สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 10
ก่อนหน้านี้...สุดาวรรณเดินเข้าบ้านมาได้ยินเสียงอมรากับสรวิชญ์ทะเลาะกันลั่น อมราด่าสรวิชญ์ โดยมีเสาวภาอยู่ด้วย
“แกคิดได้ยังไงเจ้าวิชญ์ว่าน้องจะโกงเงินบริษัท”
“ผมไม่ได้บอกว่ายัยภาโกง แต่ไอ้ประมวลมันเป็นคนทำต่างหาก”
“ไม่จริง ประมวลไม่มีทางทำแบบนั้น” เสาวภาโต้
“ใช่! ประมวลทำงานกับเรามานานไม่มีทางโกงเราแน่ แม่ก็ไม่เชื่อ” สรวิชญ์อ้างว่าตนมีหลักฐาน “หลักฐานปลอมๆที่เมียแกทำขึ้นมาน่ะสิ เมียแกนั่นแหละน่าสงสัย”
“คุณแม่จะเกินไปแล้วนะครับ มาโทษคุณสุแบบนี้มันไม่ถูกต้อง”
“แกน่ะสิ หลงเมียจนโง่ ฉันจะปลดเมียแกออกจากทุกตำแหน่งในบริษัท”
สุดาวรรณแอบฟังอยู่ตกใจ สรวิชญ์ก็แย้งทันทีว่าคุณแม่จะทำอย่างนั้นไม่ได้
“ทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อฉันเป็นเจ้าของบริษัทตัวจริง แล้วถ้าแกไม่ทำตาม ฉันจะจ้างทีมทนายฟ้องศาลขอถอนคืนมรดกที่เคยให้แกทั้งหมดเพราะแกมันเนรคุณ!!”
เสาวภาขอให้คุณแม่ใจเย็นๆ แต่อมราไม่สนใจลุกเดินออกไปเลย สรวิชญ์หันมาต่อว่าเสาวภา โทษว่า
“เพราะแกคนเดียวยัยภา แกทำให้คุณแม่โกรธฉัน”
สรวิชญ์เดินปึงปังออกไป เหลือแต่เสาวภายืนร้องไห้เสียใจอยู่ตรงนั้น...
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น สรวิชญ์กับสุดาวรรณเดินมาเห็นอมรานั่งร้องไห้มีถวิลคอยปลอบอยู่ สรวิชญ์ถามว่าเกิดอะไรขึ้น อมราตอบไม่ออก ถวิลบอกว่าคุณภาหนีออกจากบ้านไปแล้ว
สรวิชญ์ตกใจถามว่ายัยภาหนีออกจากบ้านไปทำไม อมราจึงส่งจดหมายของเสาวภาให้อ่าน
“เรียน...คุณแม่ที่รักและเคารพของลูก เมื่อคุณแม่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ภาคงไปจากบ้านหลังนี้แล้ว ที่ภาต้องไปเพราะทนอยู่ร่วมบ้านกับคนที่จ้องทำร้ายภาอยู่ตลอดเวลาไม่ได้ หลายต่อหลายครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในบ้าน ภารู้ว่าคนคนนั้นพยายามจะบีบบังคับให้ภาไปจากบ้านนี้ด้วยเหตุผลบางอย่าง”
พอสรวิชญ์อ่านถึงตรงนี้ อมรามองหน้าสุดาวรรณขวับ แต่ฝ่ายนั้นทำไม่รู้ไม่ชี้
“แต่ถ้าภายังอยู่ที่นี่ ภาคงจะเป็นต้นเหตุให้ คุณแม่กับพี่วิชญ์ทะเลาะกันเรื่องภาไม่จบ ภาไม่อยากเห็นคุณแม่กับพี่วิชญ์ทะเลาะกันเพราะภาค่ะ คุณแม่ไม่ต้องห่วงภานะคะ คุณประมวลพอมีที่ทางอยู่ทางเหนือ เราสองคนตั้งใจว่าจะไปสร้างครอบครัวอยู่ที่นั่น และภาจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สมบัติใดๆของศิริเสนีอีก เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ภาจะติดต่อกลับมาหาคุณแม่นะคะ รักและเคารพเสมอ...เสาวภา”
