สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 5
ฝ่ายวศินยังคิดไม่ตกเรื่องที่อ้นหาว่าแม่เป็นฆาตกร จนคืนนี้ป้าถวิลยกอาหารมาให้ที่เรือนหลังเล็กเพราะไม่เห็นเขาไปกิน วศินขอบคุณป้า แต่ก็กินไม่ลงอยู่ดี ป้าถวิลมองอย่างเข้าใจ ปลอบใจว่า
“การอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะที่ไหนๆ มีสิ่งสำคัญที่สุดคือคำว่าอดทนค่ะคุณวศิน ไม่มีใครจะดีได้ดั่งใจเราทุกอย่างแม้แต่คนในครอบครัว รู้ไหมคะ...คนที่รู้จักควบคุมตัวเองและมีความอดทนที่สุดเท่าที่ป้าเคยเจอมาคือคุณวาดแม่ของคุณค่ะ”
ปลอบและให้กำลังใจแล้ว ป้าถวิลบอกให้วศินกินข้าวแล้วพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว พอป้าถวิลจะลุกไป วศินตัดสินใจถามปัญหาคาใจว่า “ป้าคิดว่าแม่วางยาฆ่าคุณย่าไหมครับ”
“คุณวศินไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน” วศินบอกว่าจากคุณอ้น ถามว่าป้ารู้เรื่องนี้ไหม ป้าถวิลไม่ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามว่า “คุณวศินรู้ไหมคะว่าคุณแม่คุณ เข้ามาอยู่ในบ้านนี้ได้ยังไง”
วศินส่ายหน้า ป้าถวิลจึงเล่าอย่างละเอียดนับแต่ตัวเองในวัยสาวจูงวาดในวัยเด็กเข้ามาในบ้านนี้...
เวลานั้นอมรากำลังเศร้าโศกเสียใจที่คุณพ่อของสรวิชญ์เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ที่พ่อของวาดเป็นคนขับและเสียชีวิตพร้อมกัน
อมราเห็นวาดน้ำตาคลอก็ทักอย่างเมตตาอ่อนโยนว่าชื่ออะไร วาดตอบเสียงเครือว่า
“วาดค่ะ”
“วาด...เราสองคนเสียคนที่เรารักไปด้วยกัน ต่อไปนี้เราจะต้องอยู่ดูแลกัน เธอไม่มีแม่ไม่มีญาติที่ไหน มาอยู่กับฉันนะ ฉันจะดูแลเธอเอง” วาดก้มกราบอมราอย่างซาบซึ้ง อมรามองและยิ้มอย่างเอ็นดู
จากนั้นมาวาดก็ปรนนิบัติรับใช้อมราอย่างดี อมราก็สอนหนังสือและการเย็บปักถักร้อยให้วาดทีละเล็กละน้อยจนวาดทำได้อย่างดี เวลาอมราป่วยวาดก็ดูแลอย่างใส่ใจด้วยความกตัญญู
เล่าแล้วป้าถวิลบอกวศินอย่างประทับใจปลื้มปีติกับความรักความผูกพันของทั้งสองว่า
“คุณท่านกับคุณวาด...คนสองคนนี้สูญเสียคนที่รักในชีวิตไปพร้อมกัน คนนึงเสียสามีอีกคนเสียพ่อ พวกเขาถึงเข้าอกเข้าใจ ผูกพันกัน”
วาดอยู่จากเด็กจนเป็นสาว ยิ่งอยู่ ความรักความผูกพันของอมรากับวาดก็ยิ่งแน่นแฟ้น วันนี้วาดทำสาคูไส้หมูที่คุณท่านสอนมาให้ชิม อมรายิ้มอย่างเอ็นดู แต่สรวิชญ์ในวัยหนุ่มมองวาดอย่างถูกใจแต่ไม่กล้ายุ่งเพราะยังเกรงใจแม่
จนเมื่ออมรายกวาดให้สรวิชญ์ เมื่อวาดท้องอมราก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเหมือนดูแลลูกสาว
