สวยซ่อนคม

ท่าทางหัวเสียของเขาทำให้ซุนหลิงแปลกใจ คิดเอาเองว่าเขาน่าจะชอบที่ได้ใช้เวลากับอ้ายผิงพี่สาวคนละแม่ของเธอ กระนั้นก็ไม่มีเวลาคิดมากเพราะเขาชวนเธอไปหาซินแสที่บ้านเสียก่อน

เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่ได้กลับบ้านอย่างที่สุ้ยไถ่กับซุนหลิงคิดแต่แอบจอดรถข้างทางรอเวลาเพราะสังหรณ์ใจว่าสุ้ยไถ่กับซุนหลิงปิดบังบางอย่าง รอไม่นานรถของสุ้ยไถ่ก็แล่นออกจากบ้านเทียนซั่งโดยมีซุนหลิงนั่งมาด้วย เจียอิงรีบขับตามแต่ก็คลาดกับเขาที่ชุมชนจีนเพราะหวาโทร.ตามให้เธอกลับบ้านอันซินด่วน!

เช้าวันเดียวกันที่บ้านอันซินของตระกูลฟัง...เสียนโมโหเมื่อเซียะเนี้ยขอให้ไฉไปช่วยงานที่บริษัทเดินเรือด้วย

“ยัยผิงมันเป่าหูอะไรนายอยู่ๆถึงจะลุกไปทำงาน ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะอยากแม้แต่จะออกจากห้อง”

“ถ้าพี่บริหารแล้วบริษัทมีปัญหาทำอย่างที่น้องผิงเสนอมามันก็น่าจะดี”

ไฉโต้หน้านิ่ง เซียะเนี้ยเห็นดังนั้นก็พยายามผ่อนสถานการณ์ให้เสียนใจเย็นลง

“นั่นสิ...ให้น้องไปช่วยไม่ดีหรือลูก”

“มันไม่ได้ไปช่วยสิม้า มันคิดจะฮุบตำแหน่งผม คิดว่าผมโง่ไม่รู้หรือ หน้าอย่างนายจะมีปัญญาอะไร เรียนก็ไม่จบ ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุมาก็ทำท่าเป็นไอ้โรคประสาท ตัดขาดโลก ใครกันที่แบกรับภาระทุกอย่างแทนอาปา”

คำพูดเอาดีเข้าตัวของเสียนทำให้ไฉฉุนขาดสวนอย่างเหลืออด “ทำบริษัทเจ๊งไม่เป็นท่าจนเขาจะมายึดคืนแบบนี้เขาไม่เรียกว่าแบกรับภาระหรอกมั้ง จะให้ผมปล่อยให้พี่ถลุงเงินจนบ้านไม่มีอะไรเหลืองั้นหรือ”

“ไอ้ไฉ! แกกล้าด่าฉันเชียวรึ”

เซียะเนี้ยเห็นท่าไม่ดีแยกสองหนุ่มจากกัน เสียนไม่ยอมโวยวาย

“แกอยากได้ตำแหน่งฉันนักก็ข้ามศพฉันไปก่อนแล้วกัน ไอ้หน้าแหยอย่างแกจะทำอะไรได้”

“ผมไม่จำเป็นต้องข้ามศพพี่หรอก!”

ไฉไม่ยอมแพ้ เชื่อเต็มอกตามที่ถูกอ้ายผิงปั่นหัวว่าตนมีสิทธิ์ในบริษัทเดินเรือเทียบเท่าพี่ชายคนโต เสียนโกรธมากแต่ต้องข่มใจไม่ตะบันหน้าน้องชายที่กำแหงคิดแย่งอำนาจและบ่อเงินบ่อทองจากเขา...

ooooooo

เซียะเนี้ยหนักใจมากเมื่อลูกชายทั้งสองเปิดศึกเถียงกัน กระทั่งอ้ายผิงลูกสาวคนโตต้นเรื่องให้ไฉไปทำงานแทนเสียนที่บริษัทเดินเรือมาถึงก็ยิ้มกว้าง ต่างจากเสียนที่โพล่งลั่นทันทีที่เห็นหน้าน้องสาวคนโต

“มาแล้วเหรอแม่ตัวดี ฉันรู้นะว่าไอ้ความคิดอุบาทว์ให้นายไฉไปทำงานแทนฉันที่บริษัทน่ะมาจากเธอ กลับมาทำอยู่อย่างเดียวคือเสี้ยมให้คนในบ้านตีกัน ถ้าอยากทำงานฉันจะหาตำแหน่งให้ แต่คิดจะมาแทนที่ฉันน่ะอย่าหวังเลย!”

ไฉไม่พอใจโต้แทนน้องสาว “นายไม่ควรว่าน้องอ้ายผิงอย่างนั้นนะ”