สุภาพบุรุษชาวดิน

“ถ้างั้นก็ต้องให้พวงมณีถ่ายรูปด้วยนะคะคุณท่าน” เสียงพวงมณีแทรกขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในชุดสวยบอกอมราว่า “พวงมณีก็เมียคุณสรวิชญ์คนนึงเหมือนกัน”

“เชิญเถอะย่ะ” อมราเสียงไม่พอใจ สรวิชญ์บอกให้คุณแม่ไปนั่งพักรอทางโน้นก่อนดีกว่า

ระหว่างนั้นสุดาวรรณเรียกอ้นไปกระซิบอะไรบางอย่างไม่มีใครสนใจแต่พวงมณีแอบเห็นและสังเกต

อ้นวิ่งเหมือนเด็กซนไปที่ตากล้อง สุดาวรรณทำเป็นดุลูกว่าอย่าซน พอขาดคำอ้นก็ชนตากล้องจนกล้องที่กำลังเปลี่ยนฟิล์มหล่นแตกกระจาย

ทุกคนตกใจ สุดาวรรณแกล้งตกใจ ดุอ้นว่าทำไมเล่นแบบนั้น พวงมณีที่จับตาดูอยู่ตลอดเวลามองออกว่าอะไรเป็นอะไรแต่ทำนิ่ง สุดาวรรณถามตากล้องว่าเป็นยังไง ตากล้องว่าพังแล้วคงต้องซ่อม

สุดาวรรณทำเป็นตกใจบอกว่าตนจะรับผิดชอบจ่ายค่าเสียหายให้ทั้งหมด ตากล้องบอกว่าแต่วันนี้คงถ่ายต่อไม่ได้แล้ว พวงมณีที่ดูออกว่าอะไรเป็นอะไรทำเป็นโวยวายว่าตนอุตส่าห์แต่งตัวมาเต็มที่แล้ว แต่พอถูกสุดาวรรณมองตาขวางก็เปลี่ยนเสียงว่า ไม่เป็นไรไว้ถ่ายวันหลังก็ได้

วาดกับวศินแต่งตัวมาเพื่อถ่ายรูปตามคำสั่งของอมรา พวงมณีรีบออกไปบอกว่าโชคร้ายจัง วันนี้คงถ่ายไม่ได้แล้ว คงต้องวันอื่น อมราได้ยินถามว่าเกิดอะไรขึ้น พวงมณีบอกว่ากล้องของช่างพังถ่ายไม่ได้แล้ว

อมราไม่พอใจ มองสุดาวรรณที่แอบยิ้มสมใจอย่างรู้ทัน

วาดประคองอมราในวัย 60 เข้าห้องนอน บอกให้นั่งพักก่อนตนจะไปเอายามาให้ วศินตามแม่เข้ามานั่งเรียบร้อยที่พื้น เห็นคุณท่านท่าทางอ่อนเพลียจึงนวดขาให้ อมราถามอย่างเอ็นดูว่ามานวดให้ย่าทำไม วศินบอกว่า กลัวคุณท่านเหนื่อย

“เรียกย่าสิวศิน ทำไมไม่เรียกย่า บอกตั้งกี่ครั้งแล้ว” วศินบอกว่าแม่ไม่ให้เรียก แม่บอกว่าต้องเรียกคุณย่าว่าคุณท่าน “ต้องเรียกย่า ย่าเป็นย่าของวศิน ต้องเรียกย่านะถึงจะถูก” อมราลูบหัววศินอย่างเอ็นดู

พอดีวาดเอายาเข้ามา อมรากินยาแล้วมองวาดกับวศินที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ พูดอย่างรู้สึกผิดว่า

“แม่สุดาวรรณเป็นคนร้ายกาจมาก ฉันไม่น่าดึงเธอให้มาเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยวาด ฉันขอโทษ”

“คุณท่าน...ไม่เอาค่ะ คุณท่านมีพระคุณกับวาดเหมือนแม่แท้ๆ ต่อให้มากกว่านี้วาดก็ทำเพื่อคุณท่านได้ อย่าคิดมากเลยนะคะ”

“ถ้าไม่มีฉัน พวกเธอสองคนแม่ลูกจะเป็นยังไงฮึวาด...วศิน”

