ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 6
แม้จะอารมณ์ไม่ปกติเพราะคิดถึงเรื่องศิวัชแต่ศิวกรก็จับสังเกตอาการดาวประดับว่าไม่น่าไว้ใจ คงเพราะแผลตอนลื่นล้มที่ลำธารทำให้สีหน้าเธอซีดและมีอาการไข้
ดาวประดับก็รู้ว่าตัวเองอาการไม่ปกติแต่ฝืนเดินตามเขาออกจากป่า ศิวกรเห็นเธอหวิดล้มกลางทางหลายครั้งเลยตัดสินใจจับเธอขี่หลัง แต่ไม่นานก็ล้มคว่ำด้วยกันทั้งคู่เพราะอาการเจ็บหลังของเขาก็ทำท่าจะไม่ค่อยดี
กำนันกับลูกสมุนแกะรอยตามคนของเขมวัฒน์ในป่า เกือบได้เจอตัวแล้ว หากพวกตำรวจที่ปราณนท์สั่งให้เดชาประสานงานไว้ตั้งแต่เช้าจะไม่ตามมาช่วยไว้
ดาวประดับถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันที
เช่นเดียวกับศิวกรที่มีอาการฟกช้ำที่หลัง ฉัตรชิตากับเมฆรู้เรื่องก็รีบตามไปเฝ้ากระทั่งดาวประดับฟื้นเป็นคนแรก
ฉัตรชิตาดีใจมาก ปรี่มาเกาะเตียงเพื่อนรัก “ดาว...เป็นไงมั่ง”
ดาวประดับมองบรรยากาศรอบตัวงงๆ “ที่นี่ที่ไหน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ตำรวจเขาไปเจอแกกับนายศิวัชอยู่ในป่าไง”
ชื่อศิวัชทำให้ดาวประดับชะงัก “แล้ว...แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง”
“นายศิวัชน่ะเหรอ เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก”
“มีอะไร ฉัตร...ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไร”
“เอ่อ...ยังไม่ฟื้นเลย หมอบอกว่าอาการหนักอยู่”
ศิวกรในคราบศิวัชยังไม่ฟื้น เพราะนอกจากอาการเจ็บหลังยังมีอาการไข้สูง เมฆเฝ้าเพื่อนรักไม่ห่างและได้แต่ภาวนาว่าอีกฝ่ายจะไม่เป็นอะไรมากเหมือนอย่างที่หมอวินิจฉัย
ooooooo
กำนันปลุกระดมไม่เลิก ยุแยงพวกชาวบ้านให้มาออหน้าศาลากลางเพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบจากเขมวัฒน์กรุ๊ป ผู้ว่าราชการจังหวัดต้องมารับหน้าเหมือนเคย
“ฉันรู้ว่าต้องได้คำตอบวันนี้ แต่มันเกิดอุบัติเหตุกับตัวแทนของเขมวัฒน์จริงๆ”
พวกชาวบ้านส่งเสียงฮือฮาไม่พอใจ กำนันที่เพิ่งมาถึงรีบชง
“อุบัติเหตุหรือผู้ว่าฯต้องการจะถ่วงเวลากันแน่”
ผู้ว่าฯถอนใจเหนื่อยหน่าย “กำนัน...ฉันบอกว่าอุบัติเหตุก็อุบัติเหตุสิ คุณดาวประดับที่เป็นตัวแทนของเขมวัฒน์หายตัวไปในป่าตั้งแต่เมื่อคืน ตำรวจเพิ่งช่วยออกมาได้เมื่อเช้านี้เอง”
“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าท่านพูดความจริง เธออาจจะหนีกลับกรุงเทพฯไปแล้วก็ได้”
คำพูดลอยๆของกำนันทำให้พวกชาวบ้านลุกฮือ ผู้ว่าฯต้องประกาศ
“ไม่มีใครหนีกลับกรุงเทพฯทั้งนั้น ขอให้ทุกคนเชื่อฉัน!”
กำนันเจ็บใจที่ผู้ว่าฯควบคุมสถานการณ์ได้ดีกว่าที่คิด แต่ที่ทำให้คลั่งกว่าคือเมื่อพวกลูกสมุนบอกเรื่องตำรวจเจอตัวดาวประดับแล้วและกำลังรักษาตัวที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด
ปราณนท์กับช่อแพรมาถึงศาลากลางเวลาต่อมา ผู้ว่าฯรีบมาต้อนรับ
“ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้าง”
“ไม่ต้องห่วงครับคุณปราณนท์ ตอนนี้ทางตำรวจส่งคุณดาวประดับไปโรงพยาบาลในตัวเมืองแล้วครับ”
ช่อแพรไม่ได้สนใจความปลอดภัยของดาวประดับ อยากรู้อีกเรื่องมากกว่า
“แล้วที่ผู้ว่าฯบอกว่าพบรอยกระสุนที่รถ... หมายความว่ายังไงคะ”
“ทางตำรวจพบรอยกระสุนที่รถน่ะครับ รายละเอียดไว้รอถามจากคุณดาวดีกว่าครับ จะได้รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง”
“งั้นคงต้องรบกวนผู้ว่าฯพาเราไปหาเธอแล้วล่ะค่ะ”
ผู้ว่าฯรีบพาปราณนท์กับช่อแพรไปโรงพยาบาล เจอดาวประดับที่กำลังหลบออกจากห้องไปเยี่ยมศิวัชที่ยังไม่ฟื้น ปราณนท์โล่งใจที่ลูกสาวบุญธรรมปลอดภัย ต่างจากช่อแพรที่ทักแบบจงใจจะหาเรื่อง
