จ้าวสมิง

พิมพ์สายไปถึงบ้านตาชิก่อนซาเง พอรู้ว่าตะวันย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว เธอเดินเหม่อลอยไปทางบ้านหลังเก่าของตะวันโดยไม่ยอมให้ตาชิตามมา

ที่บ้านหลังนี้พิมพ์สายเจอสร้อยที่ให้ตะวันเก็บไว้ มันห้อยอยู่ที่บันได...ตะวันผิดสัญญาทิ้งมันไว้เหมือนถอดใจไปจากเธอแล้วจริงๆ

พิมพ์สายเก็บสร้อยนั้นไว้แล้วย้อนกลับมาที่

บ้านตาชิเพื่อจะเอารถ ซาเงมาถึงพอดีกำลังซักถามพ่อเรื่องเจ็บป่วยจึงไม่ทันระวังตัวว่าถูกปองร้าย แต่พิมพ์สาย

ตาไวเห็นคนเล็งปืนมาที่ซาเงจึงร้องบอกให้ระวัง!

แต่ช้าเกินไป...ไอ้เข้มลั่นไกเปรี้ยง! ตาชิผลักลูกสาวเซไป ตัวเองรับกระสุนเต็มอกร่างล้มลงกระอักเลือด ซาเงกับแม่กรีดร้องเสียงหลง พิมพ์สายวิ่งเข้ามาบอกสองแม่ลูกให้หมอบลง

ไอ้เข้มกับสมุนตั้งใจฆ่าทั้งหมด มันยิงแม่ซาเงตายคาที่ ขณะที่ตาชิยังมีลมหายใจบอกให้ซาเงพาคุณหนูหนีไป พิมพ์สายเห็นปืนตาชิตกอยู่ใกล้ๆ หยิบขึ้นมายิงสวนไปอย่างอาจหาญ พอดีกับที่สอนและศักดิ์มาถึงก็ช่วยกันยิงกลุ่มคนร้าย ส่วนอีกด้านผู้กองกำพลกับลูกน้องนั่งรถฝุ่นตลบเข้ามา

ไอ้เข้มเห็นท่าไม่ดีสั่งสมุนทุกคนถอย พวกจ่าชัยรีบตามคนร้ายไป กำพลมาดูตาชิที่นอนหายใจรวยริน ซาเงขอให้ผู้กองช่วยพ่อ แต่ตาชิรู้ตัวว่าไม่รอดจึงไม่ยอมไปโรงพยาบาล แต่กระซิบฝากฝังซาเงไว้กับผู้กอง

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้พ่อแม่ซาเงตายและตำรวจก็จับคนร้ายไม่ได้ แต่แน่ใจว่าเป็นแผนของคนร้ายที่ต้องการฆ่าซาเงมากกว่าจะเอาชีวิตพ่อกับแม่

ooooooo

ทางด้านพวกคล้อยที่รอคอยการมาของปลัดอรรถ โดยที่อากาพะโยยังโดนควบคุมตัวแน่นหนาไม่มีไม้เท้าคู่กาย คล้อยตั้งใจรอแค่พลบค่ำ ถ้ายังไม่โผล่มาก็จะไม่รอ ต้องลุยไปเอาหนังเสือที่บ้านเสี่ยสวัสดิ์ด้วยตัวเอง

พูดไม่ทันขาดคำ เสียงรถดังมา โชนแน่ใจว่าเป็นปลัดรีบบอกเสือคล้อยให้เตรียมตัวเจรจาได้เลย

“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกข้า การเจรจาอาจจบด้วยลูกปืน”

คล้อยยังมีความรู้สึกโกรธแค้นปลัดอยู่ แต่ต้องเก็บไว้ภายใน ส่วนอรรถที่มากับดอน ดาว เจนจิต ก่อนจะลงจากรถเขาถามดอนว่า

“มันคงไม่ตุกติกอะไรใช่ไหม”