ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลิงเสน่หา

SHARE

ภาพความทรงจำเก่าๆผุดในหัว ผีรำเพยจำได้ดี ว่าสร้อยประพาฬเส้นนี้...สามีผู้ทรยศมอบให้เธอเก็บไว้ให้คล้า...ลูกชายคนเดียว และวันนี้เธอก็ได้รู้ว่า ที่แท้คล้าก็คือขุนสัก!

ooooooo

ขุนสักไม่มีโอกาสได้รู้ชาติกำเนิดของตน นอนน้ำตาไหลเพราะถูกคุณเทียนแทงกลางหัวใจ คุณเทียนเห็นเลือดเขาไหลนองพื้นก็ยังไม่สำนึก เหยียดยิ้มเย็น

“ฉันรักท่านขุนเกินกว่าจะทรมาน ฉันขอแค่คมมีดเดียวเท่านั้นนะยอดรัก”

พูดจบก็บิดมีดที่เสียบหัวใจ ขุนสักกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลทะลักแต่คุณเทียนก็ยังไม่สาแก่ใจ ผีรำเพยเสียอีกปราดไปคว้าสร้อยประพาฬ ที่หลุดจากคอเขา

“สร้อยประพาฬของฉัน...สร้อยประพาฬของฉัน ไอ้คล้า...ไอ้คล้าลูกแม่ นี่ฉันใช้สกุณายาสั่งฆ่าลูกฉัน ศัตรูของเธอคือลูกฉัน...ไม่...ไม่จริง!”

ผีรำเพยกรีดร้องโหยหวน ก่อนหันหาคุณเทียนด้วยแววตาเอาเรื่อง

“แกทำให้ฉันฆ่าลูกของฉัน...อีเทียนหยดฟ้า!”

คุณเทียนเบิกตาโพลง ไม่อยากเชื่อหูว่าขุนสักจะเป็นลูกชายของรำเพย ถอดจิตหนีกลับเรือน

เทียนหยดฟ้า เพียงเพื่อจะค้นพบข่าวร้ายจากขนมกล้วย ว่าคุณหญิงมณฑาตายแล้ว

งานศพของคุณหญิงมณฑาถูกจัดอย่างเรียบง่าย พร้อมกับงานของยี่สุ่นกับมะลิ คุณเทียนเสียใจมากที่ทุกคนจากไปอย่างกะทันหัน และพาลไปลงกับผีรำเพยที่เอาชีวิตคนอื่นไปเป็นตัวตายตัวแทนแทนเธอ

“อีรำเพย...อีผีชั่ว...อีผีไม่มีสัจจะ ฉันบอกให้แก แลกวิญญาณฉัน ทำไมแกเอาวิญญาณคุณแม่ฉัน บริวารฉัน”

ผีรำเพยปรากฏตัวหลังจากนั้น แค้นไม่หายที่คุณเทียนฆ่าขุนสัก...ลูกชายคนเดียวของเธอ

“จะดวงวิญญาณไหน สุดท้ายก็ต้องสังเวยให้แก่ สกุณายาสั่งทั้งนั้น”

“อีผีชั่ว...อีผีไม่มีสัจจะ!”

“โถๆ...คุณเทียน ก็ถ้าผีมีสัจจะ เป็นผีดี ก็คงไม่เป็นสัมภเวสีถูกจองจำอยู่อย่างนี้ ฉันเป็นผี...วิญญาณที่มีแต่ความอาฆาตแค้นพยาบาท แล้วฉันก็รู้สึกยินดีปรีดาที่ได้เห็นผู้คนมีแต่ความอาฆาตแค้นพยาบาทอย่างแก!”

พูดพลางย่างสามขุมหา บีบคอคุณเทียนที่สีหน้าซีดเผือด

“แกทำให้ฉันฆ่าลูกของฉัน รู้เอาไว้  วิญญาณแลกเปลี่ยนถูกจองจำไว้หมดแล้ว...ไม่เว้นแม้แต่แก แกต้องมาเป็นตัวตายตัวแทนของฉัน...รู้ไว้ด้วย

อีเทียน!”

ooooooo

คำอาฆาตของผีรำเพยทำให้คุณเทียนประสาทเสีย วิ่งไปหาขนมกล้วย จะลากตัวไปหาหมอปาล์ม ให้เขาพากลับประเทศด้วยกัน

ขนมกล้วยงงมาก และยิ่งตะลึงเมื่อเห็นคุณเทียนทำท่าเหมือนปัดป้องอะไรบางอย่าง

“อย่าเข้ามานะ...ฉันไม่ให้แกทำอะไรคนที่ฉันรักอีกต่อไปแล้ว ฉันจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว!”

