ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
“ป้าไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอกครับ เฟื่องลดาเขาโตแล้ว อีกอย่างเขารู้จักสนิทสนมกับกวินดี รู้จักมาก่อนผมด้วยซ้ำ”
ทัฬห์เดินขึ้นข้างบนไป ดวงใจมองตามอย่างไม่สบายใจกับคำพูดและน้ำเสียงของเขาเมื่อกลับไปที่ห้องเตรียมอาหาร ดวงใจปรารภกับสาว่าตนไม่สบายใจเลย รู้สึกว่าเสียงคุณทัฬห์เหมือนน้อยใจคุณครูลดายังไงไม่รู้
“ก็ฉันบอกป้าแล้วไง ว่าแค่งอนกันน่ะ มันไม่เป็นอะไรหรอก แต่ถ้ามีมือที่สามเข้ามาเมื่อไหร่ ยาวแน่ๆ”
“แกคิดว่าคุณกวินคนนี้จะเป็นมือที่สามเหรอ”
“ชัวร์ป้าบเลยป้า แถมน่ากลัวกว่าคุณมณอีกนะ เพราะคุณมณน่ะไม่มีผลอะไรหรอก ฉันเชื่อว่าคุณทัฬห์ไม่หวั่นไหวแน่ แต่ทางคุณกวินนี่สิ มาแค่วันเดียวพาคุณครูลดาไปไหนมาไหนทั้งวันจนมืดค่ำป่านนี้ ป้าว่ามันน่าห่วงไหมล่ะ”
“แกพูดก็น่าคิด คุณครูลดาไม่เคยกลับบ้านค่ำๆมืดๆแบบนี้มาก่อน ไปไหนของเขากันนะ” ดวงใจไม่สบายใจ สาเองก็กังวลไปด้วย
ooooooo
กวินกับเฟื่องลดาพากานดาส่งโรงพยาบาล ปรากฏว่ากานดาเป็นไส้ติ่งอักเสบและต้องผ่าตัดทันที จนถึงกลางคืนกานดาจึงรู้สึกตัวเฟื่องลดาเฝ้าอยู่ดีใจที่กานดารู้สึกตัวแล้ว กานดาถามงงๆว่าตนอยู่โรงพยาบาลหรือ แล้วยิ่งงงเมื่อรู้ว่าตัวเองผ่าตัดไส้ติ่งแล้ว
พอดีกวินไปซื้ออาหารกลับมาเห็นกานดารู้สึกตัวแล้วก็พูดติดตลกว่า “ยัยตัวแสบรอดแล้วแฮะ”
กานดาค้อนพี่ชาย เห็นเขาซื้อช็อกโกแลตเย็นมาให้เฟื่องลดาก็อยากดื่มบ้าง กวินบอกว่าเสียใจ ตอนนี้ยังทานไม่ได้ บอกกานดาว่าอีกสักพักพ่อกับแม่ก็คงถึงแล้ว
“บอกพ่อกับแม่ทำไม”
“ถ้ารู้ทีหลัง พี่ก็โดนเทศน์ยาวน่ะสิ ขนาดพี่กลับมาไม่บอกก็โดนไปหลายยกแล้ว”
ทุกคนเลยหัวเราะขำ กานดาเหลือบดูนาฬิกาติดผนังก็ตกใจเพราะห้าทุ่ม บอกเฟื่องลดาว่ากลับได้แล้ว กวินบอกว่าไม่ต้องห่วงกานดาแล้ว เดี๋ยวตนจะไปส่งเอง
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ลดากลับแท็กซี่ก็ได้ อยู่เป็นเพื่อนยัยกานเถอะค่ะ”
กวินบอกว่าตนจ้างพยาบาลพิเศษแล้ว ชวนเฟื่องลดาไปกันเถอะ เฟื่องลดาจับแขนกานดาบอกให้พักดีๆ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมแต่เช้าแล้วออกไปกับกวิน
ooooooo
เที่ยงคืนแล้ว ทัฬห์ในชุดนอนนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่ไม่มีสมาธิเลย ตาคอยชำเลืองไปที่ประตูกลาง ในที่สุดทนไม่ได้ลุกไปเคาะประตู ไม่มีเสียงตอบรับจึงผลักเบาๆเข้าไป
มีแต่ห้องนอนที่ว่างเปล่า ทัฬห์จึงเดินไปที่ระเบียงยืนกอดอกถอนใจมองไปหน้าบ้าน...ทันใดนั้นไฟหน้ารถสาดเข้ามาจนเห็นรถเข้ามาจอด กวินลงมาเปิดประตูรถให้เฟื่องลดา ทั้งสองพูดคุยกันไม่กี่คำ กวินก็ขึ้นรถขับออกไป เฟื่องลดายืนมองจนรถไปแล้วจึงเดินเข้าตึก
ทัฬห์ยืนมองดูอยู่ที่ระเบียงตลอดเวลา หน้าขรึม เครียดขึ้นทุกที
เฟื่องลดาเดินเข้ามาถึงห้องโถง ดวงใจถามอย่างร้อนใจว่าไปไหนมาติดต่อก็ไม่ได้ ตนเป็นห่วงแทบแย่ เฟื่องลดาขอโทษทั้งป้าและพี่สา บอกว่าพอดีกานดาไส้ติ่งอักเสบต้องผ่าตัดด่วน ตนรีบออกไปกับพี่กวินเลยไม่ได้บอกใคร แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วตนจึงรีบกลับ
ดวงใจบอกให้คุณครูลดาไปพักผ่อนเสีย พอเฟื่องลดาเดินขึ้นชั้นบน ดวงใจกับสาก็มองหน้ากันถอนใจโล่งอก ดวงใจบอกว่าพวกเราคิดมากไปเอง สาติงว่าขนาดคุณทัฬห์ยังคิดเลย
“เดี๋ยวพอรู้ความจริงก็ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ไป...ไปนอนกันเถอะ ปิดประตูหน้าบ้านด้วย ฉันไปก่อนล่ะ”
เฟื่องลดาเปิดประตูห้องนอนเข้ามาก็มองขวับไปที่ประตูกลาง เห็นปิดสนิทก็เดินไปนั่งที่เตียงท่าทางเหนื่อยอ่อน ทันใดเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบมากดรับ ตามองแว้บไปที่ประตูกลาง พูดเบาๆ
“ค่ะพี่วิน มีอะไรเหรอคะ”
