ตอนที่ 6
เมื่อกลับไปที่รถ ฐิติพาถามว่าคุยอะไรกันอยู่ตั้งนาน ศักดินัยบอกว่าเห็นว่ามันเจ็บนิดๆหน่อยๆ เลยให้เงินไปแต่มันไม่รับ ฐิติพาบอกว่าดีแล้วเพราะตนไม่ได้ชน ถามว่าแล้วจะไปทางไหนต่อ ศักดินัยบอกว่าต้องไปทางถนนที่จะไปทะเล ฐิติพาจึงออกรถไป
ooooooo
ครอบครัวปพนออกมาต้อนรับท่านชายศักดินัยที่หน้าบ้าน ปภาคินเชิญท่านชายเข้าประทับด้านใน
ปพนไหว้ท่านชายเอ่ยอย่างนอบน้อม
“ฝ่าบาท หม่อมฉันและทุกคนที่นี่ดีใจมาก ที่ฝ่าบาทกรุณาเสด็จมาเป็นประธานงานแต่งงานของปภาคิน”
“ไม่ได้สิ พอท่านนายพลส่งข่าวไป ฉันต้องยกเลิกงานอื่นๆหมดเลย เตรียมตัวมางานนี้เท่านั้น”
ปฐมาดีใจที่ท่านหญิงมาด้วย ศักดินัยถามปพนว่าจำได้ไหมฐิติพาลูกสาวตน ปพนชมว่าคุณหญิงงดงามมาก มีเค้าท่านชาย
“เสียดาย มีลูกสาวแค่คนเดียว ท่านนายพลยังมีทั้งลูกชายและลูกสาว”
“มาพอดีเพคะ ลูกสาว วรดา” วรดาเดินเข้ามา ปฐมาแนะนำ วรดาไหว้ศักดินัยอย่างอ่อนน้อม น่ารัก
เมื่อบ่าวพาฐิติพาเข้าพักในห้องพักแขกมีบ่าวหญิงคอยรับใช้อยู่ ฐิติพาสั่งให้รื้อเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า
ศักดินัยทักว่าถ้าหญิงต้องเดินทางไปเรียนเมืองนอกอาจจะต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองมากกว่านี้ ฐิติพาบอกว่าตนไม่ไป ไม่ชอบนั่งเรือไกลๆ กลัวเมาเรือ แล้วเปลี่ยนเรื่องถามอย่างข้องใจว่า
“ท่านพ่อคะ นายปภาคินนี่ ที่ท่านพ่อว่าเคยดูแลตอนเขาไปอังกฤษใหม่ๆ ทำไมท่านพ่อไม่แนะนำหญิงให้รู้จักก่อนหน้านี้ ท่าทีน่าเอ็นดูมาก หญิงเห็นหน้าแล้วนึกชอบเลย”
“เห็นจะช้าไปแล้วลูกพ่อ มะรืนนี้ก็จะถึงวันแต่งงานของเขาแล้ว”
“การแต่งงานก็คือพิธีอย่างหนึ่ง อาจจะไม่ได้ผูกพันความรักของคนได้สักเท่าไหร่มิใช่หรือคะ”
“จริง การแต่งงานกำหนดเส้นทางชีวิตรักของคนเราไม่ได้หรอก เพราะจิตใจของคนเรามันเตลิดเปิดเปิงได้ง่าย อยากมี อยากเป็นก็ระงับดับได้ยาก แต่ถ้าเรารักตัวเองพอ รักศักดิ์ศรีของเราให้มาก ก็ทำให้เรารู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรได้ลูก”
ศักดินัยพูดเหมือนเตือนสติ ถูกฐิติพาค้อนอย่างขัดใจ ตัดบทว่าตนไปดูเขารื้อของจากกระเป๋าดีกว่า เดี๋ยวชุดที่เตรียมมาจะสวยไม่พอ แล้วเดินเปรี้ยวเข้าไปในห้อง
ooooooo
วันนี้ฉัตรชนกกลับบ้านค่ำกว่าปกติเพราะทำงานวันสุดท้ายแล้วต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อย บ่นว่าสงสารนักเรียน แต่ตนเลือกแล้ว กระนั้นก็ยังตัดใจยาก
ฉัตรชนกเห็นแม่มีแผล ถามว่าแผลอะไร นวลอนงค์บอกว่ารถล้มถลอกนิดหน่อย ฉัตรชนกขอให้แม่เลิกทำงาน นวลอนงค์ถามว่าคุณปภาคินแต่งงานกับฉัตรจะให้เขาเลี้ยงเราทั้งครอบครัวได้ยังไง เกรงใจเขา