วาดน้ำตาคลอขอคุณท่านอย่าพูดอย่างนี้ คุณท่านยังแข็งแรงต้องอยู่กับวาดกับลูกไปอีกนานๆ อมราบอกว่าอย่าปลอบใจตนเลย โรคของตนจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่ต้องห่วง ถึงตนตายก็จะไม่ให้สองคนแม่ลูกลำบาก พูดย้ำว่า

“จำไว้นะวาด...ถ้าฉันตาย อยู่ที่นี่ไม่ไหวก็ให้ออกไปซื้อบ้านอยู่ข้างนอกกับลูก เงินทอง หุ้นบริษัท ฉันจะยกให้เธอกับลูกจะได้ไม่ต้องลำบากไปขอเงินใครเขา รู้ไหม...” วาดจะทักท้วง อมราตัดบทว่า “วศินเป็นหลานฉัน ทรัพย์สมบัติเป็นของฉัน ฉันจะยกให้ใครมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน เธอไม่ต้องพูดอีกแล้ววาด...ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

“ค่ะ” วาดรับคำน้ำตาไหล

“ฉันไม่อยากให้หลานฉันลำบาก เธอก็เหมือนกัน”

วาดมองอมราอย่างซาบซึ้ง

วศินในวันนี้...มองรูปอมราที่ติดอยู่ในบ้าน พึมพำ “ในบ้านหลังนี้มีแต่คุณย่าเท่านั้นที่เมตตาผมกับแม่” แล้วเดินออกจากบ้านเศร้าๆ แตนที่จับตาดูอยู่มองตามวศินไปอย่างครุ่นคิด...

ooooooo

อ้นเล่าให้สุดาวรรณฟังว่าตนสะใจมากตอนที่ตนพูดว่าแม่มันเป็นฆาตกร มันตัวสั่นโกรธแทบกระอักเลือดตาย สุดาวรรณย้ำว่าแม่บอกแล้วไงถ้าจะเล่นงานใครก็ต้องรู้จุดอ่อนของมันก่อน

พูดเสี้ยมอ้นในทีว่า แม่มันแย่งคุณพ่อของเราไป ต่อไปนี้แม่จะไม่ยอมให้มันมาแย่งอะไรเราได้อีก อ้นบอกว่าตนก็ไม่ยอมเหมือนกัน สุดาวรรณยังเสี้ยมต่ออีกว่า “ที่ครอบครัวเราเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณย่านั่นแหละ” อ้นหันขวับถามว่าแม่หมายความว่าไง สุดาวรรณพูดอย่างเจ็บใจว่า

“ความจริงแล้ว คุณย่าของอ้นไม่ชอบแม่...” แล้วระบายออกมาเป็นฉากๆ ย้อนไปหลายปีก่อน...

สรวิชญ์กับสุดาวรรณในวัย 26 และ 25 พากันไปทัวร์ยุโรปกลับมา อมราในวัย 54 ถามว่าไปทัวร์ยุโรปมาเป็นไงบ้าง เสียเงินไปเยอะ กลับมาคราวนี้คงจะมีหลานสืบสกุลให้สักทีนะแม่สุดาวรรณ

“ค่ะคุณแม่” สุดาวรรณตอบแกนๆ แล้วขอตัวไปอ้างว่าเหนื่อย พอสุดาวรรณสะบัดไป สรวิชญ์ก็ติงแม่ว่าอย่าไปกดดันสุเขามากนัก อมราพูดเสียงกระด้างว่า

“นี่แกแต่งงานกันมาตั้งกี่ปีแล้ว ไปเที่ยวเมืองนอกสร้างบรรยากาศบ้าบอมากี่ครั้ง เสียเงินไปกี่ล้าน เมียแกยังไม่มีหลานให้ฉันสักที ยังจะมาว่าฉันกดดันอีกเหรอ”

สรวิชญ์แก้ต่างให้เมียว่าของแบบนี้ไม่ใช่นึกอยากมีก็มีได้ ให้คุณแม่เห็นใจสุด้วย อมราบอกว่าถ้าอยู่เฉยๆไม่ใช้เงินเปลืองตนก็ไม่ว่าสักนิด แต่นี่ดีแต่ถลุงเงิน งานการก็ทำไม่เป็น สรวิชญ์ออดอ้อนว่าก่อนแต่งงานตนสัญญากับคุณพ่อคุณแม่เขาไว้แล้ว ลูกเขาไม่เคยลำบากจะให้มาทำงานได้ยังไง