ไฟหิมะ
ตอนที่ 2
“แม่รตีเขาตายตั้งแต่รตียังเล็ก พ่อก็เหลือรตี
คนเดียว รตีคือแก้วตาดวงใจของพ่อ และหินก็คือคนที่รตีรักมาก ในเมื่อเป็นครอบครัวกันแล้วหินต้องรักและดูแลรตีให้มาก...มากกว่านี้ ไปง้อรตี พาเขาไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลงบ้าง ถือซะว่าพ่อขอร้อง”
“คุณพ่อครับ...ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณพ่อที่ดูแลรตีไม่ดีพอ ต่อไปนี้ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดนะครับ”
“ขอบใจ...ขอบใจมากลูก”
หินยิ้มรับ คิดว่าตัวเองโชคดีที่พ่อตารักและเมตตาขนาดนี้...
รตีนั่งแต่งหน้าเพลินอยู่ในห้อง แล้วต้องสะดุ้งเมื่อหินไขกุญแจเปิดประตูเข้ามา
“เข้ามาได้ยังไง ใครอนุญาตให้เข้ามา”
“ก็คุณไม่ยอมเปิดประตู ผมเลยขอกุญแจป้าแจ๋วเปิดเข้ามา”
รตีแต่งหน้าต่อไป ทำทีไม่สนใจสามีทั้งที่ความจริงแอบดีใจที่เขามาง้อ
“คุณจะไปไหนเหรอครับ”
“ทำไมต้องบอก อยากรู้ด้วยเหรอ เริ่มสนใจเมียตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ”
“รตี...ผมขอโทษนะครับ วันนั้นผมได้รับคำสั่งด่วนจริงๆ มันเป็นงานใหญ่”
“ใหญ่ขนาดต้องทิ้งเมียไปสองวันสองคืน?”
“ผมต้องไปประชุมวางแผนคืนนึง ออกปฏิบัติการคืนนึง”
“รตีไม่ได้อยากรู้ รตีไม่ได้สนใจไอ้งานใหญ่อะไรของคุณค่ะ รตีสนใจแต่ว่าสามีของรตีทิ้งให้รตีนอนเหงาคนเดียวมาสองวันสองคืน แล้วมันก็ไม่ใช่ครั้งแรก สองปีที่ผ่านมามันนับครั้งไม่ถ้วน”
รตีน้ำตาคลอด้วยความโกรธและน้อยใจ หินรู้สึกผิดใจอ่อนยวบสวมกอดเธอ
“ผมขอโทษ ต่อจากนี้ไปผมจะปรับปรุงตัว ผมจะพยายามทำหน้าที่...”
“หน้าที่? ที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้มันเป็นหน้าที่
งั้นเหรอ เก็บคำว่าหน้าที่ไว้ใช้กับตำแหน่งผู้กองของคุณก็พอมั้ง ส่วนไอ้สามีเนี่ยทำจากหัวใจได้มั้ย”
หินชะงักกึกกับสายตาพิฆาตของภรรยา ก่อนจะค่อยๆพูดใหม่ “ผมจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
ผมจะเป็นสามีที่ดีที่สุด”
“สัญญานะ”
“ครับ...ผมสัญญา”
รตียิ้มอย่างผู้ชนะ หินบรรจงจูบเธออย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล
ooooooo
ที่บ้านติ๊ยา...สารภีอุทานเสียงหลงหลังจาก
เห็นสร้อยเพชรเส้นงามในกล่องที่คุณหนูติ๊เอามา
เปิดให้ประเสริฐดู
“คุณพระช่วย เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น อะไรมันจะใหญ่โตมโหระทึกปานนั้นคะคุณหนูติ๊ขา ตาสารภีแทบจะบอด”
สารภีตาลุกวาว แต่ประเสริฐไม่ยินดียินร้ายสักนิด พูดกับติ๊ยาด้วยท่าทีขึงขังว่า
“รีบเอาไปคืนเจ้าของเขาเดี๋ยวนี้เลย ลองถ้าให้ของขนาดนี้มีเหรอจะไม่หวังผลตอบแทน แล้วไอ้นายคิมอะไรนี่ก็เหลือเกิน จะอวดรวยไปถึงไหน เอาเพชรมาไล่แจกผู้หญิงแบบนี้”
“นั่นสิคะ จะอวดทั้งทีน่าจะแจกสารภีมั่ง”
“สารภี!” ประเสริฐตวาดสาวใช้แล้วหันมาพูดกับลูกสาวต่อ “พ่อไม่ชอบให้ใครมาทำกับลูกสาวพ่อแบบนี้ ติ๊รีบเอาไปคืนเขาเถอะนะลูก กะไอ้แค่เครื่องเพชรแค่นี้พ่อมีปัญญาซื้อให้ลูกได้”
