ใต้ปีกปักษา

“พี่หัวใจแทบหยุดเต้นเลยรู้ไหมตอนเห็นริศาเกือบถูกยิงพี่กลัวมาก ไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต มันทำให้พี่รู้ว่า...สิ่งที่พี่รักยิ่งกว่าชีวิตของพี่...ก็คือ...”

ริศาเอานิ้วแตะริมฝีปากอคิน สบตาอย่างเข้าใจกัน เดินเข้าไปโอบเอวอคิน บอกว่า

“ก็เหมือนที่ริศาเห็นพี่โดนยิงเหมือนกัน นึกว่าพี่ตายแล้ว เหมือนโลกดับไปต่อหน้า”

อคินค่อยๆนั่งคุกเข่าจับมือริศากุมไว้ มองซึ้งเอ่ย...“สาริศา...เอ่อ...”

“ยินดีค่ะ” ริศายิ้มเขิน พยักหน้าน้ำตาไหล

อคินลุกขึ้นกอดริศาไว้รักสุดชีวิต จูบอย่างทะนุถนอม

ปู่อัศนีมองอยู่ยิ้มกว้างดีใจกับหลานด้วย พึมพำ “เออ...ฉันทำตามสัญญาให้เธอแล้วนะอนงค์ หลานทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย” อัศนีชี้นิ้วไปที่ริมน้ำ จู่ๆฝูงหิ่งห้อยสีทองก็บินมาล้อมรอบร่างอคินและริศาไว้

อคินและริศามองไปรอบๆอย่างแปลกใจ กอดกันแนบชิด ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ปู่อัศนีมองภาพนั้นอย่างมีความสุขมาก...

ooooooo

ศรันย์ในสภาพมอมแมมเดินปะปนมากับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่อาคารผู้โดยสารขาเข้าสนามบินนานาชาติของไทย เขาหยุดดูข่าวโทรทัศน์ที่กำลังรายงานเรื่องฟ็อกซ์ถูกวิสามัญฆาตกรรมกลางสนามบิน

“ไอ้อคิน มึงไม่มีสิทธิ์มีความสุข มึงไม่มีสิทธิ์เป็นผู้ชนะ กู...ไม่ยอมเป็นผู้แพ้เด็ดขาด”

ศรันย์คำรามหน้าเหี้ยมราวปีศาจร้าย

ที่บ้านครูจันทรา...ครูจันทรา ป้านิด อคิน และ สาริศากำลังดูรายการย้อนหลังกันอยู่ในคลิปพิธีกรชื่อดังกำลังทำสัมภาษณ์อคินกับสาริศา มีเหรียญกล้าหาญและโล่วางอยู่ พิธีกรชื่นชมเหรียญกล้าหาญและโล่เชิดชูเกียรติที่กัปตันอคิน นภประสิทธ์กับสายการบินบลูไคท์ได้รับ

ป้านิดเอ่ยขึ้นว่า ไม่น่าเชื่อว่าเด็กแว้นในวันนั้นจะกลายเป็นฮีโร่ระดับอินเตอร์ในวันนี้ได้

พิธีกรยังกล่าวต่อไปว่า

“นักบินพาณิชย์คนหนึ่งกับแอร์โฮสเตสปลอมสองสาวต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายระดับพระกาฬที่ผ่านการฝึกมาแบบมืออาชีพแถมยังได้ก่ออาชญากรรมข้ามชาติเอาไว้มากมายด้วย ที่สำคัญคือทางการของทั้งสามประเทศคือไทยอินดาน่าและอาวีก็พยายามสืบและตามตัวพวกเขาอยู่แต่ไม่เคยมีใครสามารถจับตัวเดอะฟ็อกซ์ได้ แต่เขาต้องพ่ายแพ้ด้วยฝีมือของคุณ แล้วแบบนี้พวกเราจะเรียกคุณว่าอะไรอีกนอกจาก...ฮีโร่”

ศรันย์กบดานอยู่ในโรงแรมราคาถูก ดูคลิปรายการจากคอมพ์แล้วคำราม

“วีรบุรุษ!! มึงเรียกไอ้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อกูว่าฮีโร่ เรียกวีรบุรุษได้ไงวะ ไอ้โง่ มันคือฆาตกร”