สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่เล่นละครตบตาอ้ายผิง แสร้งทำเป็นเต็มอกเต็มใจจะพาเดตเพื่อเปิดโอกาสให้ซุนหลิงไปเยี่ยมเจ้าสัวฟังในบ้านอันซิน ซุนหลิงซึ้งใจมาก รำลึกถึงคำเตือนเขาเสมอให้รีบไปรีบกลับและระวังตัวให้ดี

เก้าพ่อบ้านเก่าแก่ทำตามที่รับปากสุ้ยไถ่ แอบเปิดประตูหลังบ้านให้ซุนหลิงเข้ามาโดยสะดวก ซุนหลิงดีใจมากได้เจอหน้าพ่อ ส่วนเจ้าสัวฟังก็ถึงกับน้ำตาซึมเมื่อเห็นหน้าลูกสาวคนโปรด

“อาปา...หนูมาเยี่ยมแล้วค่ะ”

แต่ถึงยินดีแค่ไหนเจ้าสัวก็ระแวง เหลือบมอง ประตูห้องตลอดจนซุนหลิงต้องปลอบอย่างรู้ทัน “ไม่ต้องห่วงค่ะอาปา ตอนนี้พี่อ้ายผิงไปข้างนอกกับนายคนใหญ่แล้ว พี่ไฉก็คงอยู่ข้างบนห้อง ต่อไปหนูจะมาหาอาปาทุกวันนะคะ”

เก้าเห็นพ่อลูกได้เจอหน้ากันก็ขอตัว “อยู่กับนายก่อนนะคุณหนู อั๊วจะเอายาไปเก็บแล้วคอยดูต้นทาง ข้างนอก”

“จ้ะอาเก้า...เดี๋ยวฉันจะได้นวดให้อาปาเลย เหมือนกัน”

จบคำก็ขยับตัวไปจับเท้าพ่อมาบีบนวด “มือหนูหนักหน่อยนะคะ อาปาเจ็บหรือเปล่า”

เจ้าสัวฟังส่ายหน้า เอ็นดูความตั้งอกตั้งใจของลูกสาว ซุนหลิงชวนคุยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ซินแสสอนหนูมาค่ะ หนูไปหาซินแสมา อาเก้าเล่าให้อาปาฟังหรือยังว่าหนูไปอยู่ตึกฝรั่งแล้ว คุณท่านบ้านเทียนซั่งกรุณาหนูกับแม่กับน้องมากๆ ท่านจะให้หนูเรียนหนังสือต่อ ท่านจ้างครูมาสอนแล้วก็ให้หนูเรียนดนตรีด้วย”

คำบอกเล่าของซุนหลิงทำให้เจ้าสัวฟังน้ำตาคลอ สงสารลูกสาวที่ตกระกำลำบากเพราะตนป่วยช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ซุนหลิงไม่ทันสังเกตสีหน้าพ่อก้มหน้าก้มตาเตรียมอุปกรณ์ฝังเข็ม

“หนูจะฝังเข็มให้อาปาตามที่ซินแสสอนมา อาปาไว้ใจให้หนูทำหรือเปล่าคะ...ซินแสบอกว่าวิธีนี้ดีที่สุดรวมกับกินยาต้มที่จัดมา หนูไม่เข้าใจจริงๆทำไมพี่อ้ายผิงถึงไม่เชื่อแล้วไล่ซินแสออกไป”

ชื่ออ้ายผิงลูกสาวคนโตทำให้เจ้าสัวหน้าเสียก่อนจะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เขาพยายามขยับปากบอกบางอย่างแต่ซุนหลิงก็ฟังไม่เข้าใจ

ขณะที่ซุนหลิงปรนนิบัติพ่อ เจียอิงในคราบอ้ายผิงมีความสุขกับบรรยากาศร้านอาหารหรูหราที่สุ้ยไถ่พามาเดต

“พี่เลือกร้านถูกใจน้องมากๆเลยค่ะ น้องชอบบรรยากาศอะไรแบบนี้”

สุ้ยไถ่ยิ้มเพราะทุกอย่างเข้าทาง “งั้นก็ออกมาทานข้างนอกทุกวันดีไหม”

“แล้วพี่มีเวลาให้น้องหรือคะ”

“ถ้าพี่ไม่มีเวลา ส่งไห้ก็คงจะยินดีอยู่แล้วล่ะ”

ชื่อส่งไห้ทำให้เจียอิงในคราบอ้ายผิงอารมณ์เสีย สะบัดเสียงใส่

“พี่ส่งไห้เกี่ยวอะไรด้วยคะ แต่ก่อนเราอาจ สนิทกันแต่เวลานี้น้องโตพอจะเข้าใจความต้องการของผู้ใหญ่แล้วค่ะ”

“พี่ไม่อยากให้น้องต้องฝืนใจเสียสละความรู้สึกแท้จริงของตัวเองเพื่อทำตามความต้องการของคนอื่นหรอกนะ”

“แล้วพี่ทราบหรือคะว่าความรู้สึกที่แท้จริงของน้องคืออะไร”