พอสรวิชญ์อ่านจดหมายจบ อมราก็จ้องหน้าสุดาวรรณถามว่าคงสมใจเธอแล้วสินะที่ทำให้ลูกตนออกจากบ้านได้ สุดาวรรณทำเสียงตกใจบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง สรวิชญ์แก้ต่างให้ว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับสุเลย ยัยภาตีโพยตีพายไปเอง ส่วนคนที่ผิดก็คือไอ้ประมวลนั่น
“สุรู้ค่ะว่าคุณแม่เสียใจที่น้องภาไปอยู่ที่อื่น แต่คุณแม่ต้องเปิดใจมองว่าใครคือคนที่ผิดจริงๆแน่นะคะ”
“ฉันมีสมองไม่ใช่ลูกชายฉัน ไม่ต้องมาหลอกฉันหรอก ฉันรู้ธาตุแท้เธอดี”
“คุณแม่...เกลียดสุถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ” สุดาวรรณบีบน้ำตาเป็นเผาเต่า สรวิชญ์รีบปลอบให้ใจเย็นๆ คุณแม่กำลังโกรธ อมราจ้องสุดาวรรณอย่างรู้ทัน ปรามว่า
“นี่ฉันเห็นแก่ตาวิชญ์นะ ฉันรู้ว่าลูกชายฉันมันรัก มันแคร์เธอมาก ฉันถึงยังให้โอกาสเธอ แต่ถ้าเธอยังไม่ยอมหยุดแค่นี้ ฉันคงจะหมดความอดทนจริงๆ”
เมื่อคิดถึงอดีตที่มีปัญหาในครอบครัวรุนแรงจนเป็นเรื่องบาดหมางใจกัน สรวิชญ์ก็พึมพำ
“ยัยภาคงยังไม่หายโกรธผม” สุดาวรรณบอกว่าอย่าคิดมาก มันเป็นความผิดของประมวลที่ทำให้พี่น้องทะเลาะกัน “แต่ยัยภาก็คงจะเกลียดผมอยู่ดี...”
สุดาวรรณแอบยิ้มสมใจที่พี่น้องบาดหมางใจกัน...
ooooooo
อังกาบนั่งเครื่องมาในคืนนี้เลย พอถึงก็รีบไปบ้านวศิน อินทัชตกใจถามว่านายแม่มาได้ยังไงเนี่ย?
อังกาบบอกว่านั่งเครื่องมา ถามว่าวศินเป็นยังไงบ้าง อินทัชบอกว่าตั้งแต่กลับมาก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง
“ฉันไปดูเอง” อังกาบเดินอ้าวไปที่ห้องวศินทันที
พอเจอหน้ากันก็บอกวศินว่าแม่รู้เรื่องจากอินทัชหมดแล้ว แม่เป็นห่วงเลยรีบมา บอกวศินทันทีว่า
“แม่ไม่เชื่อว่าจะเป็นฝีมือของพี่วิชญ์”
“ไม่ว่าเขาจะทำจริงหรือไม่จริง มันไม่สำคัญกับผมแล้วล่ะครับ เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเขาไม่เคยอยู่ข้างผมเลย”
“วศิน...แม่รู้ว่าลูกผิดหวัง แต่ลูกต้องอย่าลืมว่าที่ลูกกลับมาที่นี่อีกเพราะอะไร”
คำเตือนสติของอังกาบทำให้วศินได้คิด เสียงของตัวเองในอดีตดังเตือนสติขึ้น...“ผมอยากรู้ความจริงว่าคุณสรวิชญ์เป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่วาดแม่ของผมหัวใจวายตายจริงไหม”
เวลานั้นเขาบอกกับอังกาบว่าเรื่องนี้ค้างคาใจตนมานานแล้ว ถ้าไม่รู้ความจริงตนคงเดินหน้าต่อไปไม่ได้
“แม่เองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าพี่วิชญ์จะเป็นต้นเหตุทำให้วาดหัวใจวายตาย แม่คิดว่ามันเป็นแผนของสุดาวรรณที่ต้องการกำจัดลูกไปให้พ้นจากศิริเสนีเหมือนกับที่ทำกับแม่ในอดีต”
“ถ้างั้นผมก็ยิ่งต้องไปหาความจริง”
“แม่ไม่อยากห้ามหรอกนะลูก แต่ลูกจะไปหา ความจริงยังไง”
“ถ้าผมกลับไปแสดงตัวอีกครั้ง แล้วคุณสุดาวรรณต้องการกำจัดผมจริงๆ คราวนี้เขาก็คงจะไม่อยู่เฉยแน่ ถึงเวลานั้นเราจะรู้ความจริงว่าสิ่งที่คุณสุดาวรรณพูดเป็นเรื่องจริงหรือโกหก จริงไหมครับแม่”
