คนเหนือฅน
ตอนที่ 15
“ลูกจะไม่แต่งงานกับสิงขรก็ได้นะ”
“มาถึงตรงนี้แล้ว คงหยุดพี่สิงขรไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”
“มันบังคับลูกใช่ไหม”
“ช่างมันเถอะค่ะ” พราวฟ้าน้ำตาเอ่อ เรืองเดชแววตากร้าว
“เสร็จจากงานพรุ่งนี้พ่อจะจัดการมันเองพ่อสัญญา”
“คุณพ่อจะไปไหนคะ”
“ไปทำงาน นี่จะเป็นงานสุดท้ายที่พ่อจะทำ แล้วก็จะวางมือ”
“งานอะไรคะ”
“แล้วลูกก็จะรู้เอง พ่อหวังว่างานนี้จะเป็นงานสุดท้ายที่อาจจะไถ่บาปให้พ่อได้บ้าง”
พราวฟ้าไม่เข้าใจคำพูดทิ้งท้ายของพ่อ แต่รู้สึกดีใจที่พ่อจะวางมือ...เรืองเดชมีแผนบางอย่างเกี่ยวกับยาเสพติด
ooooooo
ที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งในฝั่งไทย...เชนนั่งจิบเครื่องดื่มคนเดียวสีหน้าครุ่นคิดวางแผน ผ่านไปสักครู่ไมเคิลเดินเข้ามาซึ่งเป็นไปตามที่เชนคิดไว้ไม่มีผิด
“คิดแล้วว่าแกต้องมา”
ไมเคิลไม่สนนั่งลงพลางถือวิสาสะรินเครื่องดื่มใส่แก้ว “ถึงเวลาของเราแล้วใช่ไหม”
“ก็สมควรแก่เวลาแล้ว”
ไมเคิลจิบเครื่องดื่มอย่างใจเย็น “ไอ้สิงขรนี่มันไว้ใจไม่ได้จริงๆ ร่วมหัวจมท้ายมาด้วยกันดันจะให้ฉันกับเรืองเดชเป็นแพะ แถมยังยืมมือให้เอายาไปขายผู้พันอูถั่นอีก”
“ก็มันไม่รู้ไงว่าวันนั้นแกอยู่ในทีมปล้นด้วย”
พูดแล้วเชนนึกย้อนกลับไปก่อนวันที่ร่วมกันปล้นยาเสพติดของกลางจากตำรวจ...เชนกับสิงขรวางแผนและดูเส้นทางเพื่อไม่ให้ผิดพลาด โดยสิงขรอธิบายก่อนว่า
“มิสเตอร์เอ็กซ์บอกว่าของจะวิ่งลงมาจากทางเหนือ ผ่านเส้นทางนี้ตอนบ่ายๆ”
“มีรถคุ้มกันมาสองคัน คนคุ้มกันประมาณ 15 คน”
“เราต้องใช้คนสัก 7-8 คน”
เชนมองดูที่โมเดลแล้วเอารถสองคันประกบ “เราจะใช้รถสองคัน”
“ฉันมีคนของฉันสองคน”
“ใคร? ไว้ใจได้ไหม”
“สารวัตรเพทายกับแฟนชื่อแคทเธอลีน ที่เหลือนายหามา”
เชนพยักหน้าเข้าใจ...แต่ถึงเวลาปล้นไม่มีใครรู้ว่าไมเคิลรวมอยู่ในกลุ่มด้วย
ไมเคิลกับเชนยังคงสนทนากันอยู่ในรีสอร์ต ไมเคิลบอกว่าตนจะเอารถขนยาไป เชนตอบรับทันทีไม่มีปัญหา
“ได้ ไปรอฉันที่ท่าเรือฝั่งโน้น”
“ดี จะได้ปิดจ๊อบเสียที”
“แต่ฉันยังคาใจ”
“เรื่องอะไร”
“มิสเตอร์เอ็กซ์คือใคร”
“นั่นสิ แต่ก็ช่างมันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจหรอก ขอให้เราไปเสวยสุขก็พอแล้ว” ไมเคิลตัดบทแล้วแสยะยิ้มวาดหวังถึงความสำเร็จที่อยู่ไม่ไกล
ooooooo
ดึกสงัดพระจันทร์ลอยเด่นกลางท้องฟ้า...
ตาจุ้นนอนกอดขวดเหล้าเมาหลับไปแล้ว นวลก็เช่นกันเธอนอนหลับอยู่อีกมุม ถัดมาเป็นคมนอนลืมตาโพลงกอดปืนพกของพ่อไว้บนแผ่นอกตัวเอง
คมนอนไม่หลับ นึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่พ่อถูกฆ่า ซึ่งคนที่ดึงมีดออกจากตัวของพ่อ คมเห็นชัดว่ามันใส่ขาปลอมและถนัดซ้าย...
พระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้าวันใหม่ หมวยมาเคาะประตูบ้านเรียกตาจุ้นแต่เช้า ตาจุ้นงัวเงียเปิดออกมาพร้อมถามขึ้นอย่างจำเสียงได้
“มีอะไรวะนังหมวย”
“ฉันเอาข้าวเช้ามาให้พี่คม”
“เออ เข้ามาสิ”
หมวยเข้าไปในบ้าน แล้วก็เห็นนวลส่งภาษามือตกอกตกใจเหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง หมวยไม่เข้าใจแต่ตาจุ้นเดาได้ทันที เปรยออกมาอย่างเซ็งๆ
“ไอ้คมเอ๊ย มันจะดื้อไปถึงไหนวะ”
“มีอะไรกันหรือตาจุ้น”
“เอ็งเอารถมาหรือเปล่าล่ะนังหมวย”
“เอามา”
ตาจุ้นพยักหน้าพอใจ จากนั้นก็ตั้งท่าจะเล่าเรื่องราวให้หมวยฟัง
ooooooo
คิมหันต์ยังหลับอยู่โคนต้นไม้ใหญ่ กระทั่งบิลลี่เข้ามาปลุกเขาถึงสะดุ้งตื่นแล้วออกเดินทางกันต่อไป ในขณะที่กลุ่มของจอบิก็ยังสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ อาศัยกล้องส่องทางไกลคอยจับตาดูความเคลื่อนไหว
จอบิละสายตาจากกล้องบอกแสงฉายว่าพวกมันไปกันแล้ว แต่ทำไมไปทางแก่งช้างข้าม แสงฉายรับรู้ท่าทางร้อนรน
