ไฟหิมะ
ตอนที่ 2
“ฝากขอบใจหนูรตีด้วยนะ แม่โชคดีจริงๆได้สะใภ้น่ารัก”
หินยิ้มรับ แต่น้ำอดแขวะไม่ได้ว่าน่ารักมาก จนป่านนี้ยังไม่เคยแวะมาเยี่ยมแม่ผัวสักครั้ง
“รู้ดีนักนะเรา เราน่ะแฟนซักคนยังไม่เห็นมี ชีวิตครอบครัวมันละเอียดอ่อนกว่าที่เราคิดมากนักนะยัยน้ำ”
“โอ๊ย ใครจะหาแฟนได้เหมือนแม่ล่ะ พ่อน่ะรักแม่จะตาย เอาใจอย่างกับอะไรดี คือต้องบอกว่าสปอยล์มากๆ”
“แน่นอน ก็แม่เลือกแล้วนี่ ผู้หญิงเราน่ะตัดสินใจแต่งงานกับใครนั่นแปลว่าเราคิดแล้วว่าเราจะอยู่กับผู้ชายคนนี้ไปจนวันตาย อย่างหนูรตีเนี่ยฐานะก็ต่างกับเรามาก แต่ก็ตัดสินใจลงเอยกับพี่ชายเรา ถ้าเขาไม่รักพี่ชายเรามาก เขาคงไม่แต่งงานด้วยหรอกยัยน้ำ”
หินยิ่งฟังยิ่งพูดไม่ออก ขณะที่สุนีย์ยังคงอบรมสั่งสอนลูกต่อไปอย่างไม่เอะใจ
“เมื่อแต่งกันแล้วมันก็ต้องอยู่กัน พากันไปให้ตลอดรอดฝั่ง อย่าไปเอาอย่างคนสมัยนี้นะ แต่งแป๊บๆก็ เลิก อยู่กันเป็นผัวเดียวเมียเดียวให้ตายจากกันไปข้างหนึ่งเหมือนพ่อกับแม่นะลูก”
“ครับแม่” หินตอบรับแล้วเสตักข้าวกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่บางช่วงก็เผลอใจลอยนึกถึงรตี
น้ำจับตามองประเมินท่าทีพี่ชายอยู่เงียบๆ รู้สึกพักนี้เขามาที่นี่บ่อยผิดปกติและมีอาการเหม่อลอยเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ
ooooooo
รตีไม่ได้กลับบ้านแต่ไปดื่มกับคิมที่ผับ ปรับทุกข์ว่าตนตายแน่ถ้าต้องทนอยู่กับผู้ชายอย่างหิน ตนโง่จริงๆไม่รู้ตอนนั้นอะไรเข้าสิงถึงเลือกแต่งงานกับเขาแทนที่จะเป็นคิมคนนี้
คิมตาวาวสะใจที่ได้ยินอย่างนั้น กุมมือเธอและปลอบเสียงอ่อนว่าเข้าใจเธอทุกอย่าง
“ทุกอย่าง? คุณเข้าใจรตีทุกอย่างจริงเหรอคะ”
“คุณรตีเกิดมาพรั่งพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะ ส่วนไอ้หินนอกจากหล่อแล้วมันก็ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับคุณเลย ทั้งชาติตระกูล การศึกษา ฐานะ รสนิยม ไลฟ์สไตล์”
“จริงค่ะ ก็อีแค่ดินเนอร์...ดินเนอร์นอกบ้านครั้งแรกในชีวิตคู่เขาพารตีไปร้านข้าวต้มเป็ด”
คิมหลุดขำออกมา รตีถามว่าขำอะไรแค่นี้ตนก็อายจะแย่อยู่แล้ว พูดพลางเอามือตีแขนเขาเบาๆอย่างมีจริต คิมขอโทษพร้อมกับคว้ามือเธอหมับ จ้องตาราวกับเสน่หาและเอ่ยเสียงนุ่ม
“ผมบอกแล้วว่าผมเข้าใจคุณรตีทุกอย่าง คุณรตีเป็นคนอ่อนไหว ไอ้หินมันไร้ความรู้สึก มันไม่รู้แม้กระทั่งว่าลึกๆแล้วเมียของมันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความรักความใส่ใจและไฟในชีวิตคู่”
รตีเคลิ้มขั้นสุดวางมืออีกข้างบนต้นขาของเขา “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณคิมจะรู้ใจรตีดีขนาดนี้”
สองคนโน้มหน้าเข้าหากัน ปากเกือบประกบปากถ้าเสียงโทรศัพท์มือถือของรตีไม่ดังขึ้นเสียก่อน
“รับสายก่อนไหมครับ น่าจะเป็นไอ้หิน”
“ช่างเขาเถอะค่ะ น่ารำคาญ”
“สงสารมันครับ”
