ใต้ปีกปักษา

ฟ็อกซ์พลาดถูกอคินเตะจนมีดหลุดจากมือ แต่ก็ถูกลูกน้องฟ็อกซ์เอามีดเข้ามาจ่อคอทันที สเตฟานี่ก็ถูกลูกน้องฟ็อกซ์เล่นงานจนเลือดอาบหน้ารูดไปกองกับพื้น ริศาที่สู้กับลูกน้องฟ็อกซ์ก็ถูกมันเอาปืนจ่อจนต้องนิ่ง ฟ็อกซ์สั่งอคินให้ไปขับเครื่องบินต่อ อคินบอกว่าถ้าเครื่องบินชนทำเนียบพวกเขาก็ต้องตายหมดเหมือนกัน ฟ็อกซ์หัวเราะอย่างเป็นต่อ ทันใดลูกน้องก็เอาร่มชูชีพมาใส่ให้ ฟ็อกซ์สั่งอคินให้กลับไปขับเครื่องบินต่อ อคินประสานสายตากับฟ็อกซ์แข็งกร้าว

ทันใดนั้นไฟในห้องผู้โดยสารก็กะพริบติดๆดับๆ ฟ็อกซ์มองไปรอบๆงงๆ

“ปู่...” อคินพึมพำ ทันใดนั้นเครื่องบินก็เอียงวูบ อากาศในเครื่องแปรปรวนหนัก อคินเกาะที่นั่งนิ่ง ฟ็อกซ์ กับลูกน้องซวนเซตั้งตัวไม่ติด

“กลับไป...พาเครื่องบินกลับเมืองไทย” ปู่อัศนีบอก อคินรับคำแล้วรีบเดินกลับไปที่ห้องนักบิน

ooooooo

ฟ็อกซ์เกาะที่นั่งทรงตัวขึ้นมาได้ควักปืนยิงกลางหลังอคินทันที อคินผงะคว่ำไปแต่ไม่เป็นไรเพราะใส่เสื้อเกราะกันกระสุน ฟ็อกซ์คลุ้มคลั่งตะโกนว่าจะไม่มีใครกลับเมืองไทยได้ทั้งนั้นแล้วกระหน่ำยิงอคินอีก

อคินโดดหลบกระสุน กระสุนทะลุกระจกเครื่องบินเป็นรู อากาศระเบิดเป็นควันทึบลมพัดเหมือนระเบิดลงเพราะความดันเปลี่ยนกะทันหัน หน้ากากออกซิเจนหล่นลงมาจากเหนือที่นั่งทุกที่ สเตฟานี่รีบเอาหน้ากากใส่และครอบให้วีรนุชที่ตกใจจนสติแตกด้วย

ภาพภายนอก...เครื่องบินบลูไคท์บินอยู่มีเครื่องบินรบของประเทศอาวีสองลำบินประกบ

ปู่อัศนีบอกอคินให้รีบช่วยริศา อคินพาริศาเข้าไปในห้องนักบิน ฟ็อกซ์วิ่งตามไปถูกอคินถีบอย่างแรงจนกระเด็น แล้วพาริศาเข้าห้องนักบินไปนั่งที่นั่งผู้ช่วย เอาหน้ากากใส่ให้ริศาแล้วตัวเองวิ่งออกไปที่ห้องผู้โดยสาร เจอฟ็อกซ์ที่หน้าห้อง ถูกฟ็อกซ์บีบคอจนตาพร่าเลือน

“สติอคิน...มีสติ...หลานทำได้” ปู่อัศนีให้กำลังใจ

ฟ็อกซ์พยายามดึงหน้ากากมาใส่แต่ถูกอคินขัดขวางจนในที่สุดฟ็อกซ์ก็ตาเหลือกค่อยๆรูดลงไป เครื่องบินสั่นอย่างแรง อคินกลับไปนั่งที่นักบิน ปู่อัศนีพุ่งเข้าไปบอก

“อคิน...หลานต้องเอาเครื่องลงอย่างปลอดภัยให้ได้” พลันเสียงจากหอบังคับการบินก็บอกให้บินกลับเข้าเส้นทางเดิมเดี๋ยวนี้ ปู่บอกอคินว่า “อคิน...สาริศา...ปู่จะอยู่กับหลานทั้งสอง เราจะต้องปลอดภัย ตั้งสติ ใจเย็นๆ”

ทั้งอคินและริศามองหน้ากัน รับคำปู่อย่างมั่นใจ

เมื่ออคินสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ก็แจ้งหอบังคับการบินและลดระดับความสูงโดยด่วน เครื่องบินรบของประเทศอาวีก็บินดิ่งตามลงมาแล้วบินแยกไป