ยิ่งเมื่อมีวศิน อมราก็รัก เอ็นดู เฝ้าดู และมีความสุขทั้งผู้ได้รับการดูแลและคนดูแลเล่าเรื่องในอดีตให้ฟังแล้ว ป้าถวิลถามว่าวศินคิดว่าคนที่รักผูกพันกันมากขนาดนี้เขาจะทำร้ายกันได้ไหม วศินตอบทันทีว่าไม่มีทาง ตนไม่เชื่อเด็ดขาดว่าแม่จะทำร้ายคุณย่าได้ ป้าถวิลยิ้มเมื่อวศินมั่นใจเช่นนั้น แต่วศินยังอยากรู้ว่าคนอื่นเขาคิดยังไง
“คนอื่นคิดยังไงไม่สำคัญเท่าคุณวศินคิดยังไงหรอกค่ะ ป้าว่าคุณวาดคงต้องการเท่านี้”
“ขอบคุณครับป้า” วศินยิ้ม เอ่ยอย่างสบายใจขึ้น ป้าถวิลยิ้มดีใจไปด้วย
ooooooo
คืนนี้สรวิชญ์กลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สุดาวรรณปะเหลาะถามจนรู้ว่าผลประกอบการปีนี้ตัวเลขไม่ค่อยดี โรงแรมที่ตั้งใจจะเปิดปีนี้ก็สร้างช้า เพราะโครงสร้างเก่าของโรงแรมไม่ตรงกับที่ประเมินแต่แรก
สุดาวรรณถามว่าแบบนี้ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มอีก ปีนี้ก็จะยิ่งแย่สิ สรวิชญ์บอกว่าที่แย่กว่านั้นตนได้ข่าววงในมาว่าพวกที่ถือหุ้นกลุ่มหนึ่งกำลังวางแผนจะรวมกันปลดตนจากตำแหน่งแล้วจ้างคนนอกมาบริหารงานแทน
“ไม่ได้นะคะ ทำแบบนี้ได้ยังไง โรงแรมนี้เป็นโรงแรมของตระกูลเรามาก่อน”
“ทำไงได้ ตอนนี้หุ้นที่เป็นชื่อผมไม่พอจะมีอำนาจออกเสียงสู้เหมือนเดิมถ้าพวกเขารวมตัวกัน... ตอนนี้ทางเดียวที่จะรอดได้ก็คงต้องหวังพึ่งหุ้นที่คุณแม่โอนไปให้เป็นมรดกของวาดกับวศิน ผมอาจจะต้องเปิดตัววศินในฐานะผู้ถือหุ้นอีกคน!!”
สุดาวรรณฟังแล้วเครียดทันที แล้วเพียงกลางวันวันนี้ สุดาวรรณก็ไปหาทนายสมชาติที่แผนกกฎหมายโรงแรมศิริเสนี เอาเอกสารที่วาดเซ็นโอนหุ้นยื่นให้ ทนายถามว่านี่อะไร เธอแค่ยิ้ม แต่ยังไม่ตอบ
รับเอกสารจากสุดาวรรณแล้วทนายสมชาติไปหาสรวิชญ์ที่ห้องทำงาน สรวิชญ์คิดว่ามาเรื่องแตน ทนายบอกว่าเปล่า คดีนั้นตนกำลังเจรจาเรื่องค่าเสียหายอยู่ แต่คิดว่าไม่มีปัญหา สรวิชญ์บอกว่าจัดการให้เต็มที่ ต้องใช้เงินเท่าไรให้มาเบิกกับตน ถามว่าแล้วมาหาตนเรื่องอะไร
ทนายยื่นเอกสารที่ได้รับจากสุดาวรรณให้ดู เป็นหนังสือมอบอำนาจที่สุดาวรรณหลอกให้วาดเซ็น สรวิชญ์เห็นแล้วอึ้ง ทนายอธิบายว่าเป็นหนังสือที่คุณวาดเซ็นยกหุ้นและมรดกที่ได้รับจากคุณอมราให้กับท่าน
สรวิชญ์ถามทนายอย่างอยากรู้มากว่าได้เอกสารนี้มายังไง ทนายอึกอักไม่รู้จะตอบยังไง...
ooooooo
อ้นยังคอยแซะคอยยั่วหาเรื่องวศิน พอเจอหน้าก็พูดเสียงดังใส่หูว่า “ไอ้ลูกเมียน้อยฆาตกร!!”
แต่เพราะจำคำสอนของป้าถวิลได้ฝังใจ วศินจึงอดทนอดกลั้นไม่โต้ตอบ พวงมณีที่กำลังจะส่งอาร์ตไปโรงเรียนเห็นอ้นกับวศินก็ลากอาร์ตไปหลบดูหลบแอบฟัง
เห็นอ้นเดินเข้าหาวศิน ด่าว่ายังหน้าด้านอยู่บ้านนี้อีกเหรอทั้งที่รู้ว่าแม่ตัวเองทำให้คุณย่าตาย