โวยจบก็กุมหัววิ่งเข้าเรือน ทิ้งขนมกล้วยให้มองตามอึ้งๆ ก่อนจะดวงตาเป็นประกายเมื่อเห็นหมอปาล์มเดินขึ้นเรือนมาหา หมอหนุ่มตกหลุมรักสาวไทยอย่างขนมกล้วยอย่างจัง อยากให้เธอไปอยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศ

“ขนมกล้วย...ผมมารับคุณแล้ว...ไปกับผม”

“ฉันทิ้งคุณพี่ไปไม่ได้ ปล่อยฉันอยู่ที่นี่เถอะนะคะหมอ”

“ไม่...ผมจะไม่ปล่อยมือขนมกล้วย ถึงผมจะกลับไปแล้วผมก็จะกลับมารับขนมกล้วย”

แววตาจริงจังของหมอหนุ่มทำให้ขนมกล้วยใจอ่อนยวบ พยักหน้ารับปาก หมอปาล์มดีใจมาก ดึงตัวมากอด

“จำไว้นะ...ผมจะกลับมารับขนมกล้วย ขอเพียงขนมกล้วยรอผม...อย่าปล่อยมือจากผมไป”

ขนมกล้วยยังตัดใจทิ้งคุณเทียนไม่ได้ อยากอยู่ดูแลเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่เหลือใครแล้ว แต่คุณเทียน กลับไม่รับรู้ถึงความปรารถนาดี มัวสติแตกกับคำอาฆาต ของผีรำเพย

“อีผีนรก...ฉันจะไม่ให้แกทำร้ายคนที่ฉันรักอีกต่อไป!”

เสียงกรีดร้องของคุณเทียนทำให้ทุกคนที่เหลือ บนเรือนเทียนหยดฟ้าแตกตื่น ขนมกล้วยผละจากหมอปาล์มมาดูก่อนเพื่อน ตามด้วยโมกกับมะลิที่วิ่งมาจากเรือนบ่าว

“เอาเลยอีผีบ้า เอาให้สาแก่ใจแกเลย แต่ฉันไม่มีวันให้อภัยแก ฉันจะแช่งทุกวันให้แกไม่ต้องไปผุด ไปเกิด สิงอยู่ที่แกจนตาย รอลูกแกไปหานั่นแหละอีผีนรก!”

ไม่มีใครเข้าใจความหมายของคำสาปแช่งนั้น นอกจากคุณเทียน...ที่รู้ดีว่าตนหมายถึงผีรำเพยกับขุนสัก!

ooooooo

ขุนสักยังไม่ตายแต่มีสภาพเหมือนคนใกล้ตายเต็มที ขุนมะหวดอดดูดายไม่ได้ แวะมาเยี่ยมและช่วยอังกาบหยิบจับเท่าที่ทำได้เสมอ

“ขุนสักเป็นเพื่อนฉัน ยังไงฉันก็ทิ้งไม่ได้หรอก ยิ่งเห็นสภาพก็ยิ่งเวทนา นี่ไม่คิดจริงๆว่าจะเจอกันสภาพนี้”

อังกาบถอนใจยาว นึกปลงไม่ต่างจากขุนมะหวด

“คงเป็นชะตาฟ้าลิขิตน่ะ ร้อยวันพันปีท่านขุนไม่เคยมาหาขุนสักเลย พอบทจะมาก็มาได้ทันเวลา”

“คงเป็นชะตาฟ้าลิขิตจริงๆด้วยป้าอังกาบ ร้อยวันพันปีฉันไม่เคยไปหาคุณหญิง แต่พอไปก็ได้ช่วยขุนสัก รวมถึงได้รู้เรื่องสกุณายาสั่งของคุณเทียน มันสุดบังเอิญ เสียจนบังเอิญ...”

“ราวกับบาปกรรมมันจับวาง”

บาปกรรมตามเร็วกว่าที่คิดมาก ไม่ทันขาดคำอังกาบ ขุนสักก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับ!


Powered by Froala Editor

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ดาราพาเหรดชวนดูละครสด ฟินกว่ากันมันส์กว่าเยอะ

ดาราพาเหรดชวนดูละครสด ฟินกว่ากันมันส์กว่าเยอะ
9 เม.ย. 2563
08:01 น.