เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 2
“ขอบใจขุนสักมากที่ทำให้คุณหญิงสบายใจ ฉันเองก็เป็นห่วงแม่เทียน”
“กระผมเข้าใจขอรับ และยินดีจะทำให้ท่านเจ้าคุณ คุณหญิงและคุณเทียนมีความสบายใจ สร้อยประพาฬเป็นมรดกตกทอดที่แม่ให้กระผมจริงๆ ส่วนทรัพย์สินอื่นๆก็ได้จากการเก็บหอมรอมริบตลอดชีวิตการทำงาน กระผมตัวคนเดียว...เงินเหลือจากทำบุญทำทานก็เก็บหมด ยังรู้สึกเสียใจเลยขอรับ เพราะมันช่างมีน้อยนิดถ้าเทียบกับคุณเทียน”
ขุนสักได้โอกาสประจบประแจงเอาใจว่าที่พ่อตา พระยาราชพฤกษ์ไมตรียิ่งปลื้ม
“ขอให้ท่านขุนสบายใจได้...ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องเงินทองทรัพย์สมบัติ สิ่งที่ฉันคำนึงมากที่สุดคือการเป็นคนดี และฉันก็เชื่อว่าแม่เทียนก็คิดอย่างฉันเหมือนกัน”
พูดพลางปรายตาไปทางลูกสาว คุณเทียนไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มเล็กน้อยให้ขุนสัก เหมือนจะบอกว่าพอใจที่เขาทำเพื่อเธอขนาดนี้ คุณหญิงมณฑาเฝ้ามองบรรยากาศชื่นมื่นตรงหน้าด้วยแววสลดปนสมเพช อดไม่ได้บ่นพึมพำกับขนมกล้วยและคะน้าที่ตามมาเป็นพยานการสาบานของขุนสัก
“ใครที่กล้าล้อเล่นกับคำสาบาน มันผู้นั้น...
ไม่พบจุดจบที่ดีสักคน!”
ooooooo
คุณหญิงมณฑาทนเก็บความไม่พอใจเรื่องขุนสักไว้ กระทั่งอยู่ลำพังกับสามีก็โพล่งอย่างเหลืออด
“อิฉันไม่เข้าใจเลย มีโอกาสแล้ว ไฉนคุณพี่ไม่ยอมยกเลิกงานแต่งของเทียนหยดฟ้า”
พระยาราชพฤกษ์ไมตรีตอบเสียงเรียบ “เพราะลูกรักเขา”
“แต่ไอ้ขุนสักมันไม่ใช่คนดี อิฉันกับขุนไพรช่วยกันสืบจนรู้ว่ามันออกอุบายให้พวกโจรมาขโมยนังกระจอก มันรู้ว่าแม่เทียนรักนังกระจอกมาก ยังไง ก็ต้องออกไปตามแมว และก็จริงดังพวกมันคาด แม่เทียน หลงกลตามไป พวกมันก็ถือโอกาสดักลอบทำร้ายและก็ทำให้ลูกของเราเสียหาย คนคนนั้นมันจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากขุนสัก”
คุณหญิงมณฑาเล่าเป็นฉากๆ ไม่รู้เลยว่าคุณเทียนที่ได้ยินเสียงพ่อแม่โต้เถียงกันมาแอบฟังถึงกับตบอกผาง ไม่อยากเชื่อว่าทั้งหมดจะเป็นแผนของขุนสัก
พระยาราชพฤกษ์ไมตรียังไม่ปักใจข้อกล่าวหาของคุณหญิงมณฑากับขุนไพร เพราะไม่มีหลักฐาน แต่คิดว่าบางทีที่ภรรยาร้อนรนขนาดนี้อาจเป็นเพราะมีใครบางคนยุยงหรือกุเรื่องขึ้นมากกว่า
“ฉันรู้ว่าคุณหญิงเกลียดขุนสัก ชอบขุนไพร และคุณหญิงก็อยากให้ลูกแต่งงานกับขุนไพร แต่
ในเมื่อลูกไม่ได้มีใจรักชอบขุนไพร คุณหญิงจะกีดกันลูก กับคนที่ลูกรักไปทำไม”
“ก็ไอ้ขุนสักมันเป็นคนไม่ดี”
“คุณหญิงใจเย็นๆ ใช้สติ ตริตรองทุกอย่างด้วยเหตุผล ที่ฉันบอกอาจมีคนกุเรื่อง ฉันไม่ได้หมายถึง คุณหญิง แต่อยากให้คุณหญิงลองคิดในมุมกลับกัน ถ้าคนที่สร้างเรื่องทุกอย่างขึ้นมาใส่ร้ายขุนสักคือ
ขุนไพรล่ะ”
คุณหญิงมณฑาจะเถียง แต่ถูกสามีดักคออย่างรู้ทัน “อย่าเพิ่งโต้แย้งฉัน ฉันแค่อยากให้คุณหญิงคิดกว้างๆ ตราบใดที่เราไม่มีหลักฐาน ไม่มีผู้กระทำผิด ฉันไม่อยากให้คุณหญิงไปกล่าวร้ายใคร และต่อให้เจ้าคนร้ายคนนั้นมายืนตรงหน้า คุณหญิงจะเชื่อได้อย่างไรว่ามันเป็นผู้ร้ายจริงๆไม่ได้ถูกใครจ้างวานมา”
“ขุนไพรไม่มีทางทำอย่างนั้น”
“เพราะคุณหญิงรักและเอ็นดูขุนไพรไง นี่แหละที่ฉันอยากให้คุณหญิงมองให้กว้างๆ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้ เป็นไปได้ทั้งนั้น แต่ในเมื่อแม่เทียนมีใจให้ขุนสัก ฉันก็อยากให้คุณหญิงเปิดใจ”
