คนเหนือฅน

พราวฟ้าเดินตามลูกจ้างไป โดยมีคมก้าวตามห่างๆฐานะบอดี้การ์ด ช่วงหนึ่งที่ลูกจ้างพามาดูจุดรับซื้อพืชไร่แล้วพราวฟ้าเห็นราคามันสำปะหลังที่โชว์ตัวเลขไว้ เธออดตั้งคำถามไม่ได้ว่าทำไมรับซื้อมันสำปะหลังถูกจัง ถูกกว่าราคากลางตั้งครึ่ง

“เป็นนโยบายของเสี่ยเขาน่ะครับ”

“แต่มันดูไม่เป็นธรรมกับชาวไร่เลยนะ”

คมอดแทรกไม่ได้ ซึ่งพราวฟ้าก็เห็นด้วย

“ใช่ เดี๋ยวเอารายการรับซื้อพืชไร่ทั้งหมดพร้อมราคามาให้ฉัน แล้วรวบรวมบัญชีรายรับ รายจ่าย ทุน ทรัพย์สิน ทั้งหมดของไซโลให้ฉันด้วย”

“ได้ครับ”

พราวฟ้ามองไปด้านหลังเห็นไซโลหลังเก่า เธอจะไปที่นั่นแต่ลูกจ้างค้านว่า

“ไซโลเก่าหลังนั้นไม่ได้ใช้งานแล้วครับ มันพังแล้ว เสี่ยเขากำลังจะรื้อน่ะครับ”

“ฉันจะไปดู” พราวฟ้ายืนยัน

“บริเวณนั้นเป็นเขตหวงห้ามครับ เข้าไปอาจมีอันตราย อย่าเข้าไปเลยนะครับ ถ้าเสี่ยรู้ผมโดนเด้งแน่”

พราวฟ้ายินยอม แต่ทันใดมีเสียงดังตึงตังด้านหลัง คมชักปืนพกคู่กายขึ้นมาอย่างรวดเร็วและเอาตัวปกป้องพราวฟ้า แต่พอเห็นว่าเป็นแค่พนักงานทำของหล่น คมก็โล่งอก

“นี่นายพกปืนตลอดเวลาเลยหรือ”

“มันจำเป็นครับ คุณเองก็ควรจะหัดยิงปืนนะครับ เอาไว้ป้องกันตัว”

“นายจะสอนฉันเหรอ”

“ได้สิครับ”

พราวฟ้าใจร้อน ถามลูกจ้างว่าที่นี่มีที่ซ้อมยิงปืนไหม

“มีครับ เสี่ยทำเอาไว้ซ้อมยิงเวลามาที่นี่”

หญิงสาวยิ้มพอใจ แล้วชวนคมไปยังสนามยิงปืนทันที คมตั้งขวดหกใบเป็นเป้าให้พราวฟ้ายิง

“นี่เป็นปืนแบบกระสุนบรรจุโม่ มี 6 นัด ตรงนี้เป็นเซฟไก เวลาจะยิงเล็งผ่านศูนย์นี้โดยจับปืนแบบนี้”

คมยื่นปืนให้พราวฟ้าแล้วสอนจับ...เป็นครั้งแรกที่สองคนได้ใกล้ชิดกันมากขนาดนี้ เขากระซิบข้างหูเธอ

“ง้างนก...แล้วก็ยิง”

“ต้องยิงท่านี้ด้วยหรือ ยิงท่าอื่นไม่ได้หรือ”

“ได้ แต่สำหรับคนหัดใหม่ๆ ก็ต้องท่านี้แหละ”

“ไม่ล่ะ ฉันจะยิงท่านี้”

ขาดคำ พราวฟ้าทำท่ายิงแบบคาวบอย

โดยยิงระดับสะโพกแล้วเอามือสับนกรัวทั้ง 6 นัด กระสุนพุ่งใส่ขวดแตกทุกนัด คมทึ่งและแปลกใจมาก

“ฉันถนัดท่านี้...ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

พราวฟ้าพูดยิ้มๆแล้วส่งปืนคืนให้คมก่อนเดินนำไป

พราวฟ้าให้คมพาไปกินข้าวร้านข้างทางที่เธอรู้จักเจ้าของร้าน ท่าทีติดดินกินง่ายอยู่ง่ายของเธอทำให้คมชื่นชมและรู้สึกพึงพอใจเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก

ooooooo

เมฆาในมาดเซลส์แมนตั้งใจมาที่ร้านขายอุปกรณ์การเกษตรที่อยู่ในตึกแถว เขาตรงไปที่เจ้าของร้านกล่าวทักทายนอบน้อมมือไม้อ่อน

 “สวัสดีครับ ผมชื่อเมฆา พารวย ครับ เป็นเซลส์ขายอุปกรณ์การเกษตร มาจากกรุงเทพฯครับ นี่ครับนามบัตรผม ไม่ทราบว่าเฮียสนใจจะรับของไว้จำหน่ายไหมครับ นี่คือสินค้าของเราครับ ถ้าสนใจทางเราให้เครดิต 6 เดือน”

“6 เดือนเลยหรือ”

“ใช่ครับ เอาของไปขายก่อนเลย” เมฆาส่งแค็ตตาล็อกสินค้าไป เจ้าของร้านท่าทางพอใจไม่น้อย

ที่หน้าร้าน เนตรดาวปลอมตัวในชุดชาวไร่ใส่หมวกปีกกว้างปิดหน้าเดินเข้ามาเหมือนจะซื้อของ แต่ความจริงเธอแอบเข้ามาฟังบทสนทนาของเมฆากับเจ้าของร้าน

เมฆาถามซอกแซก จนกระทั่งมาถึงหัวข้อสำคัญที่เขาสนใจมาก

“อ๋อ...เฮียส่งของให้เสี่ยเรืองเดชประจำหรือครับ”

“ใช่ อั๊วส่งมาตั้งแต่ยังหนุ่มๆ เสี่ยก็ยังหนุ่มๆ”

“แสดงว่าเสี่ยไว้ใจเฮียมาก เอาแบบนี้ ผมเห็นว่าเฮียก็อายุมากแล้ว แถมลงสินค้าผมตั้งเยอะ ผมเอาของไปส่งให้ก็ได้นะครับ”

“ก็ดีสิ อั๊วจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

“จะไปส่งเมื่อไหร่ครับ”