ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงเสน่หา

SHARE

“รากรัญจวน...สมุนไพรขับกำหนัดให้เอ็งมีแต่ความเร่าร้อน หลงใหลในเสน่หา...เหมือนที่เอ็งใช้สกุณายาสั่งทำกับขุนสัก แต่วันนี้กูจะทำกับมึง มึงจะได้รู้ว่าสิ่งที่มึงทำกับขุนสักมันเลวทรามต่ำช้ายังไง”

พูดจบก็ง้างปากคุณเทียน ยัดยานับสิบเม็ดแล้วปิดปาก ตะคอกสั่ง

“มึงกลืนลงไปเดี๋ยวนี้ กลืนลงไป!”

 คุณเทียนได้ยินว่าเป็นยาผสมรากรัญจวนก็ตาเหลือก พยายามคายทิ้งและตะเกียกตะกายหนี วักน้ำขังข้างทางมาบ้วนทิ้งแต่พลันก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นสัมภาระของขนมกล้วยกระจัดกระจายทั่วพื้น!

ชบาตามมาทันเห็นท่าคุณเทียนก็เหยียดยิ้ม เอ่ยเสียงเรียบ

“ของอีขนมกล้วย”

“มึงทำอะไรน้องกู”

“ก็ทำเหมือนกับที่กำลังจะทำกับมึงไง”

ขาดคำก็คว้าตัวคุณเทียนมากรอกลูกกลอนที่ยังเหลือ ปากก็พร่ำพูดถึงสิ่งที่จะเกิด

“รากรัญจวนป่นแค่ขี้เล็บยังกระสันสวาทแทบลงแดง มึงกินลงไปทั้งราก...มึงไม่หัวใจวายตาย มึงก็เตรียมพบกับความหยำฉ่าของมึงได้เลยอีเทียน”

 คุณเทียนส่ายหน้า สะบัดตัวไม่ยอม และคงจะสู้กำลังชบาไม่ไหวหากขนมกล้วยจะไม่มาขวางไว้!

ooooooo

ขนมกล้วยที่ฟื้นตัวจากอาการสลบ ประคองตัวเองอย่างทุลักทุเลไปช่วยคุณเทียน เลยถูกชบาที่บ้าเลือดถีบและหักคอตายคาที่!

คุณเทียนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสภาพ

ขนมกล้วย กว่าจะตั้งสติคายยาทิ้งและคลานหนีก็หลายอึดใจต่อมา ชบาก้าวตามอย่างใจเย็น แววตาโหดเหี้ยมและเลือดเย็นเมื่อจิกหัวคุณเทียนจนหน้าหงาย

ชบาหยิบยาที่หล่นตามพื้นมากรอกปาก

คุณเทียนอีกรอบ สาแก่ใจมากเมื่อเห็นคุณเทียน

คายออกไม่ไหว

“มึงรู้ไว้นะอีเทียน ต่อไปสภาพของมึงก็จะไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่อยู่โรงชำเราบุรุษ แต่มึงจะทุเรศยิ่งกว่าเพราะมึงเป็นลูกพระยา นี่หรือลูกพระยาที่มึงภูมิใจ ผัวกูไม่ได้ทำอะไรมึง มึงต่างหากที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีตัวเอง...ไปเลยอีเทียน ไปพบกับความวิบัติในชีวิตมึง!”

พูดจบก็ผลักกระเด็น คุณเทียนแค้นใจมาก รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายถีบชบาแล้ววิ่งหนีไม่คิดชีวิต ชบาจะตามแต่ถูกใบบัวที่ได้ยินเสียงเอะอะ

ตามมาขวางไว้

ชบาเห็นใบบัวก็ของขึ้น ความแค้นเรื่องลูกสาวสองคนพลุ่งพล่านในอก

“มึงทำลายหัวใจลูกกู มึงทำให้ลูกกูตาย!”

ใบบัวกระเสือกกระสนหนีเต็มกำลัง เช่นเดียวกับคุณเทียนที่พยายามอย่างมากจะฝืนความรุ่มร้อนเพราะกำหนัด โชคดีที่โมกกลับมาทันเวลาเลยจับเธอมัดกับต้นไม้ใหญ่ไม่ให้ไปเพ่นพ่านที่อื่น

ชบาแค้นใบบัวมากเพราะฝังใจว่าอีกฝ่ายเป็นต้นเหตุให้ลูกสาวสองคนฆ่าตัวตาย ใบบัวอึ้ง

ไม่น้อยเมื่อรู้จากชบาว่าพวงแสดกับพวงชมพูตายเพราะถูกจระเข้กัด แต่ไม่ทันพูดอะไรก็ต้องตาเหลือกเมื่อเห็นศพขนมกล้วย!

