สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 10
ที่แท้วัฒน์ที่เมาแอ๋กำลังถูกพนักงานในบ่อนทองเติมจับลากออกมาบอกว่าไม่มีเงินก็ออกไปเลย วัฒน์คุยเขื่องขู่ว่าตนเป็นเพื่อนคุณทองเติมเจ้าของบ่อน เขาให้เครดิตตนยืมเท่าไหร่ก็ได้ ไม่รู้รึไง!
พนักงานคุยกันว่านายไม่เห็นบอกเลย อีกคนว่าตอนนี้นายไม่อยู่ วัฒน์ให้รอเดี๋ยวแล้วโทรศัพท์หาทองเติมแต่ไม่มีคนรับสาย วัฒน์หัวเสียสบถ “โธ่เว้ย...คุณทองเติมไปไหน” ลูกน้องของทองเติมสองคนถามกันว่าไปปอยเปตหรือมาเก๊าหรือเก็นติ้งรึเปล่าไม่รู้ วัฒน์ขู่ว่าถ้าทองเติมกลับมาเมื่อไหร่จะฟ้องพวกแกให้หมด
พวกน้องทองเติมไม่ยี่หระบอกให้ใช้หนี้ก่อนฟ้องด้วย วัฒน์โมโหจะเข้าไปต่อย ถูกมันผลักอกจะรุม วัฒน์แหยแต่พูดไว้เชิงก่อนไปว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วฉันจะให้คุณทองเติมไล่พวกแกออกให้หมด” พวกลูกน้องทองเติมพากันหัวเราะขำ ห่างออกไปคนสนิทของทองเติมยิ้มแล้วไปรายงานทองเติมที่กำลังนัวเนียกับสาวทรงเซ็กซี่ว่า ไอ้ภัควัฒน์มันกลับไปแล้ว ทองเติมหัวเราะสมเพชว่าโง่ เสียวันละเป็นแสนๆยังไม่ยอมหยุดเล่นอีก ถามว่าตอนนี้มันเป็นหนี้เท่าไหร่แล้ว
“รวมๆก็เกือบ 10 ล้านครับ” ทองเติมหัวเราะถามว่าเยอะขนาดนี้เลยหรือ “ตอนนี้ผมสั่งไม่ให้เครดิตมันแล้ว”
“อืม...คงถึงเวลาต้องทวงหนี้คืนบ้างแล้วล่ะ ไปจัดการซะไป”
คนสนิทรับคำแล้วออกไป ทองเติมหันไปนัวเนียกับสาวเซ็กซี่ต่ออย่างเพลิดเพลิน
ooooooo
วศินไปถึงบ้านศิริเสนีแต่เช้า ถวิลทักอย่างตื่นเต้นว่าโตเป็นหนุ่มจนป้าเกือบจำไม่ได้ พอรู้ว่าวศินมาหาสรวิชญ์ก็เชิญเข้าข้างใน
อ้นเห็นวศินก็ชักสีหน้าไม่พอใจ สุดาวรรณพึมพำ “นี่มันกล้ามาถึงนี่เลยเหรอ” มีแต่อ้อที่ถามอย่างมีไมตรีว่า มาหาคุณพ่อหรือ
อ้นเข้าไปถามว่าแกมีเรื่องอะไรกับคุณพ่อ วศินบอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของตนกับคุณสรวิชญ์ สุดาวรรณพูดกันท่าว่าไม่ใช่ไม่อยากให้มาพบคุณสรวิชญ์แต่ช่วงนี้คุณสรวิชญ์ทำงานหนักเหนื่อยมากยังไม่ตื่นเลย ถ้ามีธุระสำคัญก็น่าจะรอไปก่อน
“ผมมีเรื่องสำคัญกับคุณสรวิชญ์ ถ้าจะให้รอ ผมก็รอได้ครับ”
“มีเรื่องอะไรกัน?” เสียงสรวิชญ์ถามแทรกขึ้นพลางเดินเข้ามา ทุกคนหันมองอย่างแปลกใจ
เช้าวันเดียวกัน อินทัชโทร.ไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อินปันฟัง อินปันรีบไปรายงานนายแม่ว่า
“อินทัชโทร.มาบอกว่าเมื่อคืนมีคนร้ายลอบเข้ามายัดยาเสพติดที่โกดังกระจายสินค้าของเราครับ แต่โชคดีที่พ่อเลี้ยงจับได้ก่อน ไม่งั้นเราคงซวยแน่ๆ”
อังกาบว่ามันคงตั้งใจใส่ความทำให้เราเสียชื่อเสียงแน่ๆ ถามว่าแล้วใช่ฝีมือนายทองเติมหรือเปล่า
“ไม่ใช่ครับ” อังกาบถามว่าแล้วเป็นใคร “เอ่อ...อินทัชบอกว่า คนร้ายบอกว่าคนที่จ้างมันมาคือ...คุณสรวิชญ์ครับ”
“อะไรนะ!!” อังกาบตกใจมาก
เวลาเดียวกัน สรวิชญ์ถามวศินว่ามีอะไรหรือเปล่า วศินบอกว่าตนมีเรื่องจะถาม แล้วชูห่อผงสีขาวออกมาให้ดู สรวิชญ์อึ้ง สุดาวรรณร้องว้าย ถามว่ายาเสพติดหรือเปล่า สรวิชญ์ถามวศินว่า
“เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน”
“มีคนร้ายเอาไปยัดในโกดังสินค้าของบริษัทผม แต่คนร้ายที่ผมจับได้บอกว่า...คุณเป็นคนสั่งมา”
“อะไรนะ!!!”
