คนเหนือฅน
ตอนที่ 15
เธอหันขวับมาก็อุทานเรียกชื่อเขา “พี่เมฆา”
“มาเดินแบบนี้ไม่กลัวพวกสิงขรหรือไง”
“หมวยไม่กลัว”
เมฆาส่ายหน้าแล้วเข้าเรื่องอยากรู้ว่าเธอพานายคมไปไว้ไหน หมวยอึกอักก่อนบอกปัดไปว่าตนไม่รู้
“อ้าว ทำไมล่ะ”
“ก็พี่คมบอกให้หมวยจอดตรงที่เป็นป่า แล้วแกก็เปิดประตูวิ่งแน่บไปเลย”
“วิ่งเลยหรือ จำได้ว่าตอนนั้นเดินยังจะเดินไม่ไหวเลย”
หมวยอึกอักอีกครั้งแล้วกลบเกลื่อนตาใสเพื่อเปลี่ยนประเด็น “ถ้าหาว่าหมวยโกหก หมวยไม่พูดด้วยแล้ว ชิ! ไม่ต้องตามมานะ งอนแล้ว”
เมฆารีบคว้ามือหมวยไว้ “เดี๋ยวสิหมวย” จังหวะนี้ตาจุ้นเดินผ่านมาพอดี ถามว่ามีอะไรกัน
“ก็พี่เมฆาน่ะสิ มาตื๊อขอเป็นแฟนฉัน”
“เฮ้ย! จะบ้าหรือหมวย”
“พี่นั่นแหละบ้า” พูดจบหมวยรีบเดินจากไป ทิ้งให้เมฆายืนงงทำอะไรไม่ถูก ตาจุ้นสงสัยถามอีกครั้งว่า
“มันเรื่องอะไรกันแน่”
เมฆาทำท่าจะเล่าให้ฟัง แต่ต้องค่อยๆลำดับเรื่องราว ห่างออกไปจากตรงนี้เล็กน้อยนวลยืนมองมาที่ตาจุ้นด้วยสีหน้าครุ่นคิดเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
นวลคิดไปคิดมาก็นึกออก ที่แท้ผู้ชายคนนี้คือคนที่มาช่วยน้องชายคนกลางของคมไปในวันเกิดเหตุฆ่าล้างครัวที่แก่งช้างข้ามนั่นเอง
วันนั้นนวลโดนตัดลิ้นนอนหายใจรวยรินไร้เรี่ยวแรงอยู่กลางป่าไม่ไกลจากศพ เสธ.องอาจพ่อของคม ตาจุ้นอุ้มเด็กยืนมองอยู่ห่างๆด้วยความหวาดกลัว
“โห...นี่มันอะไรกันวะ รีบไปดีกว่าไอ้หนู”
ตาจุ้นอุ้มเด็กหันหลังเดินจากไปอย่างเร็ว
นวลมองตาจุ้นแต่ไม่มีแรงขยับและไม่มีเสียงเรียก พยายามอยู่พักหนึ่งก็หมดสติไป...
วันนี้นวลยังจำผู้ชายสูงวัยคนนี้ได้ เธอจับตามองเขาคุยกับชายหนุ่มหน้าตาดีด้วยความสนใจ
เมฆาพูดคุยกับตาจุ้นเรื่องคมที่เขาไปช่วย
ตาจุ้นสนใจมากบอกว่า
“ไอ้คมน่ะหรือ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เอ็งคิดหรอก ข้าคิดว่าไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า ข้าคอแห้ง วิงเวียน หน้ามืดเหมือนจะลงแดง”
เมฆาพยักหน้ายิ้มๆแล้วเดินตามตาจุ้นไป
นวลลอบตามทั้งคู่ไปอย่างเงียบๆ
ooooooo
เวลาเดียวกัน เนตรดาวที่โดนสองพ่อลูกกำนันสิงห์กับภูผาจับตัวไป เธอพยายามต่อรองกับกำนันสิงห์เพื่อให้เขาหลงกล ซึ่งดูเหมือนกำนันสิงห์คล้อยตามแต่ภูผายังคลางแคลงใจเพราะก่อนหน้านี้เคยโดนเธอต้มจนเปื่อยมาแล้วครั้งหนึ่ง
“แก่งช้างข้าม...ผู้พันอูถั่น...งานนี้ใหญ่น่าดู”
“พ่อเชื่อเหรอ”
เนตรดาวแทรกเข้ามาทันที “ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่คิดดู ฉันได้พิสูจน์ตัวเองได้กลับไปทำงาน นายสองคนได้ของไป และฉันเชื่อว่านายไม่เอาเข้าเมืองไทยแน่”
กำนันสิงห์สบตาภูผาแล้วพยักหน้าให้เชื่อ ก่อนถามเนตรดาวว่า
“ฉันต้องทำยังไงบ้าง”
“จะควบคุมตัวฉันไว้ก็ได้ แต่ต้องปล่อยฉันและให้ฉันใช้โทรศัพท์อย่างด่วนที่สุด”
“ให้โทรศัพท์แก แกก็โทร.บอกพวกแกมาเล่นพวกฉันน่ะสิ” ภูผาโวยลั่นไม่ยอม
“ฉันหายตัวไปป่านนี้พวกเขาคงรู้แล้ว คิดหรือว่าเขาจะไม่พลิกแผ่นดินตามหาฉัน”
ฟังคำพูดมีเหตุมีผลของเนตรดาวแล้วกำนันสิงห์โยนโทรศัพท์ให้ เนตรดาวรับไปแล้วโทร.หาผู้บังคับบัญชาทันที
“ผู้การหรือคะ...”
ooooooo
ฝ่ายตาจุ้นกับเมฆาที่นั่งในร้านเหล้ากำลังสนทนากันด้วยเรื่องของคม โดยไม่รู้ว่านวลแอบจับตามองอยู่มุมหนึ่งไม่ไกล
ตาจุ้นชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ท้วงเมฆาว่า “เอ็งไม่รู้หรอกว่าไอ้คมน่ะมันห่วงเอ็งแค่ไหน”
“นายคมเนี่ยนะเป็นห่วงฉัน ขำจริงๆ โจรเป็นห่วงตำรวจ”