“พี่ขนมกล้วย...พี่ขนมกล้วยตายแล้ว”

“กูฆ่ามันตายเองแหละ”

ใบบัวหันขวับ แววตาวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่นานก็ระงับได้ ชบาเห็นอาการใบบัวก็แหวลั่น

“มองทำไม...ใครเป็นพวกอีเทียนกูก็ฆ่ามันหมดแหละ...รวมทั้งมึงด้วย!”

พูดจบก็คว้าไม้หมายจะฟาดแต่ใบบัวหลบทันและแกล้งตะโกนเรียกคุณเทียน ชบาชะงัก หันขวับด้วยความตกใจ เปิดโอกาสให้ใบบัวกระชากไม้ออกจากมือ

“อีใบบัว...มึงหลอกกู!”

ใบบัวสบตาไม่หลบ เอ่ยเสียงเรียบ “กลับไปเถอะค่ะ ฉันไม่อยากต่อเวรต่อกรรมกับแม่ชบา ที่ผ่านมา...ไม่ว่าเรื่องใดๆรวมทั้งที่ขุนสักทำร้ายป้าฉัน

...ฉันขออโหสิกรรม”

“กูไม่อโหสิกรรม!”

“ขอเถอะนะคะ...เราอย่าได้จองเวรจองกรรมกันอีกเลย ขอให้แม่ชบาปราศจากทุกข์ ไม่มีเวร

ไม่มีภัย ไม่มีความคับแค้นใจ มีแต่ความสุขกายสุขใจ”

“อีใบบัว...มึงพูดบ้าอะไร กูไม่ใช่ผีที่มึงจะต้องมาแผ่เมตตาให้”

“ฉันส่งความปรารถนาดีให้”

“กูไม่รับโว้ย!”

“พอเถอะนะคะ...อย่าได้สร้างเวรสร้างกรรมต่อกันเลย”

“ไม่! อยากรู้เหมือนกัน มึงจะเป็นแม่พระได้สักแค่ไหน...อีใบบัว”

ชบาตบหน้าใบบัวฉาดใหญ่ ก่อนจะหน้าหันเมื่อถูกใบบัวตบคืน

“ขออภัยค่ะ มือฉันทำตามสัญชาตญาณ...

นั่นหมายถึงถ้าแม่ชบาทำร้ายฉัน ฉันจะไม่ปล่อยให้แม่ชบาทำร้ายฉันแต่ฝ่ายเดียว เข้ามาค่ะ...แต่ขอให้รู้

...ฉันไม่ได้อยากทำร้ายแม่ชบาแม้แต่นิดเดียว”

ใบบัวเอ่ยปากท้าทั้งที่ในใจก็กลัวจนสั่น ชบาตั้งท่าจะเอาคืนแต่ก็ช้ากว่าโมกที่โผล่มาขวาง

“แต่พี่นี่แหละอยากจะทำ!”

ชบาตาโตเมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของโมก ถอยหลังกรูด

“อย่าเข้ามานะ”

“ก็ไปสิครับ...ไม่อย่างนั้นผมนี่แหละจะเอาคืนแทนแม่ผม ป้าผม แทนทุกคน ในสิ่งที่แม่ชบา

กับไอ้ขุนสักทำ”

พูดพลางดึงไม้จากใบบัว ชบาหน้าซีดหมุนตัววิ่งหนี กระนั้นก็ไม่วายทิ้งท้าย

“มึงจำไว้ ยังไงกูก็จะกลับมาเอาคืน!”

ooooooo

ชบาทำร้ายใบบัวไม่ได้ เลยมาลงกับคุณเทียนที่เธอผ่านมาเห็นอีกฝ่ายถูกมัดกับต้นไม้

 คุณเทียนเห็นชบาย่างสามขุมหาก็ฮึดสุดกำลังสลัดตัวจากเชือก ประกาศกร้าว

“ตัณหากับความแค้น ฉันเลือกความแค้น... นังชบา!”

“อย่านะ...อย่าเข้ามา”


Powered by Froala Editor

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”

“น้ำผึ้ง” ปลุกหลอนคืนชีพ “ปอบผีเจ้า”
29 ก.พ. 2563
06:45 น.