เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 2
“ฉันว่าต้องเป็นพรรคพวก ญาติโกโหติกา หรือคนของขุนสักแน่ๆ ที่มาช่วยกันรุมทึ้งทำร้ายคุณเทียน”
“ขุนสักไม่มีญาติที่ไหนนะคุณเฟื่อง”
“ก็คนประเภทไหนกันล่ะที่ไม่มีญาติพี่น้อง”
คำถามของคุณเฟื่องทำให้คุณเทียนเถียง
ไม่ออกอีกรอบ คุณหญิงมณฑาที่แอบยืนฟังสองสาวคุยกันนานแล้ว อดรนทนไม่ได้โผล่ไปยื่นคำขาดกับลูกสาวคนเดียวอีกครั้ง
“จะให้บอกกี่ครั้งแม่ก็ยืนยันคำเดิม แม่ไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับขุนสัก แต่ถ้าลูกต้องการแต่งงานเพราะกลัวเป็นขี้ปากชาวบ้านก็ไม่ต้องเลย ใครจะนินทาว่าร้ายอย่างไร ถ้าลูกของแม่ไม่ได้ทำ แม่ก็ไม่สนใจ แต่ถ้าลูกต้องการแต่งงานเพราะลูกมีใจให้ขุนสัก...แม่คงหมดปัญญาจะห้ามปราม”
คุณหญิงมณฑาสบตาลูกสาว คาดคั้นถามเสียงเข้ม
“บอกแม่มา...ลูกรักขุนสักใช่ไหมเทียนหยดฟ้า”
คุณเทียนเสหลบตา อึกๆอักๆจนคุณหญิงมณฑากับคุณเฟื่องรู้คำตอบ แต่ไม่ทันพูดอะไรกันมากกว่านี้ พระยาราชพฤกษ์ไมตรีก็ให้บ่าวไพร่มาตามสองแม่ลูกไปพบขุนสักที่มาถึงเรือนพร้อมกับสินสอดมากมาย
ooooooo
ขุนสักกลับถึงพระนครก็มาเรือนเทียนหยดฟ้า พร้อมสินสอดมากมายที่ขโมยจากเรือนอังกาบ พระยาราชพฤกษ์ไมตรีไม่รู้ แต่พอใจมากที่ว่าที่ลูกเขย แสดงความจริงใจ
คุณหญิงมณฑามองเมินสมบัติมากมายที่ขุนสัก ขนมาเป็นสินสอดสู่ขอคุณเทียน แถมแขวะให้ช้ำ
“ทรัพย์สินแค่นี้...บอกความจริงใจไม่ได้หรอกเจ้าค่ะเจ้าคุณพี่”
“แต่ขุนสักก็ทำให้เราได้เห็นนี่คุณหญิง...ว่าขุนสักอยากแต่งงานกับเทียนหยดฟ้าจริงๆ พอพี่เอ่ยปาก ...ขุนสักก็รีบไปหาสินสอดทองหมั้นมาทันที”
พระยาราชพฤกษ์ไมตรีปรามภรรยาเสียงดุ คุณหญิงมณฑาขัดใจมาก โพล่งถามขุนสักไม่ไว้หน้า
“เอามาจากไหน ไปขโมยของใครมาหรือเปล่า”
ขุนสักสะดุ้ง แต่เก็บอาการ ตอบด้วยท่าทีสำรวม เหมือนเคย “ของญาติผู้ใหญ่ของกระผมขอรับคุณหญิง”
คุณหญิงมณฑานิ่วหน้า จับผิดทันที “ไหนบอกเป็นลูกกำพร้าอยู่วัด ญาติโกโหติกาที่ไหนไม่มี แล้วตอนนี้จู่ๆญาติโผล่มาจากไหนไม่ทราบ แถมทรัพย์สินสฤงคารเยอะแยะ”
ขุนสักผงะ ใจเสียแต่ยังโกหกหน้าตาย
“กระผมเคยมีลุง แต่หลังจากแม่ตาย ลุงก็
เอากระผม มาทิ้งวัด เหลือเพียงสร้อยประพาฬเส้นนี้ให้ดูต่างหน้า”
คุณหญิงมณฑาไม่เชื่อ หยิบสร้อยประพาฬมายื่นตรงหน้าเขา ถามเสียงเข้ม
“ตกลงสร้อยเส้นนี้...หลวงตาที่วัดเป็นคนเก็บไว้ ให้รึ”
ขุนสักเริ่มอึกอัก คุณหญิงมณฑาคิดว่าจะแฉอีกฝ่ายได้แล้วหากพระยาราชพฤกษ์ไมตรีจะไม่ขัดขึ้น
“พอเถอะน่าคุณหญิง...ขุนสักก็แสดงความจริงใจให้เราเห็นแล้ว แม่เทียนก็ไม่ได้รังเกียจขุนสัก อายุอานามของแม่เทียนก็สมควรจะแต่งงานมีเหย้ามีเรือน ฉันเห็นควรให้ขุนสักกับแม่เทียนแต่งงานกัน”
คำประกาศของสามีทำให้คุณหญิงมณฑา
ไม่พอใจมาก ไม่ยอมแพ้ขอให้ขุนสักสาบานต่อหน้าพระ ขุนสักไม่มีทางเลือกต้องยอมเพื่อจบปัญหา
“กระผมขอสาบานว่าทรัพย์สินทุกอย่างที่กระผมตั้งใจเอามาเป็นสินสอดทองหมั้นคุณเทียน กระผมได้มาโดยสุจริต หากกระผมผิดคำสาบานขอให้ชีวิตของกระผมมีอันต้องเป็นไป”
คุณเทียนพอใจมากที่ขุนสักยอมสาบานตามคำขอของแม่ เช่นเดียวกับพระยาราชพฤกษ์ไมตรีที่ยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูว่าที่ลูกเขย
