ไฟหิมะ
ตอนที่ 2
สารวัตรเห็นด้วยกับหินและสั่งการให้สืบต่อ...หลังเสร็จสิ้นภารกิจเผือกบ่นกับหินว่าขืนมีงานด่วนแบบนี้บ่อยๆตนหน้าแก่แน่เพราะกินนอนไม่เป็นเวลา แต่เผือกก็มีตัวช่วยเป็นครีมต่างๆนานา แล้วยังพยายามคะยั้นคะยอให้หินใช้ด้วย เดี๋ยวเมียไม่รักจะหาว่าไม่เตือน
หินได้ยินคำว่าเมียก็ชะงักไปนิด แอบรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอมากลางคัน แต่ก็อดย้อนถามเผือกไม่ได้ว่า “คนเราจะรักหรือไม่รักกันนี่เพราะหล่อสวยเหรอวะ”
“ชัวร์สิ เจอสาวแวบแรกมันต้องดูที่สวยก่อนแหละ อย่าเถียง!! เมียแกไม่สวยเลยนิ แหม...ยังจะมาถาม”
“ฉันไม่ได้รักรตีที่สวย แต่เพราะฉันรักเขาและเขาก็รักฉันมาก”
“รักหรือหลง ฉันจำได้ไม่ลืม เมื่อก่อนยังไม่แต่งงานคุณรตีตามมานั่งเฝ้าผู้กองหินแทบจะวิ่งไปจับผู้ร้ายแทน พอไม่ถึงปีหายเลย นี่แต่งกันมาเท่าไหร่แล้วเนี่ย ถึงสองปีหรือยัง”
“ถึงแล้ว...สองปี”
“นึกดีๆซิ วันที่ออกเดตกันครั้งแรกน่ะเมื่อไหร่”
หินส่ายหน้าแทนคำตอบว่าจำไม่ได้ เผือกเดาว่าเป็นวันเกิดเมีย หินนิ่งนึกนานอีก เผือกระอาสุดๆ เลิกถามแต่ไล่เพื่อนรีบกลับไปหาเมียด่วนเลยก่อนจะโดนทิ้ง แล้วควักแผงยายัดใส่มือ
“เอ้านี่ เม็ดฟู่เพิ่มฟีโรโมนสกัดจากกระชายและถั่งเช่า เอาน้ำใส่ให้ฟู่ๆแล้วดื่มก่อนจะ...” เผือกยิ้มทะลึ่ง หินทำหน้างงๆ “ให้ไว้ทั้งแผงเลยเพื่อน ด้วยความรักและห่วงใยจากไอ้เผือก”
เผือกตบไหล่หินสองทีแล้วเดินแยกไป หินมองแผงยาในมือไม่เข้าใจแล้วเดินต่อไปอีกมุมเห็นติ๊ยากับจอมนั่งหลับสัปหงกอยู่ด้วยกัน
ติ๊ยางัวเงียลืมตาเห็นผู้ชายก็ตกใจคิดว่าเป็นคนร้าย เธอรีบตั้งการ์ดทั้งที่ยังเมาขี้ตาร้องห้ามอย่าเข้ามา
“ผมเอง”
หญิงสาวเพ่งมองใหม่ เห็นว่าเป็นผู้กองก็ถามเสียงขุ่น “เอ้า...แล้วจะมายืนจ้องเพื่ออะไร”
“แล้วคุณมานั่งหลับตรงนี้เพื่ออะไร”
“เพื่อ?? ก็คุณไม่ใช่เหรอที่สั่งฉันนั่งรอตรงนี้
อย่าไปไหนเด็ดขาด แล้วไงเนี่ย เป็นไรเยอะไหมเนี่ย แต่งหญิงแล้วเบลอ?”
“นี่ฟังนะ...”
“เลิกออกคำสั่งฉันได้แล้วคุณผู้กอง ถ้าจะเบลอขนาดนี้ฉันกลับบ้านนอนแล้วนะยะ จอมตื่นเร็ว กลับบ้านกันนะ”
จอมลุกขึ้นอย่างง่วงงุน ติ๊ยาจูงมือจะไป แต่ต้องชะงักเพราะหินบอกว่าจะไปส่ง
“ที่ผมให้คุณรอก็เพราะผมจะไปส่งคุณกับเด็กเพื่อความปลอดภัยตามหน้าที่ของผม”
“ให้รอนานไปนะ จะเช้าแล้ว ฉันจะกลับเอง
ไม่ต้องส่ง” พูดจบติ๊ยาก็จูงมือจอมเดินจากไปอย่าง
ไม่สนใจผู้กองหิน
ooooooo
ส่งจอมเสร็จเรียบร้อยติ๊ยากลับเข้าบ้านแล้วพบว่าสารภียืนชะเง้อคอยาวรอคอยอยู่ หญิงสาวลงจากรถเดินย่องมาเอามือปิดปากสาวใช้ห้ามส่งเสียงดัง ถามว่าพ่อตนไม่รู้ใช่ไหม สารภีพยักหน้าหงึกหงักเพราะพูดไม่ได้
