ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงเสน่หา

SHARE

โมกข่มใจไม่ให้แสดงอาการเสียใจ คุณเทียนรู้ดีแต่ต้องตัดใจให้เขาไปมีชีวิตใหม่ ใบบัวที่แอบฟังจากข้างนอกได้ยินทุกอย่างก็น้ำตาไหลพราก และยิ่งช้ำหนักเมื่อได้ยินคำสัญญาของโมก

“ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน ผมจะเป็นทาสรักของคุณเทียน และจะรอจนถึงวันที่เราสองคนมีบารมีต่อกัน”

พูดพลางเอื้อมไปกุมมือเธอ คุณเทียนพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มและกระชับมือที่กุมกับเขาแน่น... ราวกับเป็นคำสัญญาว่าจะรักเขาคนเดียวตลอดไป เช่นกัน

ใบบัวได้ยินทุกอย่างจากหน้าห้อง ช้ำใจมากแต่ยอมตัดใจ กลับไปหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่ตนเคยเขียนความรู้สึกถึงโมกมาเผาทิ้ง เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีวันได้หัวใจของโมก...ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า

เช้าวันต่อมา...คุณเทียนนุ่งชุดขาวไปหาพระจันผาเพื่อเตรียมบวช พร้อมด้วยโมกกับใบบัว ทุกอย่างคงราบรื่นดีหากอังกาบกับขุนมะหวดจะไม่เดินนำชบาเข้ามาก่อน

คุณเทียนตกใจไม่น้อยแต่พยายามตั้งสติเอ่ยกับชบาอย่างใจเย็น

“ฉันจะบวช...ร่วมอนุโมทนาบุญกับฉันนะชบา”

ชบาอึ้งไม่แพ้คุณเทียน ค่อยๆขยับตัวไปใกล้จนทุกคนใจชื้น คุณเทียนเห็นดังนั้นจึงถือโอกาสขออโหสิกรรม

“ที่ผ่านมาฉันได้ล่วงเกินแม่ชบาทั้งทางกาย ทางใจ บัดนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว ขอแม่ชบาอโหสิกรรมให้ฉันด้วย”

พูดพลางยกมือไหว้ ชบาร้องไห้ตัวโยน แหวเสียงเขียว

“ที่ผ่านมาฉันรอคอยคำนี้มาตลอด...ทำไมถึงไม่พูด”

“เพราะฉัน...เพิ่งสำนึกผิดด้วยใจจริง”

“แล้วลูกฉัน ผัวฉัน ชีวิตครอบครัวฉันที่มันพังย่อยยับวิบัติไปล่ะ...เธอจะว่ายังไง”

คุณเทียนส่ายหน้า พยายามข่มอารมณ์แค้นที่คุกรุ่น “อย่าได้ถามหาถึงความรับผิดชอบ เพราะฉันกับแม่ชบาต่างได้รับความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่

ไม่แพ้กัน เราสองคนต่างเจ็บปวด เคียดแค้น ทุกข์ทรมานเพราะผู้ชายคนเดียว”

“แต่ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ฉันรัก”

“ฉันรู้ว่าความรักที่แม่ชบามีต่อเขายิ่งใหญ่กว่าฉันมากนัก ฉันจึงขออโหสิกรรม แม่ชบาอภัยให้ฉันนะ”

ทุกคนมองชบาด้วยความหวัง โดยเฉพาะคุณเทียน ชบาเอื้อมมือไปลูบผมคุณเทียนที่ก้มกราบตนแทบเท้าช้าๆ คุณเทียนคิดว่าชบาคงอภัยให้แล้ว แต่ไม่ทันมีใครคาดคิด...ชบาควักกริชมาปักกลางหน้าผากคุณเทียน

“มึงอย่าคิดว่ามึงบวชแล้วทุกอย่างจะจบ กูไม่ให้อภัย กี่ภพกี่ชาติกูก็ไม่ให้อภัย!”

ooooooo

คุณเทียนอาการน่าเป็นห่วงแต่ยังรวบรวมแรงบอกโมกไม่ให้แค้นชบา แต่โมกไม่ฟังกระโจนตามชบาที่หนีไปแล้ว แต่ก็เหมือนบาปกรรมจะตามทัน ชบามัววิ่งหนี ไม่ทันดูทางพลัดเหยียบแร้วดักสัตว์ตายคาที่!

