สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่ไม่ชอบใจที่ซุนหลิงทำท่าเหมือนไม่เต็มใจรับความช่วยเหลือจากเขากับเหลาไท่ แกล้งบอกให้จินนี่หาครูมาสอนวิชาอื่นด้วย ซุนหลิงชักสีหน้าให้ความเจ้ากี้เจ้าการของเขาจนจินนี่ต้องช่วยไกล่เกลี่ยและโต้แทนลูกศิษย์หมาดๆว่าเป็นเด็กดีมีมารยาท แค่ไม่ชอบพูดหรือแสดงออกมากเท่านั้น

จินนี่ขอตัวกลับหลังนัดแนะซุนหลิงจะหาครูผู้ช่วยมาสอนวิชาอื่นด้วย สุ้ยไถ่ไปส่งเพื่อนสาวหน้าบ้านและกอดอำลาตามประสานักเรียนนอก ไม่รู้เลยว่าเจียอิงในคราบอ้ายผิงจะขับรถมาเห็น!

เจียอิงในคราบอ้ายผิงตาลุก จอดรถหน้าบ้านเทียนซั่งก่อนก้าวหาสุ้ยไถ่ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ซุนหลิงหน้าซีดแต่ยังมีสติกระซิบบอกสุ้ยไถ่ห้ามพูดเรื่องเธอจะไปหาเจ้าสัวฟังที่บ้านอันซิน สุ้ยไถ่รับปากแต่เขาต้องเป็นคนไปส่งเธอที่นั่น

ซุนหลิงไม่มีทางเลือกต้องตอบตกลง จังหวะเดียวกันนั้นอ้ายผิงก็มาถึงตัวสุ้ยไถ่

“ไม่เจอพี่สุ้ยไถ่ตั้งหลายวันเลย ลืมน้องแล้วหรือเปล่าคะ”

“ช่วงนี้พี่ยุ่งๆน่ะ...มาหาพี่แต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า”

“มีสิคะ...แล้วเมื่อกี้ใครหรือคะ”

“เพื่อนของพี่...เขาจะมาสอนพิเศษให้ซุนหลิง”

น้ำเสียงสุ้ยไถ่ราบเรียบจนเจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่กล้าถามต่อ ได้แต่ปรายตามองเด็กสาวที่แต่งตัวราวกับคุณหนูข้างๆเขา พลันดวงตาก็เบิกโพลงเมื่อจำได้ว่าเด็กคนนี้คือซุนหลิง!

“เธอนั่นเอง...นี่นึกอะไรขึ้นมาคะถึงได้จับยัยซุนหลิงแต่งองค์ทรงเครื่องซะน้องจำแทบไม่ได้...จะไปไหนกันหรือเปล่าคะ น้องกะว่าจะมารับพี่อยู่ ทีเดียว”

ซุนหลิงหน้าเจื่อน สุ้ยไถ่มองมาด้วยความเห็นใจก่อนออกตัวแทน

“วันนี้พี่ต้องพาซุนหลิงไปพบครูสอนดนตรีไทย น้องน่าจะโทร.มาบอกก่อนพี่จะได้เลื่อนนัด”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงตวัดสายตามองซุนหลิงด้วยความไม่พอใจ

“พี่กลายเป็นคนขับรถไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

สุ้ยไถ่เห็นท่าไม่ดี ไม่อยากให้อ้ายผิงจับพิรุธซุนหลิงได้ แกล้งอ้างส่งๆ

“คำสั่งเหลาไท่น่ะ...คงต้องเป็นเย็นนี้ พรุ่งนี้พี่จะไปรับไปกินมื้อค่ำนะ”

“จริงๆนะคะ ไม่หลอกให้น้องรอเก้ออีกนะ”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงยิ้มหน้าบานดีใจได้กินมื้อค่ำกับเขา สุ้ยไถ่เห็นดังนั้นก็ลอบถอนใจ โล่งที่ช่วยซุนหลิงไม่ให้ถูกสงสัยแต่ตัวเองกลับต้องทนอึดอัดใจไปอีกวัน

ooooooo

อ้ายผิงกลับไปแล้วพร้อมสีหน้าแช่มชื่นจะได้กินข้าวกับชายหนุ่มที่ตนเองชอบ สุ้ยไถ่เดินหน้าบูดมาหาซุนหลิงที่ยืนรอเขาหน้าบ้าน โพล่งเสียงเข้ม

“เพราะเธอฉันถึงต้องไปรับเขาพรุ่งนี้”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย...ไม่ได้พูดสักคำ”

“ก็เพราะไม่พูดสักคำนั่นแหละมันถึงต้องเป็นแบบนี้ ฉันต้องชวนเขาไปกินข้าวไม่งั้นเขาคงไม่ยอมกลับไปง่ายๆ ดีไม่ดีตามไปด้วยอีกจะยุ่งกันใหญ่”