ไฟหิมะ
ตอนที่ 2
“ดีมาก ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันง่วงสุดๆ” ติ๊ยาเดินหาวเข้าบ้าน สารภีอ้าปากจะพูดแต่ไม่ทันเพราะประเสริฐพ่อของคุณหนูติ๊รออยู่ในห้องรับแขก
“ไปไหนมา ทำไมกลับบ้านเอาป่านนี้” เสียงเข้มๆ ของพ่อเล่นเอาติ๊ยาสะดุ้งโหยง ยืนอึกๆอักๆคิดไม่ออก ไม่อยากบอกว่าไปเกี่ยวข้องถึงพวกค้ากามและลามปามไปถึงตำรวจ “ไปเที่ยวมาอีกแล้วใช่มั้ย”
“อ๋อ...ใช่ค่ะ ไปเที่ยวค่ะ”
“อีกแล้ว...ลูกไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ มีงานมีการทำแล้วยังจะเที่ยวผับกินเหล้าเมายาดึกๆดื่นๆ กลับบ้านเช้าอย่างนี้มันไม่ถูกนะลูกนะ”
“ใช่ค่ะ ที่ถูกก็คือลูกไม่เคยกินเหล้าและไม่เคยเมายาค่ะพ่อ”
“ก็นั่นแหละ ลูกไม่กินแต่คนอื่นมันกินทั้งเหล้าทั้งยา ถ้าเกิดอะไรขึ้นลูกพ่อก็พลอยซวยไปด้วยมั้ย”
“พ่อคะ ไม่เอาค่ะ อวยพรลูกแต่เช้าอย่างนี้ไม่ดีนะคะ”
“ขอโทษๆ คือพ่อเป็นห่วงลูกมาก ลูกก็รู้ชีวิตนี้พ่อมีลูกสาวอยู่คนเดียวเท่านั้นนะ”
ติ๊ยาเข้ากอดอ้อนพ่อ “ค่า...ลูกรู้ค่า ลูกก็มีพ่ออยู่คนเดียวเหมือนกัน เพราะฉะนั้นยังไงลูกก็ต้องรักตัวเอง ไม่ยอมให้ตัวเองเป็นอะไรไป ไม่งั้นใครจะดูแลพ่อสุดที่รักของลูกล่ะคะ จริงมั้ย”
สารภียกนิ้วโป้งให้คุณหนูของตนที่ตอบดีมาก ขณะที่ประเสริฐก็เคลิบเคลิ้มหายเข้มไปเลย
“ลูกต้องจำไว้นะ พ่อมีลูกสาวคนเดียว พ่อรักลูกมาก ต่อไปนี้ก็เบาๆลงหน่อยนะลูก ดึกๆดื่นๆไปไหนมันอันตราย เดี๋ยวนี้โจรผู้ร้ายมันเยอะเหลือเกิน ยิ่งโจรผู้ร้ายในคราบผู้ดีนี่น่ากลัวเข้าไปใหญ่”
“ค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงลูกนะคะ”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์สงบแล้วสารภีเจ๋อเข้ามาเลย “จริงค่า...ไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะเดี๋ยวนี้คุณหนูติ๊รู้จักตำรวจเยอะด้วยเหมือนกันค่ะ”
“พี่สารภี!!” ติ๊ยาห้ามเสียงหลง ประเสริฐฟังไม่ถนัดถามสารภีว่าพูดอะไร ตำรวจทำไม?
“เอ่อ...คือ...สารภีว่าคุณท่านไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ สมัยนี้โจรเยอะ แต่ตำรวจก็เยอะด้วยเหมือนกันนะคะ”
ติ๊ยาโล่งอก หอมแก้มพ่อแล้ววิ่งพรวดขึ้นห้องไปเลย
ooooooo
สุนีย์กับน้ำขายข้าวแกงใกล้หมด น้ำดีใจที่อาหารฝีมือแม่ขายดีมากจนนึกอยากขยายกิจการ แต่สุนีย์ท้วงว่าอย่าโลภเลย แม่ว่าแค่นี้กำลังดี พอมีพอใช้อย่าทำอะไรให้มันเกินตัว
“แหมแม่...อะไรทำได้และขายได้เราก็ต้องเอาไว้ก่อนมั้ย ยุคนี้มันมาเร็วไปเร็วนะแม่”
“ถ้าของมันดีจริง แม่เชื่อว่ามันต้องอยู่ได้นาน”
“โบราณ...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว”
“นี่แม่นะ ไม่ใช่เพื่อนเล่น”
