ม่านบังใจ
ตอนที่ 10
เมื่อตั้งโต๊ะแล้ว ทัฬห์ ลูกแก้วกับเฟื่องลดานั่งทานด้วยกัน ลูกแก้วอวดพ่อว่า พี่ลดาสัญญาว่าจะมานอนกับลูกแก้วทุกคืนเลย
“ไม่ได้หรอกค่ะ” ทัฬห์ตอบทันที เฟื่องลดามองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ
“ทำไมล่ะคะ คุณพ่ออยากให้พี่ลดานอนที่ห้องคุณพ่อคนเดียวเหรอคะ”
“ไม่ใช่ค่ะ” ทัฬห์รีบอธิบาย “แต่คุณแม่ฝึกลูกแก้วให้นอนคนเดียวมาได้ตั้งนานแล้ว เพราะคุณแม่อยากให้ลูกแก้วเก่ง ถ้าให้พี่ลดาไปนอนทุกคืนเดี๋ยวอีกหน่อยลูกแก้วก็เคยตัวกลับมานอนคนเดียวไม่ได้ เข้าใจนะคะ”
ลูกแก้วเสียงอ่อยว่าเข้าใจแต่ก็หน้ามุ่ย พอดีเปี๊ยกเข้ามาบอกว่ารถโรงเรียนมาแล้ว ลูกแก้วลุกขึ้นสวัสดีทัฬห์กับเฟื่องลดา
“เดี๋ยวพี่ลดาไปส่งที่รถโรงเรียนเองค่ะ” เฟื่องลดารีบลุกขึ้นจูงมือลูกแก้วออกไป
ดวงใจกระซิบกับสาว่าเดี๋ยวก็คงดีกัน เพราะคุณทัฬห์ไม่ยอมแยกห้องนอน
พอเฟื่องลดาจูงลูกแก้วออกไปแล้ว ทัฬห์บอกดวงใจให้เตรียมห้องรับรองแขกที่ติดกับห้องนอนลูกแก้วให้ด้วย ดวงใจถามว่าใครจะมาพักหรือ
“เปิดให้เฟื่องลดาน่ะครับ เขาคงอึดอัดรำคาญที่ผมต้องเข้าไปใช้ห้องน้ำในห้องนอนตลอดเวลา”
“คุณทัฬห์พูดเหมือนปกติคุณทัฬห์ไม่ได้นอนในห้องนั้น” ดวงใจเลียบเคียง
ทัฬห์ไม่ตอบเดินออกไปเลย ดวงใจกับสามองหน้ากัน ดวงใจเปรยอย่างไม่สบายใจว่า
“ไม่ใช่แค่ขอให้แยกห้องนอน แต่พูดอย่างกับว่ายังไม่เคยนอนห้องเดียวกันด้วยซ้ำ ฉันชักจะงงแล้วนะนังสา”
ooooooo
เฟื่องลดาส่งลูกแก้วขึ้นรถไปแล้ว พอหันหลังจะกลับเข้าบ้าน เสียงแตรก็ดังขึ้น เธอชะงักหันมองเห็นกวินในรถจึงรีบเดินไปหา ทัฬห์ออกจากตัวตึกจะขึ้นรถ ถามเปี๊ยกว่าใครมา เปี๊ยกไม่รู้แต่จะวิ่งไปดูให้
เป็นจังหวะที่กวินลงจากรถเดินอ้อมมาหาเฟื่องลดาพอดี ทัฬห์จำได้ บอกเปี๊ยกว่าไม่ต้อง ตนรู้แล้วว่าเป็นเพื่อนของเฟื่องลดา ตนเป็นคนอนุญาตให้ชวนมาบ้านเอง แต่ไม่นึกว่าจะมาเร็วขนาดนี้ แล้วขึ้นรถขับออกไป
เฟื่องลดาทั้งดีใจและตกใจที่กวินมาหาแต่เช้า ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า หรือกานดาเป็นอะไร
“เปล่าจ้ะ พี่เพิ่งรู้ความจริงเรื่องการแต่งงานของลดา พี่นอนไม่หลับทั้งคืน ร้อนใจจนต้องรีบมาหาแต่เช้า มันเกิดอะไรขึ้น”
เฟื่องลดาไม่ทันตอบ ทัฬห์ก็ขับรถมาจอด ลดกระจกลงมอง เฟื่องลดารีบแนะนำ
“พี่กวินคะ นี่คุณทัฬห์” แล้วหันไปทางทัฬห์ “พี่กวินเป็นพี่ชายของกานดาค่ะ”
กวินไหว้ ทัฬห์รับไหว้เอ่ยอย่างสนิทสนมกันเอง “อ๋อ...เป็นพี่ชายของกานดาด้วยเหรอครับ เชิญเข้าไปคุยในบ้านตามสบาย ผมขอตัวไปทำงานก่อน” พูดแล้วกดปิดกระจกรถขับออกไป
เมื่อเข้าไปนั่งคุยกันที่สวนข้างตึก กวินเอ่ยอย่างประหลาดใจว่าทัฬห์ไม่เหมือนที่ตนคิดไว้เลย เฟื่องลดาถามทำไมหรือ
“ยัยกานบอกว่าเขาอายุตั้งสามสิบหกแล้ว แต่ดูยังหนุ่มและก็หน้าตาดีมาก สุภาพด้วย คนแบบนี้ ไม่น่าจะบังคับให้ลดาแต่งงานกับเขาเพื่อใช้หนี้”
“ลดาก็ไม่รู้ค่ะ แต่มันเป็นความจริง”
“แต่เขาไม่เคยบังคับใจลดาใช่ไหม ทั้งๆที่เขาจะทำก็ทำได้”
“นี่ยัยกานเล่าให้ฟังหมดเลยเหรอคะ” เฟื่องลดาถามอึ้งๆ
“เขาไม่ได้ตั้งใจจะเล่าหรอก บังเอิญเมื่อคืนพี่ได้ยินยัยกานคุยกับลดาเลยคาดคั้นจนต้องบอกทั้งหมด” กวินมองหน้าพูดเสียงอ่อนโยนจริงใจว่า “ลดา เงินห้าล้านพี่พูดกับคุณพ่อคุณแม่ได้นะ แล้วพี่จะทำงานทยอยใช้คืนท่านเอง พี่ไม่อยากให้ลดาต้องอยู่ในสภาพแบบนี้”
กวินเอื้อมไปกุมมือเฟื่องลดาไว้ มณฑิราผ่านมาเห็นพอดี เธอรีบเอาโทรศัพท์มาอัดคลิปวิดีโอไว้ทันที