ชบาตายอย่างน่าอนาถเหมือนกับที่ขุนไพรเคยโดนเมื่อหลายปีก่อน อังกาบเสียใจมาก พาร่างหมดลมหายใจของหลานสาวไปทำพิธีและเผาในอีกไม่กี่วันต่อมา

“กงเกวียนกำเกวียนชัดๆ ชบามันเคยทำให้ขุนไพรต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน มันก็เลยต้องตาย อย่างทุกข์ทรมานไม่แพ้กับที่มันเคยทำต่อขุนไพร ไปสู่สุคตินะชบา...ป้าจะหมั่นทำบุญทำกุศลให้ เกิดชาติหน้าชาติไหนเอ็งอย่าได้ผูกจิตพยาบาทอาฆาตแค้นใครเลย”

ขุนมะหวดที่มาร่วมงานศพชบาก็ยกมือไหว้ท่วมหัว

“อโหสิกรรมให้ฉันด้วย นี่ถ้าฉันรู้อนาคตล่วงหน้า ฉันจะไม่พาแม่ชบามาที่วัดจริงๆ พับผ่า... ให้ตายเถอะ”

พระจันผาที่มาทำพิธีศพให้ชบาถอนใจปลงๆ เอ่ยเสียงอ่อน “มันเป็นเรื่องของวิบากกรรม เขาผูกจิตพยาบาทอาฆาตกันมาจึงต้องประสบพบเจอกันอย่างนี้ นี่แหละเหตุที่เราต้องตัดกรรม”

คุณเทียนเสียใจและรู้สึกผิดมากที่ทำให้ชบาต้องตาย พร่ำโทษตัวเองจนโมกกับใบบัวหนักใจมาก

“ฉันมันคนกรรมหนัก ขนาดจะบวชฉันยังบวชไม่ได้ แต่ถึงฉันจะบวชก็คงเหมือนอย่างชบาว่า...ใช่ว่าจะทำให้เรื่องมันจบ คนที่แค้นฉันก็ยังแค้นฉันต่อ นี่สินะที่พระท่านว่า...บุญก็ส่วนบุญ บาปก็ส่วนบาป มันหักล้างกันไม่ได้”

โมกมองสภาพน่าเวทนาของคุณเทียนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล รวมทั้งบริเวณหน้าผากที่มีผ้าพันไว้ ด้วยแววตาที่สงสารจับใจ แต่ก็ทำได้แค่ปลอบให้ทำใจ

“แค่คุณเทียนตั้งใจตัดกรรมก็ถือว่าคุณเทียนเริ่มต้นที่จะทำกรรมดีแล้วครับ”

“นี่ก็ถือว่าบุญแล้วล่ะที่ชบาไม่ได้ทำฉันถึงตาย ฉันยังพอเดินเหิน ทำบุญ สร้างบารมีแก่ตัวฉันและผู้อื่นได้ ฉันจะหมั่นสร้างบุญสร้างกุศล ตั้งจิตอธิษฐาน ขอให้ชบาและครอบครัวของชบาอโหสิกรรมให้ฉัน”

ใบบัวจับมือคุณเทียน เอ่ยเสียงอ่อน “บัวขอสร้างบุญบารมีความดีงามไปกับคุณเทียนนะคะ”

โมกรีบสำทับ “ผมก็จะบวชอุทิศส่วนกุศลให้ทุกคนครับคุณเทียน”

ooooooo

เรื่องที่เกิดขึ้นกับชบาและคุณเทียน...ใบบัวเข้าใจดี กระนั้นก็คาใจเรื่องของขุนสักจนต้องบ่นกับโมก

Powered by Froala Editor

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม

"มิ้นต์" ตะลึง "เต้ย" เรตอาร์ เขินจนเดินสะดุดล้ม
22 ม.ค. 2563
07:01 น.