เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 2
ขุนสักรู้ดีว่าอังกาบเก็บสมบัติไว้ที่ไหน กระทั่งได้โอกาสเมื่อชบาคิดแผนเรียกร้องความสนใจจากเขา ด้วยการจ้างวานพุด หนุ่มคนใช้ในบ้านให้ปลอมตัวเป็นโจรเข้ามาปล้นเรือนและทำร้ายเธอกลางดึก
ชบาสวมบทบาทเจ้าบ้านผู้โชคร้าย ร้องโอดโอยอ้อนผัวเต็มที่ แต่ที่เธอคาดไม่ถึงคือขุนสักไม่ได้ยี่หระแผนของเธอ แต่คิดตลบหลัง ฉวยจังหวะชุลมุน
แอบเข้าไปขโมยหีบสมบัติของอังกาบ
ขุนสักแสร้งทำเป็นวิ่งไล่ตามโจรออกจากเรือน กระทั่งพ้นระยะจึงแยกไปหาที่ขุดหลุมฝังหีบสมบัติของอังกาบ แล้วล้มตัวนอนเกลือกกลิ้งพื้นดินเพื่อให้มีรอยขีดข่วนเป็นแผลตามตัว ตบตาเมียว่าหายไปตามล่าโจรทั้งคืน!
ooooooo
ขุนสักแสร้งทำอ่อนระโหยโรยแรงเมื่อกลับถึงเรือนเช้าวันต่อมา ลวงให้ชบากับอังกาบเชื่อว่าเขาไปตามล่าหาคนร้ายจนบอบช้ำทั้งตัว
อังกาบไม่ติดใจเรื่องขุนสักหายออกจากเรือนทั้งคืนแต่จับตัวโจรไม่ได้ แต่แค้นใจมากกว่าที่หีบสมบัติถูกขโมย ชบารู้เรื่องก็เบิกตาโพลง บุกไปเอาเรื่องพุดถึงเรือนพักโทษฐานทำเกินคำสั่ง ไม่รู้เลยว่าอังกาบตามไปและได้ยินทุกอย่างว่าแผนโจรขึ้นเรือนกลางดึกเป็นแผนของหลานสาวตัวเอง!
ชบายังไม่รู้ตัวว่าความลับแตก โวยวายเอาเรื่องพุดเต็มที่
“กูจ้างมึงให้มึงทำตามแผนของกู แล้วมันเรื่องอะไรมึงถึงได้ไปรุมกระทืบทำร้ายผัวกูซะปางตาย เท่านั้นไม่พอ...มึงยังเหิมเกริมขโมยเอาหีบสมบัติของป้ากูอีก มึงนี่มันสารเลวจริงๆ”
พุดหน้าเสีย ละล่ำละลักบอก “ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะจ๊ะแม่ชบา”
“หน็อย...ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง ไม่ใช่เอ็งแล้วจะเป็นใคร ในเมื่อแผนทั้งหมดก็มีเอ็งกับข้าเท่านั้นที่รู้”
“ข้าไม่ได้ทำจริงๆนะแม่ชบา สาบานก็ได้
แค่ถูกขุนสักเอาไม้ตะพดฟาดหัวข้าก็แทบตายตรงนั้นแล้ว ข้าไม่มีแรงไปทำอะไรขุนสักหรอก”
ชบานิ่วหน้า ย้อนถามเสียงเข้ม “ก็แล้วใครทำ”
“ข้าไม่รู้จริงๆ แต่ตอนที่ข้าหันกลับไปมอง ขุนสักไม่ได้ตามข้าไปจริงๆนะ ตอนนั้นข้ายังนึกสงสัย เหตุใดขุนสักถึงเลิกตามข้าง่ายดายนัก แต่ข้าก็เจ็บเกินกว่าจะคิดทำการณ์ใดต่อ นอกจากกระเสือกกระสนกลับเรือนนี่แหละจ้ะ”
คำบอกเล่าของพุดทำให้ชบาเอะใจ แต่ไม่ทันสะระตะ อังกาบที่แอบฟังทนไม่ไหวโผล่มากระชากตัวหลานสาวกลับไปที่เรือน
“บอกข้ามา...มันเรื่องอะไรเอ็งถึงให้ไอ้พุดทำทีเป็นผู้ร้ายขึ้นเรือน”
“ก็ข้าอยากให้ขุนสักสนใจข้า คำก็เลิก สองคำก็เลิก ฉันอยากรู้...ลึกๆแล้วขุนสักอยากเลิกกับข้าจริง หรือแท้จริงแล้วขุนสักยังหวงและห่วงใยข้าอยู่ แล้วข้าก็ได้รู้...ผัวข้ายังห่วงข้าอยู่”
“เอ็งแน่ใจอย่างนั้นรึ”
“แน่ใจสิ...ป้าไม่เห็นรึ ขุนสักยอมเจ็บปางตายเพื่อข้า พูดแล้วก็น่าโมโหนัก ไอ้พุดกับพรรคพวกของมันทำเกินไปจริงๆ ไหนจะหีบสมบัติของป้าอีก ไอ้พวกผู้ร้ายปากแข็ง ว่าแล้วก็น่ากระทืบให้มันตายนัก!”
ooooooo
ขุนสักฉวยโอกาสตอนชบากับอังกาบไม่อยู่เรือน เข้าไปขโมยสร้อยประพาฬ สมบัติตกทอดของชบาไปซ่อนรวมกับหีบสมบัติของอังกาบ โดยไม่รู้เลยว่าพวงชมพู ลูกสาวคนเล็กของเขากับชบาจะเห็นและนำไปฟ้องอังกาบ
