ไฟหิมะ

สองแม่ลูกกระเซ้าเย้าแหย่กันอย่างมีความสุข ระหว่างนี้เผือกโผล่เข้ามา น้ำดีใจที่ได้เจอเพื่อนพี่ชาย ขณะที่สุนีย์แปลกใจถามว่าไปยังไงมายังไง?

“ก็มาที่นี่แหละครับ”

“มีธุระอะไรเหรอพี่เผือก”

“ก็คิดถึง” เผือกหลุดปากจ้องมองน้ำ แต่พอเหลือบเห็นสุนีย์เหล่มองก็รีบอธิบาย “คือเมื่อเช้าเลิกงานแล้วหิวข้าว คิดถึงกับข้าวน้านีน่ะครับ ร้านแถวหน่วยฯมันไม่อร่อย กินแล้วไม่หายเหนื่อยน่ะครับ”

“ว้าว!! เห็นมั้ยแม่ น้ำบอกแล้วเราควรขยายกิจการ”

สุนีย์รู้ทันว่าเผือกคิดอะไร เธอยิ้มน้อยๆ พูดอย่างปรานี “กับข้าวเหลือนิดเดียว อยากกินอะไรน้าทำให้ใหม่”

“โอ๊ย...ไม่รบกวนครับ เอาแกงที่เหลือแหละครับ”

สุนีย์ตักข้าวราดแกงให้เผือกกินแล้วก็ตั้งคำถามถึงลูกชายเป็นชุดจนเผือกไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อน ค่อยๆลำดับว่า ตนกับหินไปทำงานด้วยกัน แต่ต่างคนต่างกลับเมื่อเช้า ส่วนจะสบายดีไหมนั้น...เผือกทำตาวิบวับนึกถึงตอนยัดแผงยาใส่มือหิน

“ผมคิดว่าถ้าโดนเข้าไปทั้งแผงขนาดนั้นป่านนี้ไอ้หินมันน่าจะสบายดีมากๆเลยครับ”

“ทั้งแผง? ทั้งแผงอะไร น้างง”

เผือกอมยิ้มไม่ตอบ เฉไฉตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากแล้วบอก “อืม...อร่อยมากแต่ยังไม่อิ่มเลย ขอเบิ้ลได้ไหมครับน้านี”

“จ้ะ ได้ๆ เดี๋ยวน้าไปตักให้นะ” สุนีย์ลุกไป น้ำรีบกระเถิบมาใกล้เผือก ถามอย่างข้องใจว่าพี่หินโดนอะไรเข้าไปทั้งแผง?

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ารู้เลย” เผือกตัดบทแล้วก็นั่งยิ้มกริ่มนึกถึงเพื่อนรักต่อไป

ooooooo

เวลานั้นหินนั่งชันเข่าหลับอยู่หน้าประตูห้องนอน เพราะรตีล็อกห้องตั้งแต่เมื่อคืน ป้าแจ๋วกับจ้อและแจะเยี่ยมๆมองๆแอบดูแล้วก็บ่นกันว่า

“โอย...หัวใจนังจ้อจะหมดแรงเต้น สงสารคุณหินจับใจ นั่งรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้ามืด เมียไม่ยอมเปิดให้เข้า ทำไมคุณรตีถึงใจดำขนาดนี้ล่ะป้า”

“ยังจะมาถาม จำไม่ได้เรอะนังจ้อ ก็เล่นทิ้งเมียไว้คนเดียวแล้วหายเงียบไปเลยสองวันสองคืน จะเหลือเรอะ”

พ่อของรตีเดินเข้ามาด้านหลังเงียบๆ แจะเป็นคนเดียวที่เห็นแต่บอกใครไม่ได้ กว่าจ้อกับป้าแจ๋วที่เม้าท์กันมันปากจะไหวตัว พ่อรตีก็ได้ยินหมดทุกอย่าง

เมื่อรับรู้ว่าลูกสาวกับลูกเขยมีปัญหากัน พ่อตาเดินมาปลุกลูกเขยไปคุยกันที่ห้องรับแขก

“พ่อเข้าใจนะว่าหินรักอาชีพของหินมาก แต่ในชีวิตของคนเรามันประกอบไปด้วยสิ่งสำคัญหลายอย่าง และครอบครัวก็คือสิ่งสำคัญมากที่สุดสิ่งหนึ่งนะหิน รตีอาจจะเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองไปซะหน่อย ซึ่งถ้าจะโทษก็คงต้องโทษพ่อที่เลี้ยงเขาไม่เป็น”

“คุณพ่อครับ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ”