ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 6
“เอ่อ...คุณช่อแพรนั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมออกไปตามไอ้วัชให้เอง”
“เธอรู้เหรอว่าไปไหน”
“โอ๊ย...เจ็บหนักอย่างนั้นไปไหนไม่ไกลหรอกครับ ถ้าไม่เดินแถวนี้ก็คงไปหาคุณดาวนั่นแหละครับ”
ช่อแพรชะงักเมื่อได้ยินชื่อหลานสาว สีหน้า เข้มขึ้นเพราะอารมณ์หึงหวง
“เป็นห่วงกันขนาดนั้นเลยเหรอ”
“นั่นสิครับ ตอนแรกผมก็ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้วัชจะญาติดีกับคุณดาว แต่พอคุณตำรวจเล่าว่าไอ้วัชอุ้มคุณดาวออกจากป่า คิดดูสิครับ...ถ้าไอ้วัชมันไม่ห่วงคุณดาวจริงๆมันจะอุ้มคุณดาวเหรอครับทั้งที่ตัวเองก็เจ็บขนาดนั้น”
เมฆเล่าตามที่ได้ยิน ช่อแพรทนฟังต่อไม่ไหวผลุนผลันออกจากห้อง ทิ้งให้เมฆมองตามด้วยความข้องใจ ก่อนจะยกมือปิดปากเพราะเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองพูดมากเกินไปแล้ว
ศิวกรดูจนแน่ใจว่าดาวประดับปลอดภัย
จึงกลับห้อง ไม่ยี่หระแม้แต่น้อยเมื่อเมฆเล่าเรื่องปฏิกิริยาของช่อแพร
“ฉันว่าถ้าคุณช่อจะโกรธน่าจะโกรธที่เราเอาแฟลชไดรฟ์ที่ไม่มีอะไรไปให้เธอมากกว่า”
“จริงด้วยว่ะ หรือว่าไอ้คนพวกนั้นจะไม่ได้ไล่ยิงคุณดาว”
“แกคิดว่าคุณช่อส่งคนพวกนั้นมาจัดการฉันไม่ใช่คุณดาวงั้นหรือ”
“เอ้า...แล้วแกไม่คิดเหรอว่าแทนที่คุณช่อ
จะมานั่งปวดหัวตามคลิปที่อยู่กับเรา กับให้มันหายสาบสูญไปพร้อมกับแก แกคิดว่าอย่างไหนมันจะง่ายกว่ากันล่ะ”
ข้อสันนิษฐานของเมฆมีความเป็นไปได้ ศิวกรคิดหนัก สีหน้าเคร่งเครียดจนเมฆเป็นห่วง
“กร...ฉันว่าแกควรจะรีบเปิดเผยทุกอย่างให้ทุกคนรู้ความจริง”
“แต่เธอยังไม่ได้ชดใช้ในสิ่งที่เธอทำกับไอ้วัช”
“แล้วถ้าแกตายก่อนล่ะ ถ้าแกตายทุกอย่างก็จบ แกเลือกเอาแล้วกันไอ้กร...ทำตอนที่ยังมีโอกาส หรือไม่แกก็จะไม่มีโอกาสได้ทำอีกเลย”
ooooooo
ดาวประดับกับศิวกรไม่ได้เจอกันระหว่างที่รักษาตัวที่โรงพยาบาล ต่างคนต่างคิดถึงและเป็นห่วงซึ่งกันและกันแต่ก็ฟอร์มจัดไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองทั้งคู่
กระทั่งถึงวันที่ทั้งสองได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ศิวกรในคราบศิวัชจึงมีโอกาสได้เจอดาวประดับ
ดาวประดับตื่นเต้นที่เจอเขา “คุณมาทำอะไรแถวนี้”
“ผมจะกลับกรุงเทพฯวันนี้แล้ว เมฆไปทำเรื่องค่าใช้จ่ายอยู่ แล้วคุณล่ะ”
“ฉันก็จะกลับวันนี้เหมือนกัน นายเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ยังเจ็บแผลอยู่นิดหน่อย แล้วคุณล่ะ”
“ขอบคุณนะ...ก็ที่นายช่วยฉันไว้ในป่าไง”
สองหนุ่มสาวสบตากันซึ้ง และคงได้พูดอะไรกันมากกว่านี้หากปราณนท์กับช่อแพรจะไม่ปรากฏตัว
“ขอบใจมากนะที่ช่วยดาวไว้”
“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นสิ่งที่ผมต้องทำอยู่แล้วครับ”
ศิวกรในคราบศิวัชตอบปราณนท์อย่างนอบน้อม ช่อแพรเห็นแล้วหมั่นไส้ พาลพาโลเพราะความหึงหวง
“ฉันไม่เข้าใจความหมาย ตกลงว่าไอ้ที่พวกเธอหลงเข้าไปนี่...เป็นป่า...หรือเป็นโรงแรม”
ปราณนท์ชักสีหน้า ตั้งท่าจะปรามแต่ช่อแพรกลับไม่สะทกสะท้าน
“ทำไมคะ...ฉันก็พูดไปตามเท่าที่เห็น”
“แต่ผมว่าคุณช่อน่าจะหมกมุ่นมากไปนะครับ”
ศิวกรทนไม่ไหวตอกเสียงเรียบ ก่อนแกล้งพูดติดตลกประโยคต่อมา
“อ๋อ...ผมหมายถึงหมกมุ่นในการดูละครน่ะครับ เลยทำให้คุณช่อคิดว่าทุกอย่างมันจะเหมือนในละคร”
บรรยากาศตึงเครียดและคงระเบิดไปแล้ว หากเมฆจะไม่มาบอกเรื่องปราณนท์ให้เดชาจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายของศิวัชด้วย ศิวกรก้มหน้าขอบคุณแล้วผละไปพร้อมเมฆ ดาวประดับมองตามก่อนขอตัวกลับกับฉัตรชิตาเช่นกัน
ช่อแพรแค้นใจมาก ปราณนท์ได้แต่มองด้วยความอ่อนใจ...เมื่อไหร่ภรรยากับลูกสาวบุญธรรมจะดีกันสักที
