บ่วงนฤมิต

วันแต่งงานของปภาคินกับฉัตรชนกมาถึงแล้ว พิธีจัดอย่างพิถีพิถันและอลังการ

ปภาคินกับฉัตรชนกเดินเข้ามาในห้องพิธีด้วยกันโดยมีกนกแขกับวรดาเป็นเพื่อนเจ้าสาว

ศักดินัยเป็นประธานในพิธี มองนวลอนงค์ที่เดินตามปฐมาเข้ามาคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นคนที่เจอกันเมื่อวาน วรดาเชิญนวลอนงค์ไปนั่งและแนะนำแก่ศักดินัยว่าเป็นคุณแม่ของครูฉัตร และแนะนำนวลอนงค์ว่า

“คุณน้าคะ ท่านชายศักดินัยเป็นเพื่อนคุณพ่อ ท่านชายเคยดูแลพี่ใหญ่ตอนไปถึงอังกฤษใหม่ๆค่ะ

ท่านมาเป็นประธานงานวันนี้”

“ขอบพระทัยเพคะ” นวลอนงค์นอบน้อม แต่ลึกๆ ตื้นตันใจจนน้ำตาแทบไหลแต่ไม่อาจแสดงออกได้

ฐิติพาจำนวลอนงค์ได้ บอกท่านชายว่าเป็นคนที่ขี่รถตกถนนที่เราเจอวันก่อน ทำเสียงสูงอุทาน

“ต๊าย...แม่เจ้าสาว”

เลยถูกศักดินัยทำเสียงปรามในคอแล้วมองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด

เมื่อถึงเวลารดน้ำ ปฐมาไม่ได้ให้พรหรืออบรมสั่งสอนอะไรเลย แต่นวลอนงค์อวยพรและอบรมว่า

“ฉัตร...นับแต่วันนี้ต่อไป คุณใหญ่คือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัตร ความจงรักภักดี ความจริงใจ ความเอาใจใส่จะทำให้ความรักของฉัตรยั่งยืน...”

ooooooo

ธีรัชอ่านบันทึกแล้วคุยกับขวัญอุมาว่า ตอนงานแต่งงาน ธนาหรือธนกฤตไม่ได้ไปงาน แต่กนกแขหรือพิมพ์แขไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว ขวัญอุมาเอาสมุดบันทึกมาจด ธีรัชถามว่าจดอะไร เธอบอกว่าประเด็นเรื่องชีวิตของฉัตรชนก

ธีรัชกับขวัญอุมามีความเห็นต่างกันจนโต้แย้งกันรุนแรงเพราะธีรัชเชื่อว่าธนาคือรักจริงของฉัตรชนก แต่ขวัญอุมาแย้งว่าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ถูกบันทึกไว้โดยผู้ชาย เขาเข้าข้างผู้ชายตลอด เพราะถ้าปภาคินเชื่อว่าฉัตรชนกยังรักครูธนาอยู่แล้วแต่งงานกับเธอทำไม

ขวัญอุมายืนยันว่าฉัตรชนกรักเดียวใจเดียว แต่ธีรัชว่าเธอร้ายลึกแย่งผู้ชายเพื่อนแล้วยังคงใช้ให้ชู้ปล้นบ้านสามีตัวเอง ขวัญอุมารับไม่ได้ ตวาดธีรัชให้หยุดปากพล่อยและร้องไห้อย่างอัดอั้น ธีรัชถามว่าร้องทำไมเธอคือขวัญอุมาไม่ใช่โฉมเฉลา ขวัญอุมาบอกว่าตน

ไม่สนใจว่าใครจะคิดยังไง อยากฟังจากปากเขาว่าคิดยังไง