ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
เฟื่องลดาไปถึงโรงพยาบาลแต่เช้า เล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้กานดาฟังใจยังเต้นระทึก กานดาฟังแล้วขำมาก เฟื่องลดามองเคืองๆถามเขินๆว่าขำอะไร กานดาทำหน้าทะเล้นบอกว่า
“ก็ขำแกน่ะสิ ถึงกับเป็นลมเลยเหรอ โอ๊ย...ถ้าเป็นฉันนะ...” กานดาทำท่าฟินๆ
เฟื่องลดาฉุน บอกว่าตนเกลียดเขาที่สุด โมโหจนไม่หลับทั้งคืน กานดาหยุดขำ พูดจริงจังว่า
“แกไม่ได้เกลียดคุณทัฬห์เลยสักกะนิด คนอย่างแกถ้าเกลียดแกก็คงตบเขาไปหลายฉาดแล้วล่ะ ไม่ใช่ใจเต้นแรงทำอะไรไม่ถูก วูบวาบใจหวิวจนเป็นลมล้มตึงไปอย่างนั้นหรอก”
เฟื่องลดาพยายามเถียงว่าเพราะตนช็อก คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ กานดามองหน้าถามล้อๆ
“แล้วแกชอบรึเปล่าล่ะ”
“ไอ้บ้า...บอกแล้วไงว่าเกลียด ยิ่งเกลียดกว่าเดิมด้วย เขาเริ่มแสดงธาตุแท้ออกมาแล้วแกเห็นไหม”
“เห็น...ฉันเห็นแล้วว่าธาตุแท้ของคุณทัฬห์เขาเป็นสุภาพบุรุษมากๆ”
“แกจะบ้าเหรอ”
“อ้าว...แกลองคิดดู ถ้าเขาไม่เป็นสุภาพบุรุษนะ ตอนแกหมดสติเขาคงจัดการแกไปแล้ว ไม่อุ้มไปนอนบนเตียง ห่มผ้าให้อย่างดีแบบนี้หรอก เขารักแก แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ แล้วแกก็รักเขาด้วย โอ๊ย...ฟินอ่ะ ฉันอยากเป็นแกจังเลย...”
กานดาทำท่าเคลิ้มล้อๆ เฟื่องลดาอึ้งพูดไม่ออก แต่ที่ประตูกวินเปิดประตูค้างไว้นิดๆยืนฟังตลอดเวลา แล้วค่อยๆปิดประตูถอยไปอย่างเสียใจ...
กวินลงไปเจอแม่ที่จะมาเยี่ยมกานดา แม่ถามว่าขึ้นไปหาน้องแล้วหรือ กวินตอบไม่เต็มเสียงว่าพอดีเห็นลดาอยู่เป็นเพื่อนแล้วตนเลยจะไปหากาแฟดื่มหน่อย แม่ถามว่าแล้วเรื่องสำคัญที่ว่าจะให้พ่อกับแม่ช่วยคืออะไร กวินขอบคุณ บอกว่าไม่ต้องแล้ว ตนคงเข้าใจอะไรผิดไปเอง
แม่บอกว่าตามใจแต่ถ้าเปลี่ยนใจก็บอกแม่ได้ แล้วขึ้นไปหากานดา กวินบอกว่าเดี๋ยวตนตามไปกวินไปนั่งดื่มกาแฟแต่ใจว้าวุ่น คิดถึงอดีตที่เคยไปเที่ยวสวนดอกไม้ด้วยกันกับกานดาและเฟื่องลดา โดยตัวเองเป็นตากล้องถ่ายรูปให้สองสาว แต่เพราะใจเอนเอียงจึงถ่ายเฟื่องลดามากกว่ากานดาจนกานดานึกขวางพี่ชาย พูดเสียงดังว่าหิวน้ำแล้ว พักก่อนเถอะ เฟื่องลดาจึงอาสาวิ่งไปซื้อน้ำให้
พอเฟื่องลดาวิ่งไป กานดาต่อว่าพี่ชายว่าสองมาตรฐาน เล่นถ่ายแต่เฟื่องลดาไม่ถ่ายให้ตนบ้างเลย กวินบอกว่าก็เราเรื่องมาก ถ่ายยังไงก็บ่นว่าอ้วนบ้าง ไม่สวยบ้าง เฟื่องลดาเขาไม่เรื่องมากอย่างนี้นี่
“อย่าเลย แอบชอบลดาหรือเปล่า” ถามดักคอพี่ชายมองหน้าจับพิรุธ กวินปรามว่าเดี๋ยวเฟื่องลดาได้ยิน “ได้ยินก็ไม่เห็นเป็นไร มัวแต่ชักช้าอืดอาด เมื่อไหร่พี่วินจะจีบติดล่ะ”
“จะเชียร์พี่เหรอ พูดจริงนะ” พอกานดายืนยันจะจัดให้ กวินนึกได้ถาม “เดี๋ยวๆ ลดาเขามีแฟนยัง”
“ยัง”
พอดีเฟื่องลดาถือแก้วน้ำวิ่งเข้ามายื่นให้กานดาแก้วหนึ่งแล้วจะส่งอีกแก้วให้กวิน กานดาชงทันที
“พี่วินเขาไม่มีมือจะถือ แกถือให้พี่ฉันหน่อยดิ”
“อ๋อ...ได้ๆ” เฟื่องลดาพาซื่อถือแก้วน้ำยื่น
ให้กวินดูด กวินดูดน้ำแต่ตามองเฟื่องลดาที่กำลังหันมองทิวทัศน์รอบๆไม่รู้ตัว
คิดถึงอดีตที่มีความสุขเมื่อแรกที่ได้รักแล้ว กวินเศร้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ปัจจุบัน เขาพยายามข่มความรู้สึกภายในที่เจ็บปวด ส่ายหน้าพึมพำ
“นี่เราจะเศร้าไปทำไม เราควรจะดีใจที่ลดาเจอคนดีๆเป็นสุภาพบุรุษอย่างคุณทัฬห์ต่างหาก”
กวินตัดใจ หยิบแก้วกาแฟขึ้นดื่ม
ooooooo
