะง้อตนไหม สร้อยสนบอกว่าง้อ ไทว์ถามว่าทำไม เธอบอกเพราะไม่อยากเสียคนดีๆอย่างเขาไป ครั้งนั้นไทว์ขอบคุณเธอที่ยังเห็นว่าตนเป็นคนดีและน่ารักษาไว้...
ขณะนั่งเศร้านั่นเอง มีคนร้ายเข้ามาชิงกระเป๋าถือ เพื่อรักษาชีวิตเธอส่งกระเป๋าให้โดยดี แต่นึกได้ว่าโทรศัพท์มือถืออยู่ในนั้นจึงอ้อนวอนขอคืนเพราะในโทรศัพท์เก็บข้อมูลเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวไว้ คนร้ายยิ้มเจ้าเล่ห์จะยอมคืนให้แต่ต้องเอาตัวเธอเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน
มันตรงเข้าฉุดลากทันที สร้อยสนตกใจร้องเสียงดัง มันชักมีดออกมาขู่ ทันใดนั้นมีมือมาจับมือที่ถือมีดของมันไว้อย่างแข็งแรง บิดจนมีดหลุดมือไทว์นั่นเอง เขาสู้กับคนร้ายอย่างมีครู มีฝีมือ จนมันที่เป็นแต่มวยวัดถูกจับใส่กุญแจมือหมดท่า
ไทว์เดินมาหาสร้อยสนที่ยืนมองอย่างตกใจถามว่าเจ็บตรงไหนไหม และคงต้องเชิญเธอไปให้ปากคำที่โรงพักด้วย
เมื่อเสร็จธุระที่โรงพัก ไทว์เดินลงมากับสร้อยสนชวนไปทานอะไรกันก่อนดีไหมเพราะตนหิวพอดี ถามว่าจะไปทานเจ้าเก่าดีไหม สร้อยสนบอกไม่ดีกว่า ไทว์จึงเสนอไปร้านใหม่เป็นก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ เจ้านี้ก็อร่อยมาก สร้อยสนพยายามหลีกเลี่ยงบอกว่าตนไม่อยากให้หมวดมีปัญหากับสิริโสภาอีก
ไทว์บอกว่าไม่มีหรอกเพราะเราเข้าใจกันดีแล้ว และตนก็มีเรื่องสำคัญอยากขอความช่วยเหลือจากเธอด้วย
