คนเหนือฅน
ตอนที่ 3
เมฆานั่งคอตกถูกใส่กุญแจมืออยู่ตรง
หน้าเนตรทรายในห้องสอบสวนบนโรงพักบางดงเสือ
“ที่แท้นายก็เป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เอาอาชีพเซลส์แมนบังหน้า”
“ไม่นะครับ ผมแค่เดินผ่านไป แล้วก็เข้าไปดู” เมฆาปฏิเสธท่าทีลนลาน
“ดูอะไร”
“ดู...พวกผู้หญิงพาร์ตเนอร์น่ะครับ ผมไม่รู้จริงๆว่าที่นั่นเขาปิดเพราะว่าพวกนายเรืองเดชมาประชุมกัน”
เนตรทรายหูผึ่งสนใจขึ้นมาทันที “ประชุม? นายเห็นหรือเปล่าว่ามีใครบ้าง”
“นี่มันชักจะไม่เกี่ยวกับคดีผมแล้วนะ”
เมฆาเริ่มยียวน เนตรดาวไม่สน รบเร้าให้เขาบอกมา “ได้ แต่คุณต้องพูดดีๆกับผมก่อน”
“อย่ามาต่อรองกับฉัน”
“งั้นก็ไม่บอก”
“เอ๊ะ นายนี่!!” เนตรดาวแว้ดอย่างหงุดหงิด จังหวะนี้เพทายมาบอกเมฆาให้ออกไปได้แล้ว
เพราะเรืองเดชไม่เอาเรื่องเนื่องจากไม่มีข้าวของอะไรในบาร์หายไป แต่สิงขรไม่วายข่มขู่ ถ้าเมฆาทำแบบนี้อีกโดนดีแน่
“ไม่แล้ว ฉันไม่ทำอีกแล้ว” เมฆาแสร้งหวาดกลัว
“ดี นายก็ทำมาหากินของนายไป...ไปกลับ คมไปเอารถมา”
คมทำตามคำสั่งเจ้านาย เขาเดินลิ่วออกไปเอารถ ส่วนเรืองเดชกับสิงขรเดินมารอหน้าโรงพัก
เรืองเดชไม่แน่ใจว่าเมฆาได้ยินเรื่องที่ตนประชุมกับพรรคพวกหรือไม่ สิงขรเองก็เช่นกัน แต่เขามีหนทางทำให้เราแน่ใจได้ด้วยการเก็บมันซะ!
“อย่าให้กระโตกกระตากก็แล้วกัน” สั่งเสร็จเรืองเดชเดินนำไปขึ้นรถที่คมมาจอดรับ
ooooooo
กำนันเกชากับภูผานั่งรถออกจากบางดงเสือเพื่อกลับบ้านที่สถิตไทย ระหว่างทางสองพ่อลูกโดนพวกไอ้จอมสมุนของสิงขรลอบยิงจนรถตกถนนบาดเจ็บเล็กน้อย
สองพ่อลูกไม่เห็นหน้าคนร้ายเพราะเป็นเวลากลางคืน แต่เชื่อว่ามันแค่ยิงขู่เท่านั้นไม่ได้ตั้งใจ
เอาถึงตาย แต่แค่นี้ก็ทำให้สองพ่อลูกเจ็บใจสุดๆที่โดนลูบคม
ด้านเมฆาที่ได้ปล่อยตัวออกจากโรงพัก
ไม่ทันไรเขาโดนดักทำร้ายด้วยฝีมือเชนแต่พรางหน้าตามิดชิด เมฆาพลาดถูกมีดของเชนปาดข้อมือเลือดสาด แต่เขายังฮึดสู้ไม่ถอย จนกระทั่งเนตรดาวส่งเสียงเข้ามาเชนถึงล่าถอยไป
เนตรดาวถือปืนเดินเข้าหาเมฆา ถามคาดคั้นว่าเขาเป็นใครกันแน่ เมฆายืนยันว่าตนเป็นเซลส์แมน
“ดูแล้วนายคนนั้นตั้งใจจะฆ่านาย”
“ผมไม่เคยมีเรื่องกับใคร หมอนั่นอาจจำคนผิด”
“นั่นเลือดนายไหลเยอะมาก”
“เอาเลือดชั่วๆออกบ้างก็ดีเหมือนกันไม่ใช่หรือหมวด” เมฆายังมีหน้าพูดเล่น แต่แค่ชั่วพริบตาเขาก็วูบหมดสติ แล้วมารู้สึกตัวอีกทีที่บ้านพักของเนตรดาว
เมฆานอนบนโซฟา กวาดตาสำราวจรอบบ้านโดยที่เนตรดาวนั่งอยู่ข้างๆ
“ขอบคุณครับ นึกว่าจะพาไปที่โรงพยาบาล”
“ถ้าพวกมันย้อนมาเก็บนายล่ะ”
เมฆาพยักหน้าเข้าใจ เขายังรู้สึกเจ็บแผลและมึน เนตรดาวบอกว่าเขาถูกมีดปาดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่เลยต้องเย็บแผล
“คุณทำแผลเก่งนี่ ว่าแต่คุณแบกผมมาที่นี่หรือ”
“ตัวอย่างกับควาย ฉันแบกไม่ไหวหรอก ฉันให้ชาวบ้านแถวนั้นช่วยแบกนายมา...กินยาซะ นายจะได้ไป”
“มีแต่เขาให้กินยาแล้วจะได้นอนพัก”
“ตลกแล้ว ฉันช่วยนายก็บุญโขแล้วนะ กินซะแล้วก็รีบไป”
“ใจดำชะมัด” เมฆาบ่นอุบอิบแต่ก็ทำตามที่เธอต้องการ
พอเขาจะออกไป เนตรดาวนึกได้เรียกเขาไว้ แล้วยื่นกระเป๋าสตางค์คืนให้ “นี่ของนาย” เมฆารับมันมาแล้วเดินจากไป ส่วนเนตรดาวนึกย้อนไปตอนที่กระเป๋าสตางค์ใบนี้หล่นแล้วเธอถือวิสาสะเปิดดู
ข้างในมีบัตรประชาชนชื่อเมฆา พารวย บัตรทองรักษาทุกโรค บัตรวีไอพีอาบอบนวด ถุงยางอนามัย เงินสดสามพันกว่าบาท และรูปถ่ายเก่าๆ วัยเด็กวัยราวเก้าขวบมีรอยฉีกขาดบางส่วนหายไป...
ooooooo
