บ่วงนฤมิต

แม่ว่าเขาอาจไม่ได้ส่งให้ธนา ฉัตรชนกว่าวันเลี้ยงวันเกิดคุณใหญ่กลับจากเมืองนอกยังเชิญธนาเลย

“แต่นี่เป็นงานแต่งงานระหว่างคุณใหญ่กับลูก ฉัตร...ใครๆก็รู้ว่าธนากับลูกเคยชอบพอกัน”

“แต่มันนานมาแล้วนะคะ ตอนนี้ธนาก็รักอยู่กับกนกแข”

“แม่กับลูกรู้ตรงกัน แต่เราไม่รู้หรอกว่าคนอื่น รับรู้อะไรบ้าง แม่ว่าบางทีลูกอาจจะต้องห่างๆ ธนาเอาไว้บ้าง กันคนเข้าใจผิด...” ฉัตรชนกถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้วตักข้าวกินข้าวต่อ

ooooooo

ขวัญอุมายังอยู่ที่โรงพยาบาล ธีรัชเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด ขณะเขาเอาผ้าชุบน้ำลูบหน้าลูบแขนให้อยู่นั้น ขวัญอุมาก็เพ้อ...

“ใจร้าย...คนใจร้าย...” ธีรัชพยายามเรียกให้รู้สึกตัว ขวัญอุมายังเพ้อ “คุณใหญ่...ฉัตรรักคุณใหญ่...” มือก็ไขว่คว้ามือธีรัชไปแนบแก้ม “อย่าทิ้ง...อย่าทิ้งฉัตร...คุณใหญ่”

ธีรัชเหมือนถูกดึงเข้าสู่อีกมิติหนึ่ง รู้สึกผูกพันลึกซึ้งกับเธอตอบไปในอารมณ์นั้นโดยไม่รู้ตัวว่า

“พี่ใหญ่ก็รักฉัตรค่ะ...”

ทั้งขวัญอุมาและธีรัชเหมือนก้าวข้ามประตูมิติกลับไปสู่อดีตอันเนิ่นนานในครั้งนั้น...

เช้าวันต่อมาธีรัชขับรถพาขวัญอุมากลับบ้าน สุดใจไปบอกวิยาดา วิยาดาสั่งให้ไปเรียกแป้นมาเผื่อช่วยกันขนของ ตัวเองรีบไปรับขวัญอุมาพาขึ้นไปพักข้างบน

วิยาดาชมว่าขวัญอุมาหน้าตาแจ่มใสเหมือนเดิมแล้วเล่าว่า ธีรัชเป็นห่วงมากตกน้ำถึงสองครั้งเลยตามไปเฝ้าไข้ ตนก็อยากไปเยี่ยมแต่เมื่อวานถ่ายทำที่นี่กันทั้งวัน วันนี้ก็ว่าไปถ่ายที่ไหนใกล้ๆนี่แหละ

ขวัญอุมาถามลูกปลาว่าคิวของตนอีกทีเมื่อไหร่ ลูกปลาบอกว่าอาทิตย์หน้าแต่ยังไม่รู้ว่าถ่ายที่ไหน

ขวัญอุมาบอกว่าตนไม่อยากเป็นภาระของใคร ตนแข็งแรงแล้วแต่คงต้องขอว่าไม่ยุ่งอะไรกับสระบัวจะดีกว่า

“ขวัญ...แต่ริมสระบัวอากาศดีมากนะ เช้าๆอย่างนี้มันไม่น่ากลัวอะไรสักนิด เดี๋ยวผมจะพาไปเดินดู”

ขวัญอุมาท่าทีหวาดหวั่น ธีรัชบอกว่าไปออกกำลังสักนิดจะดีไหม ลูกปลาได้ทีฝากธีรัชให้ดูแลขวัญด้วยตนขอนอนพักหน่อยเพราะเฝ้าขวัญที่โรงพยาบาลไฟสว่างนอนไม่เต็มอิ่ม ธีรัชบอกลูกปลาไปพักเลย ตนจะดูแลขวัญเอง และวิยาดาก็จะไปเตรียมน้ำชาไว้ให้

ธีรัชพาขวัญอุมาไปที่ริมสระบัวแดง ชี้ชวนให้ดูบัวแดงที่กำลังบานเต็มสระมีทั้งนกและแมลงบินถลารื่นรมย์ ขวัญอุมารำพึงว่าสวยเหมือนที่เคยฝันถึงเลย ธีรัชถามว่า

“ฝันถึงคุณใหญ่ใช่ไหม คุณอินมากเกินไป จนผมคิดว่าคุณกำลังตกหลุมรักเขา...” แล้วธีรัชก็เอ่ย

“พี่ใหญ่ก็รักฉัตรค่ะ...”