สรวิชญ์ตกใจมาก อ้นโพล่งว่าอย่ามากล่าวหาพ่อ คุณพ่อไม่มีวันทำแบบนั้นแน่ อ้อว่าต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ
“ผมมานี่เพราะต้องการถามคุณว่าที่คนร้ายพูดมันเป็นเรื่องจริงรึเปล่า?” วศินมองหน้าสรวิชญ์เขม็ง
ooooooo
สรวิชญ์ย้อนถามว่าถ้าตนบอกว่าไม่จริงเขาจะเชื่อไหม วศินจึงเอามือถือมาเปิดให้ดูรูปที่อินทัชแอบถ่าย
สรวิชญ์เห็นรูปม้าเหล็กแล้วชะงักถาม “ผู้ชายคนนี้...?”
สุดาวรรณแอบสะใจอยู่ แต่แกล้งถามว่าผู้ชายในรูปเป็นใคร วศินก็ถามสรวิชญ์ว่ารู้จักคนในรูปไหม
สรวิชญ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่อยากให้เรื่องพัวพันถึงสุดาวรรณให้เป็นเรื่องใหญ่เลยบอกไปว่าไม่รู้จัก วศินรุกว่าถ้าไม่รู้จักแล้วคนนั้นมาหาเขาทำไม สรวิชญ์ยืนกรานว่าตนบอกได้เท่านี้จริงๆ
สุดาวรรณแอบยิ้มพอใจ ในที่สุดสรวิชญ์ก็ไม่กล้าพาดพิงถึงตน แต่วศินยังกัดไม่ปล่อยถามว่าที่บอกไม่ได้เพราะเขากำลังปกป้องตัวเองหรือปกป้องใครอยู่แน่
“เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ กลับไปได้แล้ว!!!” สรวิชญ์ตัดบทเสียงแข็ง
“แม่ตายเพราะคุณไปคนหนึ่งแล้ว หรือคุณอยากให้ผมตายไปอีกคนถึงจะสบายใจ!?” วศินมองหน้าพ่อถามอย่างผิดหวัง อ้อขอให้ค่อยๆพูดกัน วศินพูดอย่างผิดหวังก่อนเดินจากไปว่า “ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี คุณก็ยังเป็นเหมือนเดิม!!”
สรวิชญ์มองหน้าวศินเครียดพูดไม่ออก
สุดาวรรณแอบยิ้มสะใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ส่วนอ้อเรียกวศินแล้วแอบตามไป พยายามเรียกให้มาคุยกันก่อนแต่วศินขับรถพรืดออกไปแล้ว ถวิลพึมพำว่าคุณวศินท่าทางจะเสียใจมาก อ้อบอกว่าตนไม่เชื่อเด็ดขาดว่าพ่อจะทำร้ายพี่วศินได้
“ป้าก็ไม่เชื่อค่ะ ป้าว่าต้องมีใครสักคนที่ตั้งใจทำให้คุณวศินกับคุณพ่อผิดใจกัน”
“ใครล่ะคะป้า”
“คุณอ้อไม่รู้น่ะดีแล้วค่ะ” ถวิลไม่ยอมบอกแล้วเดินไปเลย อ้อมองตามอย่างติดใจสงสัย
