คนเหนือฅน
ตอนที่ 15
ชัยกับภูผามองหน้ากันงงๆ โออธิบายความทันที
“จงโคร่งคือคางคกชนิดหนึ่งที่ตัวใหญ่มาก เขาเอาหนังมันมาตากแห้งแล้วบดเป็นผงแบบนี้ เดี๋ยวรมควันแล้วเป่าเข้าไปรับรองหลับลืมตื่น”
ภูผาชะงักไม่แน่ใจ ถามว่าไม่ตายแน่นะ โอพยักหน้าบอกว่าไม่ตาย
ไม่นานนักควันจากผงจงโคร่งก็ลอยผ่านช่องฝาห้องเข้าไปภายในด้วยฝีมือไอ้โอที่เป่าผ่านไม้ซาง เนตรดาวหายใจเข้าไปหลับสนิท สักพักพวกภูผาก็โผล่หน้าขึ้นมาตรงหน้าต่างมองไปยังหมวดสาวด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง
“เรียบร้อยครับพี่ หนังจงโคร่งตากแห้งแล้ว
บดเป็นผงเนี่ย ใครโดนรมควันเข้าไปรับรองหลับเป็นตาย”
โอเน้นย้ำสรรพคุณของผงจงโคร่งอีกครั้ง ภูผาพอใจสั่งโอกับชัยไปเอาตัวเนตรดาวมาเดี๋ยวนี้
ooooooo
หมวยใช้เวลาพอสมควรกับการขับรถมาที่บ้านตาจุ้นตามที่คมบอก มาถึงหมวยก็เคาะประตูระรัวพร้อมส่งเสียงเรียกตาจุ้นเอ็ดอึงไปหมด
ตาจุ้นตกอกตกใจเปิดประตูออกมาท่าทางยังงัวเงียผสมความเมา ในมือถือปืนลูกซองไว้ป้องกันตัว ร้องถามว่าใคร?
“ฉันเอง ตาจุ้น” คมพูดออกไป
หมวยฮึดฮัดไม่ทันใจเลยพูดพรวด “แหกตาดูหน่อยก็ดีนะตาจุ้น”
เมื่อเห็นว่าเป็นคมกับหมวย ตาจุ้นนิ่วหน้าสงสัย “เอ็งสองคนเองหรือ มาหาข้ามีธุระอะไรวะ”
“โรงแรมเต็มน่ะ” หมวยหยอกยิ้มๆ
ตาจุ้นสะดุ้งรับมุกแล้วบอกให้ทั้งสองคนเข้ามา
ผ่านไปสักครู่ คมนั่งกึ่งนอนอยู่ในห้องของตาจุ้น คมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังด้วยสีหน้าหมองหม่น
ตาจุ้นฟังแล้วไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่สรุปอย่างปลงๆว่า
“เกิดมาหล่อก็อย่างนี้แหละ ต้องทำใจ แต่แหม...มันล่อเอ็งซะอ่วมเลย”
“นั่นสิ” หมวยเห็นด้วย
“ตอนนี้ฉันเป็นห่วงคุณพราวฟ้า” คมพูดจากใจ หมวยสนับสนุนทันใด
“บุกเข้าไปฉุดเลยไหมล่ะ”
แต่ตาจุ้นส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “สภาพนี้เนี่ยนะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็แล้วกัน”
คมสีหน้ากังวลและรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แล้วเหมือนนึกได้กำชับหมวยว่า
“อย่าบอกเมฆานะว่าฉันอยู่ที่นี่”
“จ้า หมวยไม่บอกหรอก หมวยไม่อยากให้พี่คมติดคุก หมวยไปก่อนนะ”
หมวยจากไป ทิ้งคมไว้กับตาจุ้นอย่างหมดห่วง
ooooooo
ภูผากับลูกน้องเอาตัวเนตรดาวมาที่บ้านหลังหนึ่งในสภาพที่เธอหลับเป็นตาย ลูกน้องวางเธอบนเตียงแล้วถอยห่างออกมาให้ภูผาเข้าไปแทน
เนตรดาวนอนหลับสนิท ภูผานั่งข้างเตียงมองเธออย่างหลงใหลในความงาม
“ในที่สุดก็มีวันนี้...สวยเหลือเกิน”
ภูผาใช้สายตาโลมเลียเนตรดาวไปเรื่อย ก่อนจะค่อยๆก้มลงอย่างช้าๆเพื่อจูบเธอ แต่ทว่าปากยังไม่ทันประกบปาก เนตรดาวก็ลืมตาขึ้นเบิกโพลงจนภูผาสะดุ้งตกใจ
พริบตานั้นเนตรดาวก็เอาเข่ากระทุ้งท้องภูผาตาม สัญชาตญาณแล้วทะลึ่งตัวขึ้นมาหวังเล่นงานมันซ้ำอีก
“ไอ้สารเลว”
“โอ๊ย! ไหนบอกว่าหลับลืมตื่นไงวะไอ้โอ”
เนตรดาวไม่รอช้าเตะต่อยภูผาแล้วแย่งปืนมันมาก่อนจะพุ่งออกไปนอกประตู
“ฉันยังไม่อยากฆ่าแก”
พูดขาดคำก็มีไม้ตะพดฟาดจากด้านหลังลงมาที่ข้อมือเธอจนปืนหล่น พอเธอหันไปก็เห็นกำนันสิงห์ยืนหน้าถมึงทึง ภูผาถึงกับแหกปากด้วยความดีใจ
“พ่อ!!”
กำนันสิงห์ตบเนตรดาวเต็มแรงคว่ำไปเลือดกบปาก ส่วนภูผารีบตะครุบตัวเธอไว้อย่างเร็ว
“ปล่อยฉัน...”
“ปล่อยก็ได้ แต่แกต้องเป็นเมียฉันก่อน”
“ได้ แต่แกจะอดได้เฮโรอีนของกลางนั่น”
