สุภาพบุรุษชาวดิน

“มารยา ทำเป็นบีบน้ำตา เจ็บใจสิไม่ว่าที่ฉันรู้ เท่าทัน” สรวิชญ์ติงว่าแม่ไม่น่าว่าคุณสุเขาอย่างนั้นเลย “พอที!! ถ้าแกยังขืนเป็นแบบนี้อยู่นะ สักวันหนึ่งเถอะเมียแกมันจะฮุบสมบัติทุกอย่างจนแกไม่เหลืออะไร คอยดู!!” พูดแล้วเดินหุนหันไปเลย สรวิชญ์มองตามแม่ได้แต่ถอนใจอย่างไม่เชื่อ

สรวิชญ์คิดทบทวนคำเตือนของแม่ในอดีตแล้วสั่งเลขาให้เรียกทนายสมชาติมาพบตนด่วน สั่งทนายว่า

“ผมอยากให้จัดการเรื่องโอนหุ้นและสมบัติมรดกของคุณแม่กลับไปเป็นชื่อของวศินเหมือนเดิม”

เลขาที่แอบฟังอยู่หน้าห้องตกใจมาก รีบโทร.แจ้งสุดาวรรณ

เป็นเวลาที่สองแม่กับอ้นกำลังปลื้มปริ่มชื่นมื่น ภัสสรบอกว่า “ไว้นัดไปดูฤกษ์กันนะคะคุณสุ”

พอดีสายจากเลขาเข้ามือถือของสุดาวรรณ เธอฟังปลายสายแล้วตกใจ โกรธมาก วางสายแล้วอ้นถามว่ามีอะไรหรือ สุดาวรรณเครียดบอกว่า

“คุณพ่อกำลังจะให้ทนายโอนหุ้นกับมรดกของคุณย่าคืนให้ไอ้วศิน!”

เป็นข่าวที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางโต๊ะอาหาร!

แตนซุ่มดูแอบฟังการพูดกันถึงความสัมพันธ์ของวศินกับหนูดี ยิ่งนับวันก็ยิ่งกลัวเสียวศินไป เย็นนี้จึงไปที่เรือนเล็กถามวศินว่าชอบหนูดีหรือแล้วโผกอดเขาไว้แน่น

วศินตกใจพยายามแกะมือแตนออกบอกว่าเดี๋ยวใครเขามาเห็น แตนไม่ยอมปล่อยจนกว่าเขาจะบอกว่าไม่ได้ชอบหนูดี บอกว่าตนรักพี่วศิน รักมานานแล้ว และจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งพี่วศินของตนไป

แตนกอดพร่ำบอกรักวศิน บอกว่าตนยอมทุกอย่างขอให้ตนได้เป็นของเขา ได้อยู่กับเขา จะให้ทำอะไรตนก็ยอม เมื่อห้ามกันไม่ฟัง วศินทนไม่ไหวขู่ว่าถ้าแตนยังทำแบบนี้ตนจะไม่คุยด้วยแล้วผลักแตนออกไป แตนถามว่าเพราะนังหนูดีใช่ไหม วศินบอกว่าไม่เกี่ยวกับคนอื่นแต่เป็นเพราะ...

“พี่ไม่ได้รักแตนแบบนั้น พี่รักแตนแบบน้องสาว ถ้าคำว่าน้องสาวแตนไม่ต้องการ เราก็เป็นได้แค่คนรู้จักเท่านั้น เลือกเอาแล้วกัน!”

พูดแล้ววศินจะเดินหนี แตนรู้สึกตัวรีบขอโทษ สัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว น้ำตาไหลพรากอ้อนวอน “พี่วศินอย่าทิ้งแตนไปเลยนะ โลกของแตนมีพี่วศินแค่คนเดียวในชีวิต”

วศินบอกว่าตนไม่ทิ้ง แต่แตนต้องสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก แตนรีบสัญญา วศินย้ำอีกว่า

“แตนเป็นน้องสาวพี่ ความรักแบบนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...รู้ไหม”

แตนพยักหน้า แต่ใจไม่ยอม วศินยิ้มสบายใจนึกว่าแตนเข้าใจและทำใจได้แล้ว...

หนูดีกลับบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นมัวจนวรกิจถามว่าโกรธใครมา ภัสสรเข้ามาพอดีหนูดีเลยต่อว่าแม่ว่าทำเกินไป ทำอะไรโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของตน ภัสสรอ้างว่าตนทำทุกอย่างเพื่อให้สิ่งที่ดีที่สุดกับหนูดี หนูดีบอกว่าตนไม่ต้องการ ตนไม่ได้รักพี่อ้น

วรกิจเห็นแม่ลูกเถียงกันหน้าดำหน้าแดงถามว่ามีเรื่องอะไร ภัสสรบอกว่าตนจะให้หนูดีหมั้นกับตาอ้น พูดแล้วออกไปเลย วรกิจตกใจ หนูดีโพล่งว่า “หนูดีไม่หมั้นนะคะพ่อ” วรกิจปลอบหนูดีให้ใจเย็นๆ แล้วเดินตามภัสสรไปอย่างเอาเรื่อง

วรกิจกับภัสสรทะเลาะกันอีก วรกิจถามว่าตนเตือนแล้วทำไมยังทำอีก ภัสสรเถียงว่าตนรักลูก อยากให้ลูกได้คบกับคนดีๆที่เหมาะสม วรกิจถถามว่าวศินไม่ดีตรงไหน ทั้งเก่ง ฉลาด การศึกษาดี นิสัยดีมีน้ำใจ มีความอดทน ขยัน นี่แหละผู้ชายที่ดีที่เหมาะสมกับหนูดี ภัสสรโต้ว่าแค่นั้นไม่พอ ยืนยันจะให้หนูดีหมั้นกับตาอ้น

“แต่ผมไม่ยอม!!” พูดแล้ววรกิจจะผละไป บอกว่า “เปล่าประโยชน์จะคุยกับคุณจริงๆ” แล้วเดินไปเลย ภัสสรจิกตามองตาม...เจ็บใจ!

ooooooo