บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 6
ขวัญอุมาบอกให้โทร.ไปเรียกอู่ให้มาลากรถไป แต่พอธีรัชจะโทร.ก็แบตหมดอีกถามว่าโทรศัพท์เธออยู่ไหน ขวัญอุมาบอกว่าไม่ได้เอากระเป๋ามาเอาแต่กระติกน้ำร้อนมา
“โธ่เอ๊ย...” ธีรัชหัวเสีย ขวัญอุมาเสียงอ่อยถามว่าแล้วจะทำยังไง “ก็ต้องรอคนผ่านมาสิ เรียกให้เขาช่วยแต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ถ้ารอไม่ได้ก็ต้องเดินกลับไปเพราะเรามาไม่ไกลจากบ้านสัก 5-6 กิโลเอง”
ขวัญอุมามองไปที่ถนนเห็นประกายแดดระยิบ เธอคว้ากระติกน้ำร้อนเดินไปยืนที่ใต้ร่มไม้...
ลูกปลาถือกระเป๋าของขวัญอุมาบ่นกับวิยาดาว่ารีบไปจนลืมโทรศัพท์ ไปเป็นชั่วโมงแล้วหายเงียบไปเลย วิยาดาจึงโทร.เข้าเครื่องธีรัชแต่ปิดเครื่อง
ธีรัชถามขวัญอุมาว่าจะเดินไปหาชาวบ้าน
แถวนี้ไหม คอยเป็นชั่วโมงแล้วยังไม่มีรถผ่านมาเลย ขวัญอุมาเปรยว่าหรือเราย้อนกลับไปในอดีตเมื่อ
ร้อยกว่าปีมาแล้ว เลยถูกธีรัชบ่นว่ามัวแต่วิ่งตามอดีต
ตนว่าบางทีมันก็มากเกินไป มันเข้ามายุ่งกับชีวิตของเรามากเกินไป
“คนเดี๋ยวนี้ก็คิดแค่นี้ เรื่องที่จะไม่ให้ตัวเองต้องวุ่นวาย ลืมไปว่าคนบางคนยังไม่ได้รับความยุติธรรม ลองนึกถึงหัวใจของเขาบ้าง กี่สิบกี่ร้อยปี มีแต่คำประณามหยามเหยียดซ้ำเติม ทั้งๆที่คิดดีทำดีมาตลอด”
“ผมไม่คิดนะว่าในโลกนี้จะมีใครดีงามขนาดนั้นถ้าเป็นคนจริงๆ คุณเล่นละครมามาก คนดีๆอาจมีแต่ในละครก็ได้”
“เขาไม่ได้เป็นคนผิดในเรื่องที่ถูกกล่าวหา คำกล่าวหานั้นไม่จริง การตามหาความยุติธรรมให้ใครสักคนนี่มันเป็นภาระมากนักหรือคะ...ก็เพราะเชื่อตามๆกันไปโดยไม่ยอมหาความจริง ไม่นึกเลยว่าคนอย่างคุณจะมักง่ายขนาดนี้ ไม่สู้จนถึงที่สุด เอาตัวรอด รักแต่ความสบาย”
“เยอะ...อยู่ตรงนี้ไปไหนไม่ได้ ยังจะวนอยู่กับเรื่องของใครก็ไม่รู้เมื่อร้อยปีก่อน ฮึ่ยยย...”
“เพราะคนใจดำอย่างนี้ยังไงล่ะ”
ทั้งสองต่างตำหนิแล้วจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่เสียงแตรรถทำให้ต่างหลุดออกมามอง
ลูกปลานั่นเอง...ลูกปลาขับรถตามมาพอเจอสองคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ก็บ่นว่ามาจอดรถคุยกันอยู่นี่เองไม่ไปหาหมอหรือ พอรู้ว่ารถเสียและธีรัชแบตหมด ลูกปลาก็เอาสายชาร์จให้ ตัวเองพาขวัญอุมาไปโรงพยาบาล
ไปถึงโรงพยาบาล หมอตรวจขวัญอุมาแล้วบอกว่ามีไข้นิดหน่อยให้ดื่มน้ำมากๆ พักผ่อนมากๆ ถ้าอาการไม่ดีขึ้นมีไข้อีกก็กลับมาหาหมอ
